തീർച്ചയായും! 11–13 വയസ്സുകാർക്കായി, ശാന്തവും പ്രചോദനകരവുമായ ഒരു ഫാന്റസി കഥ ഇതാ:
—
**ഫാന്റസി കഥ ആശയം 18**
ഒരു മരത്തിനെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഗ്രാമം
വളരെ അകലെയല്ലാത്ത, പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ താഴ്വരയിൽ, ‘ശാന്ത തീരം’ എന്ന മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ വീടുകൾക്കെല്ലാം തേൻ നിറമുള്ള ചുവന്ന മേൽക്കൂരകളും, ഓരോ മുറ്റത്തും വർണ്ണാഭമായ പൂന്തോട്ടങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അരുവികൾ കളകളാരവം പൊഴിച്ച് ഒഴുകി. പക്ഷികൾ മരക്കൊമ്പുകളിൽ ഇരുന്ന് മധുരമായ പാട്ടുകൾ പാടി. ഗ്രാമത്തിൻ്റെ ഹൃദയം ഒരു വലിയ, പുരാതനമായ ആൽമരമായിരുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകളായി അവിടെ നിന്നിരുന്ന ആ വൃക്ഷത്തിനെ ഗ്രാമവാസികൾ “ജീവവൃക്ഷം” എന്ന് വിളിച്ചു. അതിൻ്റെ വലിയ ശിഖരങ്ങൾ ആകാശത്തേക്ക് കൈകൾ വിരിച്ച് നിന്നു. അതിൽ കുട്ടികൾ ഊഞ്ഞാലാടി കളിച്ചു. മുതിർന്നവർ അതിൻ്റെ തണലിലിരുന്ന് വിശ്രമിച്ചു. ജീവവൃക്ഷം ഗ്രാമത്തിന് തണലും കുളിരും നൽകി. അതിൻ്റെ ഓരോ ഇലയിലും ഒരു നേർത്ത മാന്ത്രിക തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു, അത് ഗ്രാമത്തിൽ ഒരുതരം സന്തോഷം നിറച്ചു.
റിയ എന്ന പന്ത്രണ്ടുകാരിക്ക് ജീവവൃക്ഷത്തെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവൾക്ക് നിറയെ ഭാവനകളും, ചോദ്യങ്ങളും, പ്രകൃതിയോട് വലിയ സ്നേഹവുമുണ്ടായിരുന്നു. മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ ആ മരത്തിൻ്റെ ചുവട്ടിലിരുന്ന് കഥകൾ വായിക്കുകയോ, നിറമുള്ള ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കുകയോ ചെയ്യുമായിരുന്നു. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്ന ഒരു ശീലമുണ്ടായിരുന്നു. മരത്തിൻ്റെ ഇലകൾക്ക് എന്താണ് നിറം, കിളികൾക്ക് എപ്പോഴാണ് പുതിയ കൂടുണ്ടാക്കാൻ തോന്നുന്നത്, കാറ്റിന് എപ്പോഴാണ് വ്യത്യസ്ത ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നതെന്നെല്ലാം അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഒരുനാൾ റിയ മരത്തിൻ്റെ ചുവട്ടിൽ കളിക്കുമ്പോൾ, അവൾക്ക് ഒരു മാറ്റം തോന്നി. ജീവവൃക്ഷത്തിൻ്റെ ഇലകൾക്ക് പതിവുപോലെ തിളക്കമില്ല. സൂര്യൻ്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പോലും അവയ്ക്ക് മങ്ങൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. ചില ഇലകൾ മഞ്ഞളിക്കാനും, കറുത്ത പാടുകൾ വീഴാനും തുടങ്ങി. മരത്തിൻ്റെ വലിയ തൊലിക്ക് വരൾച്ച ബാധിച്ചതുപോലെ, അതിൻ്റെ പുറംഭാഗം പൊടിഞ്ഞ് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഗ്രാമത്തിലെ മുതിർന്നവരും ഈ മാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചു. ആദ്യം അവർ അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. “ഒരു ചെറിയ വാട്ടം, അത് പോയിക്കോളും,” അവർ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും ജീവവൃക്ഷം കൂടുതൽ കൂടുതൽ വാടി. അതിൻ്റെ പച്ചപ്പ് കുറഞ്ഞു, ഇലകൾ കൊഴിയാൻ തുടങ്ങി. മരത്തിൻ്റെ ഭംഗി കുറഞ്ഞതിനൊപ്പം, ഗ്രാമത്തിലെ ആളുകളുടെ സന്തോഷവും കുറയുന്നതായി റിയയ്ക്ക് തോന്നി. കുട്ടികൾ മരത്തിൻ്റെ ചുവട്ടിൽ കളിക്കാൻ വരാതായി. കിളികളുടെ മനോഹരമായ പാട്ടുകൾ നിലച്ചു. എങ്ങും ഒരുതരം മരവിപ്പ്.
റിയയ്ക്ക് ഇത് സഹിക്കാനായില്ല. അവൾ രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോഴും, പകൽ കളിക്കുമ്പോഴും ജീവവൃക്ഷത്തെക്കുറിച്ച് ഓർത്തു. “എന്തായിരിക്കും ഇതിന് കാരണം?” അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. “ഇത്ര വലിയൊരു മരം ഇങ്ങനെ നശിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്? ആർക്കും ഇതിനൊരു വഴി കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നില്ലല്ലോ?” അവളുടെ മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങൾ പെരുകി.
ഒരു രാത്രിയിൽ, റിയ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, അവൾ കണ്ടു, ജീവവൃക്ഷത്തിൻ്റെ ശിഖരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത നീല വെളിച്ചം വനത്തിൻ്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നീങ്ങുന്നത്. വളരെ നേർത്തതും, ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നിമറയുന്നതുമായ ഒരു വെളിച്ചമായിരുന്നു അത്. അത് അവൾക്ക് മുൻപ് ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു. ആ വെളിച്ചം വനത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയരംകൂടിയ കുന്നിൻ്റെ ദിശയിലേക്കാണ് പോയത്.
റിയയുടെ മനസ്സിൽ ജിജ്ഞാസ നിറഞ്ഞു. പിറ്റേദിവസം രാവിലെ, സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയരും മുൻപേ, റിയ ആരെയും അറിയിക്കാതെ, വളരെ രഹസ്യമായി വനത്തിലേക്ക് നടന്നു. വനത്തിന് അരികിൽ ചെറിയൊരു കുന്നും അതിനപ്പുറം കുന്നിൻ ചെരിവിലൂടെയുള്ള ഒരു പാതയുമുണ്ടായിരുന്നു. ആ പാതയിലൂടെ ഗ്രാമത്തിലെ ആരും പോകാറില്ല. ഗ്രാമവാസികൾ പറയും, “ആ വനം മാന്ത്രികമാണ്, പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ വഴി തെറ്റാം, അതിനകത്ത് പേടിപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യങ്ങളുണ്ട്.” പക്ഷേ റിയയ്ക്ക് പേടി തോന്നിയില്ല. അവൾ തലേദിവസം രാത്രി കണ്ട നീല വെളിച്ചം പോയ ദിശയിലേക്ക് ധൈര്യത്തോടെ നടന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ ജീവവൃക്ഷത്തെ രക്ഷിക്കണമെന്ന ഒറ്റ ചിന്ത മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
റിയ വനത്തിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. വനത്തിനുള്ളിൽ കടന്നപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക തണുപ്പും, ശുദ്ധമായ വായുവും അവൾക്കനുഭവപ്പെട്ടു. മരങ്ങൾക്കെല്ലാം ഒരു പ്രത്യേക സുഗന്ധം. പൂക്കൾക്ക് നല്ല നിറവും, പുതുമയും. അവൾ നടന്ന പാതയിൽ കാൽവെച്ച് കുറച്ചകലെ എത്തിയപ്പോൾ, അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു മിന്നുന്ന ചിത്രശലഭം പറന്നു വന്നു. അതിൻ്റെ ചിറകുകളിൽ മഴവില്ലിൻ്റെ എല്ലാ നിറങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു, അതിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത നീല വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റിയ തലേദിവസം രാത്രി കണ്ട അതേ വെളിച്ചം!
“ഹലോ, റിയ,” ചിത്രശലഭം ഒരു മനോഹരമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. അതിൻ്റെ ശബ്ദം ഒരു നേർത്ത മണിനാദം പോലെയായിരുന്നു. “എൻ്റെ പേര് നീലിക.”
റിയ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ഒരു ചിത്രശലഭം സംസാരിക്കുന്നതോ? “എങ്ങനെ എൻ്റെ പേര് അറിയാം?” അവൾ വിസ്മയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഈ വനത്തിലെ ഓരോ മരത്തിനും പൂവിനും പക്ഷിക്കും നിന്നെ അറിയാം. നീ ജീവവൃക്ഷത്തെ എത്ര സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നും ഞങ്ങൾക്കറിയാം,” നീലിക പറഞ്ഞു. “നീ ഒരുപാട് നാളായി അതിനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.”
“ജീവവൃക്ഷത്തിന് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്, നീലികാ?” റിയ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു. “അത് എന്തിനാണ് വാടുന്നത്?”
“അതിന് വെള്ളമോ വെളിച്ചമോ അല്ല കുറവ്,” നീലിക പറഞ്ഞു. “അതിൻ്റെ ശക്തിയുടെ ഉറവിടം, അതായത് ‘നിശബ്ദ നീരുറവ’യുടെ മാന്ത്രിക പ്രകാശം കെട്ടുപോവുകയാണ്. ആ വെളിച്ചമാണ് ജീവവൃക്ഷത്തിന് ജീവൻ നൽകിയിരുന്നത്.”
“നിശബ്ദ നീരുറവയോ? അതെവിടെയാണ്?” റിയ ചോദിച്ചു. അതിനെക്കുറിച്ച് അവൾക്ക് മുൻപ് കേട്ടറിവുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്, ജീവവൃക്ഷത്തിന് ശക്തി നൽകിയിരുന്നത് ഈ നിശബ്ദ നീരുറവയാണ്. പക്ഷേ, ഒരുപാട് കാലം ആരും അതിനെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ആയപ്പോൾ, അത് വനത്തിനുള്ളിലെ ഒരു വലിയ പാറക്കല്ലിനടിയിൽ മറഞ്ഞുപോയി,” നീലിക വിശദീകരിച്ചു. “അതിൻ്റെ മാന്ത്രിക പ്രകാശം വീണ്ടും പുറത്തുവരാതെ ജീവവൃക്ഷം ഉണരില്ല. അതിനെ കണ്ടെത്താനാണ് ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം വന്നത്.”
“അതിനെ എങ്ങനെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും?” റിയ ചോദിച്ചു.
“അതിന് ഒരുപാട് ജിജ്ഞാസയും, ദയയും, ഒരല്പം വിശ്വാസവും വേണം,” നീലിക പറഞ്ഞു. “എന്നെ പിന്തുടരൂ.”
നീലിക മുന്നിൽ പറന്നു. റിയ അതിനെ പിന്തുടർന്നു. അവർ വനത്തിൻ്റെ കൂടുതൽ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. വഴികൾക്ക് കാട് പിടിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും റിയയ്ക്ക് പേടി തോന്നിയില്ല. അവൾക്ക് ചുറ്റും കണ്ട കാഴ്ചകൾ അവളെ ആകർഷിച്ചു. കൂറ്റൻ മരങ്ങളുടെ വേരുകൾ നിലത്ത് ചിത്രപ്പണികൾ പോലെ വളർന്ന് കിടക്കുന്നു. ചിലയിടത്ത് മരക്കൊമ്പുകൾ ഒരു മേൽക്കൂര പോലെ കെട്ടുപിണഞ്ഞ് നിന്നു.
അവർ നടന്ന് നടന്ന് ഒരു ചെറിയ അരുവിയുടെ അടുത്തായി. ആ അരുവിയുടെ അപ്പുറം പാറക്കെട്ടുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു വഴിയാണ്. അരുവി കടക്കാൻ ഒരു തകർന്ന മരപ്പാലം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മരപ്പാലം അപകടത്തിലായിരുന്നു.
“നമുക്ക് എങ്ങനെ അപ്പുറം കടക്കും?” റിയ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ചിലപ്പോൾ, നേരിട്ട് മുന്നോട്ട് പോകുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത്, സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി പുതിയ വഴി കണ്ടെത്തുന്നത്,” നീലിക പറഞ്ഞു.
റിയ അരുവിയുടെ അരികിലൂടെ നടന്നു. അപ്പോൾ അവൾ കണ്ടു, അരുവിയുടെ വക്കിൽ, ഒരു ചെറിയ പാറയുടെ അടിയിൽ ഒരു തുരങ്കം. ആ തുരങ്കത്തിലൂടെ സുരക്ഷിതമായി അപ്പുറം കടക്കാൻ കഴിയും. റിയ സൂക്ഷിച്ചു തുരങ്കത്തിലൂടെ അപ്പുറം കടന്നു. നീലിക അവൾക്ക് ചുറ്റും പറന്നു.
കുറച്ചകലെ, അവർ ഒരു പുഴയുടെ അരികിലെത്തി. പുഴയുടെ നടുവിൽ വലിയ ഒരു പാറക്കെട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിനുമുകളിൽ നിറയെ പായലും പൂപ്പലും. പാറക്കല്ലിൻ്റെ ചുറ്റും വെള്ളം വട്ടത്തിൽ ഒഴുകി.
“നിശബ്ദ നീരുറവ ഇവിടെയാണ്,” നീലിക പറഞ്ഞു. “ഈ പായൽ നിറഞ്ഞ പാറക്കല്ലിനടിയിലാണ് അത്. നൂറ്റാണ്ടുകളായി ആരും ഇതിനെ ഉണർത്തിയിട്ടില്ല.”
പാറക്കല്ല് വളരെ വലുതായിരുന്നു, ഒരു ചെറിയ വീടിൻ്റെ വലുപ്പം വരും. അതിൻ്റെ ഒരു വശത്ത് ഒരു പുരാതനമായ ചിത്രമുണ്ടായിരുന്നു. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും, ഒരു മരത്തിൻ്റെ ചിത്രവും. റിയ അതിനെ തൊട്ടുനോക്കി. കല്ല് തണുത്തിരുന്നു, അതിന് മാന്ത്രിക ശക്തിയുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
“ഇതിനെ എങ്ങനെ മാറ്റും?” റിയ ചോദിച്ചു. “ഇതിന് ഒരുപാട് ഭാരമുണ്ടാകുമല്ലോ.”
“ഇതിനെ മാറ്റാൻ ശക്തി പോരാ, റിയ,” നീലിക പറഞ്ഞു. “ഇതിന് വേണ്ടത് ഒരു പ്രത്യേക ശബ്ദമാണ്. ഒരു പുരാതന മന്ത്രം. നിൻ്റെ മുത്തശ്ശി ഈ ഗ്രാമത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, അവർ ഈ നീരുറവയെക്കുറിച്ച് ഒരു പാട്ട് പാടാറുണ്ടായിരുന്നു. ആ പാട്ട് ഈ കല്ലിനെ ഉണർത്തും.”
റിയയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ഓർമ്മ മിന്നിമറഞ്ഞു. ചെറുപ്പത്തിൽ മുത്തശ്ശി അവളെ ഉറക്കാൻ പാടിയ ഒരു താരാട്ടുപാട്ട്. അത് കാലപ്പഴക്കം ചെന്ന ഒരു പാട്ടായിരുന്നു. “പൂന്തേനൂറും മരച്ചില്ലേ, സൂര്യൻ ഉദിക്കും ചന്ദ്രൻ മായും…” അവൾ മെല്ലെ പാടിനോക്കി. “ഇതാണോ ആ പാട്ട്?” റിയ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അതെ, റിയ! നിനക്കത് ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ!” നീലിക സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. “അത് പൂർണ്ണമായി പാടൂ. ആ പാട്ടിൽ നിശബ്ദ നീരുറവയെ ഉണർത്താനുള്ള മാന്ത്രികതയുണ്ട്. നിൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് പാടൂ.”
റിയ കണ്ണടച്ച് മുത്തശ്ശിയെ ഓർത്തു. അവളുടെ ഓർമ്മകളിൽ മുത്തശ്ശിയുടെ സ്നേഹമുള്ള മുഖം തെളിഞ്ഞു വന്നു. അവൾ ആ പാട്ട് മനസ്സിൽ കണ്ടു, മെല്ലെ പാടി. അവളുടെ ശബ്ദം വനത്തിൽ നിറഞ്ഞു. ആദ്യമൊരു നേർത്ത ശബ്ദമായിരുന്നു, പിന്നീട് അത് ശക്തിയായി, സ്നേഹവും ദയയും വിശ്വാസവും അതിൽ നിറഞ്ഞു.
“പൂന്തേനൂറും മരച്ചില്ലേ, സൂര്യൻ ഉദിക്കും ചന്ദ്രൻ മായും,
നിഴൽ വീഴും നേരത്ത്, മിന്നും പുലരിയിൽ,
ജീവവൃക്ഷത്തിൻ്റെ ജീവനേ, നിശബ്ദ നീരുറവേ, ഉണരൂ… ഉണരൂ…”
റിയ പാട്ട് പാടിത്തീർന്നതും, പാറക്കല്ല് മെല്ലെ ഇളകിത്തുടങ്ങി. ഒരു നേർത്ത പ്രകാശരശ്മി അതിൻ്റെ അടിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. പിന്നീട് കല്ല് പൂർണ്ണമായി നീങ്ങി ഒരു വശത്തേക്ക് മാറി. താഴെ, ഒരു ചെറിയ കുഴിയിൽ, സ്ഫടികം പോലെ തിളങ്ങുന്ന വെള്ളം നിറഞ്ഞ ഒരു നീരുറവ തെളിഞ്ഞു. അതിൽ നിന്ന് ഒരു മാന്ത്രിക നീല വെളിച്ചം വനത്തിൽ നിറഞ്ഞു. ആ പ്രകാശം അത്രയധികം മനോഹരമായിരുന്നു.
നീലിക സന്തോഷത്തോടെ റിയയുടെ ചുറ്റും പറന്നു. “നീ വിജയിച്ചു, റിയ! നിൻ്റെ ഹൃദയത്തിൻ്റെ ശക്തി കൊണ്ടാണ് നീരുറവ ഉണർന്നത്.”
നീരുറവയിൽ നിന്ന് വെള്ളം പുഴയിലേക്ക് ശക്തിയായി ഒഴുകി. പുഴയിലെ വെള്ളം തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ആ വെള്ളം അതിവേഗം ജീവവൃക്ഷത്തിൻ്റെ വേരുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. വനത്തിലെ ഓരോ ഇലയും പുതിയതായി തളിർത്തതുപോലെ തോന്നി. പൂക്കൾക്ക് പുതിയ നിറവും സുഗന്ധവും ലഭിച്ചു. കിളികൾ മനോഹരമായ പാട്ടുകൾ പാടി. മൃഗങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ ഓടിക്കളഞ്ഞു. വനം വീണ്ടും ജീവൻ തുടിക്കുന്ന സ്ഥലമായി മാറി.
റിയയുടെ മനസ്സിൽ വലിയ സന്തോഷവും അഭിമാനവും തോന്നി. താൻ കാരണം ജീവവൃക്ഷത്തിന് വീണ്ടും ജീവൻ വയ്ക്കാൻ പോകുകയാണല്ലോ. ഒരുപാട് ആളുകൾക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കാര്യമാണ് താൻ ചെയ്തതെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
റിയ നീലികയോട് നന്ദി പറഞ്ഞ് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അവൾ ഗ്രാമത്തിലെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അത്ഭുതകരമായിരുന്നു. ജീവവൃക്ഷം വീണ്ടും പഴയതുപോലെ തളിർത്തു നിൽക്കുന്നു. അതിൻ്റെ ഇലകളിൽ മാന്ത്രിക തിളക്കം തിരികെ വന്നിരിക്കുന്നു. നിറയെ പച്ചപ്പും പൂക്കളും. ഗ്രാമം വീണ്ടും സജീവമായി. കുട്ടികൾ അതിൻ്റെ ചുവട്ടിൽ ചിരിച്ചും കളിച്ചും ഓടുന്നു. കിളികൾ വീണ്ടും പാടുന്നു. ആളുകൾ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിക്കുന്നു, സന്തോഷം അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞു.
ഗ്രാമവാസികൾ സന്തോഷത്തോടെ മരത്തെ നോക്കി. “എന്തൊരു അത്ഭുതം! മരത്തിന് ജീവൻ തിരികെ കിട്ടിയല്ലോ! ഒരു രാത്രി കൊണ്ട് എങ്ങനെ ഇത് സംഭവിച്ചു?” അവർ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു.
റിയയെ കണ്ടപ്പോൾ, ഗ്രാമത്തിലെ മുതിർന്ന ഒരാൾ ചോദിച്ചു, “റിയേ, നീ എവിടെയായിരുന്നു? ഈ അത്ഭുതം കണ്ടോ? ജീവവൃക്ഷം വീണ്ടും ഉണർന്നു!”
റിയ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൾക്ക് എല്ലാം അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾക്ക് തൻ്റെ രഹസ്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ തോന്നി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുതിയ ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞു. തൻ്റെ ചെറിയ യാത്ര, വലിയൊരു മാറ്റമാണ് കൊണ്ടുവന്നതെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
അന്ന് രാത്രി, റിയ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. ജനലിലൂടെ അവൾ ജീവവൃക്ഷത്തെ നോക്കി. അതിൻ്റെ ഇലകളിൽ നിന്ന് തിളങ്ങുന്ന നീല വെളിച്ചം അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. അത് അവൾക്ക് മാത്രം കാണാൻ കഴിയുന്ന ഒരു രഹസ്യമായിരുന്നു. ആ വെളിച്ചം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ വെളിച്ചം നിറച്ചു.
**ജീവിത പാഠം:**
ചെറിയ കാര്യങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കുക, ജിജ്ഞാസയോടെ പുതിയ വഴികൾ തേടുക, ദയ കാണിക്കുക, കൂടാതെ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരുപാട് ശക്തിയുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുക. ഈ ലോകത്ത് നന്മ ചെയ്യാൻ ചിലപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ പാട്ടും, ഒരു ചെറിയ മനസ്സും മതിയാകും. പഴയ കഥകൾക്കും ഓർമ്മകൾക്കും വലിയ ശക്തിയുണ്ടാകും, അവ പലപ്പോഴും നമുക്ക് വഴി കാണിച്ചുതരും. ധൈര്യവും വിശ്വാസവും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഏത് പ്രശ്നവും പരിഹരിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും.
—