വാർധ്യക്യത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന നമ്മിൽ പലർക്കും, പ്രിയപ്പെട്ട സ്വന്തം മക്കളിൽ നിന്നോ പേരക്കുട്ടികളിൽ നിന്നോ പോലും അർഹമായ ശ്രദ്ധയോ അംഗീകാരമോ ലഭിക്കുന്നില്ലെന്ന് വിലപിക്കുന്നത് ഇന്ന് സർവ്വ സാധാരണമാണ്. ഒരുതരം ആൾക്കൂട്ട ആകുലത നമ്മളിൽ വളർന്നിരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു. ബന്ധുമിത്രദികളിൽ നിന്നും സൗഹൃദവലയത്തിൽ നിന്നുപോലും പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നതിൽ അസ്വസ്ഥരും നിരാശരും ആയി വിഷമിക്കുന്നു.
ഇത് ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വിഷയം തന്നെയാണ് . നമ്മൾ പ്രായമായവരാണ് ഇതിന് ഉത്തരവാദികൾ , ചെറുപ്പക്കാരല്ല എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. നമ്മുടെ പഴയ ധാരണകളുടെയും വിശ്വാസങ്ങളുടെയും മുൻവിധികളുടെയും കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് നമ്മൾ പുറത്തുവന്നിട്ടില്ല. നമ്മുടെ സ്വന്തം ജീവിതകാലത്ത് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ മാറിയിട്ടുണ്ടെന്ന് നമ്മൾ ഇതുവരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടില്ല; സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ ജീവിതശൈലിയിലെ മാറ്റങ്ങൾ, മൂല്യങ്ങളും ആചാരങ്ങളും, സാങ്കേതികവിദ്യ, കുടുംബ ബന്ധങ്ങൾ, സ്വകാര്യതാ ആശങ്കകൾ മുതലായവ. നമ്മളിൽ പലരും അവയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, ചിലർ അവയെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ മാറ്റങ്ങളെ നേരിടുന്നതിൽ നാം പരാജയപ്പെടുന്നത് ഒരു വലിയ തലമുറ വിടവിന് തന്നെ കാരണമായിട്ടുണ്ട്. ഈ മാറ്റങ്ങൾ പഠിക്കാനും സ്വീകരിക്കാനും നമ്മുടെ കുട്ടികളുമായി സംവദിക്കാനും തുല്യരാകാനും നമ്മൾ തയ്യാറാണെങ്കിലും, യുവാക്കൾക്ക് അവരുടെ മത്സര ജീവിതശൈലിക്കിടയിൽ, നമ്മെ പഠിപ്പിക്കാനും വൈദഗ്ദ്ധ്യം വർദ്ധിപ്പിക്കാനും സമയമൊട്ടുമില്ലതന്നെ.
ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിൽ നമ്മൾ വളരെ പിന്നിലായിരിക്കുന്ന ചില മേഖലകൾ ഉദാഹരണമായി ഞാൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കട്ടെ.
ഒന്നാമതായി, അവരുടെ ഭാഷ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ നമുക്ക് വലിയ പ്രശ്നമുണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ അവരുടെ ജീവിതശൈലിയുടെ വേഗത കാരണം, അവരുടെ ഭാ ഷയുടെ സംക്ഷിപ്തതയാണ് ഒന്ന്. അതിനാൽ, അവർ നമ്മളോട് “കൂൾ” എന്ന് പറയുമ്പോൾ, അത് നമ്മുടെ വായ മൂടിക്കെട്ടുകയല്ല, പകരം, വിയോജിക്കാൻ സമ്മതിക്കാം എന്ന് പറയുക എന്നതാണ്. അതുപോലെ, അവർ f**k എന്ന നാലക്ഷര വാക്ക് സ്വതന്ത്രമായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, അവർ വഴിതെറ്റിപ്പോകാൻ മാത്രമേ നിർദ്ദേശിക്കുന്നുള്ളൂ. വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അവർ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഇത്തരം വൈകാരിക ഭാവങ്ങൾ ഒരുപക്ഷേ മികച്ച സർഗ്ഗാത്മകതയുടെ സൃഷ്ടികളാണ്. നൂറുകണക്കിന് വാക്കുകൾ വേറെയും ചൂണ്ടികാണിപ്പാൻ ഉണ്ടാവാം .
നമ്മളിൽ മിക്കവരും ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കാൻ പരിശീലിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. ഏറ്റവും മികച്ചത്, കമ്പ്യൂട്ടറും ഇന്റർനെറ്റും നമ്മൾ കൈകാര്യം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് റോബോട്ടിക്സിന്റെയും AI (ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ്) ചാറ്റ്ജിപിടിയുടെയും യുഗമാണ്, നമ്മുടെ സഹജമായ സർഗ്ഗാത്മകതയെ നശിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവ് ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, യഥാർത്ഥ കറൻസി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന കാസിനോകൾ കണ്ടാണ് നമ്മൾ ചൂതാട്ടം പഠിച്ചത്. ഇന്ന്, നമ്മുടെ യുവാക്കൾ ബ്ലോക്ക്ചെയിൻ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് ബിറ്റ്കോയിനുകളിൽ വ്യാപാരം നടത്തി ദശലക്ഷക്കണക്കിന് സമ്പാദിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഈ അത്ഭുതങ്ങളിൽ നമുക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും പ്രാവീണ്യം നേടാൻ കഴിയുമോ?
നമ്മുടെ കാലത്ത്, രാഷ്ട്രീയമായും സാമൂഹികമായും സംവേദനക്ഷമതയുള്ളവരായിരുന്ന നമ്മൾ, ആണവോർജത്തിന്റെയും ഫോസിൽ ഇന്ധനങ്ങളുടെയും വിവേചനരഹിതമായ ഉപയോഗത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. ഇന്ന്, നമ്മുടെ യുവാക്കൾ ആഗോളതാപനം, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം, ഹരിതഗൃഹ പ്രഭാവം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ആശങ്കാകുലരാണ്. നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ പങ്കിടുന്നതിന് അവരുമായി ഉൾക്കാഴ്ചയുള്ള സംവാദത്തിൽ/ചർച്ചയിൽ ഏർപ്പെടാൻ നമ്മിൽ എത്ര പേർക്ക് കഴിയും?
യേശുദാസിന്റെയും , റാഫിയുടെയും സൗന്ദര്യബോധ മുള്ള ഗാനങ്ങളും, രവിശങ്കറിന്റെ ശാന്തമായ സിത്താറിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ആകർഷിക്കുന്ന ഹെവി
മെറ്റൽ അല്ലെങ്കിൽ ഗള്ളി റാപ്പ് പോലുള്ള ആധുനിക സംഗീത രൂപങ്ങളെ നാം വെറുക്കുന്നു. ചെറുപ്പക്കാർ ഉച്ചത്തിൽ വായിക്കുമ്പോൾ കേൾക്കുന്നതിൽ അക്ഷമ രാണുതാനും .?
അതിനാൽ, നാം അംഗീകരിക്കപ്പെടണമെങ്കിൽ , നമുക്ക് ചുറ്റും നടക്കുന്ന തുടർച്ചയായ മാറ്റങ്ങൾ
സ്വീകരിക്കുന്നതിന് നാം സ്വയം അപ്ഗ്രേഡ് ചെയ്യുകയും സ്വയം മെച്ചപ്പെടുത്തുകയും വേണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ നാം കാലഹരണപ്പെട്ട ഉൽപ്പന്നങ്ങളല്ലെന്ന് നമുക്കും അവർക്കും തോന്നുകയുള്ളൂ.
അഭിവന്ദ്യരായ വൃദ്ധരെ, എഴുന്നേൽക്കൂ, നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടാൻ ഒന്നുമില്ല, കൂടുതൽ പഠിക്കുക, മനസ്സിലാക്കുക !.
