നല്ല ഉറക്കം കിട്ടാൻ സഹായിക്കുന്ന ഈ കഥയിലേക്ക് സ്വാഗതം, കൊച്ചുകൂട്ടുകാരേ. ഇന്ന് നമ്മൾ മായയുടെയും റോഹന്റെയും ഒരു മാന്ത്രിക സാഹസികയാത്രയെക്കുറിച്ചാണ് കേൾക്കാൻ പോകുന്നത്.
***
**ഫാന്റസി സ്റ്റോറി ഐഡിയ 24: മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന കല്ലും സ്വപ്നമേഘക്കുടയും**
ഒരു മരച്ചില്ലയിൽ ഊഞ്ഞാലാടിക്കൊണ്ട് സ്വപ്നം കാണാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന മായയും, പുരാതനമായ പുസ്തകങ്ങളിലെ കഥകൾ വായിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന റോഹനും വളരെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. അവരുടെ വീടിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു വലിയ പൂന്തോട്ടമുണ്ടായിരുന്നു, നിറയെ പൂക്കളും ചിത്രശലഭങ്ങളും കിളികളും നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ ഒരിടം. ആ പൂന്തോട്ടം അവർക്ക് വെറുമൊരു പൂന്തോട്ടമായിരുന്നില്ല, അതൊരു മാന്ത്രികലോകമായിരുന്നു. ഓരോ ചെടിക്കും ഓരോ കഥ പറയാനുണ്ടെന്നും ഓരോ പൂവിനും അതിൻ്റേതായ രഹസ്യങ്ങളുണ്ടെന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, കളിച്ചു ചിരിച്ച് പൂന്തോട്ടത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, റോഹൻ കണ്ടു, മരച്ചില്ലയിൽ നിന്നും താഴെ വീണു കിടക്കുന്ന തിളക്കമുള്ള ഒരു കല്ല്. അത് സാധാരണ കല്ലായിരുന്നില്ല. അതിനൊരു നേരിയ നീലനിറമായിരുന്നു, ഒരു നക്ഷത്രം പോലെ മിന്നിത്തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“മായേ, നോക്കൂ!” റോഹൻ അത്ഭുതത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
മായ ഓടിയെത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. “അയ്യോ! ഇതെന്താ റോഹൻ? ഇങ്ങനെയൊരു കല്ല് ഞാൻ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല!”
അവർ ആ കല്ല് കൈയിലെടുത്തു. അത് തണുപ്പുള്ളതായിരുന്നു, ഒരു നേരിയ താളം അതിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. കല്ല് അവരുടെ കൈയിലിരുന്നപ്പോൾ, അവർക്ക് ചുറ്റുമുള്ള പൂക്കൾക്ക് കൂടുതൽ നിറവും തിളക്കവും വന്നതുപോലെ തോന്നി. ആ കല്ല് അവരെ ഒരിടത്തേക്ക് വിളിക്കുന്നത് പോലെ, അതിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പ്രകാശം പുറത്തേക്ക് വന്നു, അത് പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. അവിടെ ഇതുവരെ അവർ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു ചെറിയ പാതയുണ്ടായിരുന്നു.
“ഈ കല്ല് നമ്മളെ എവിടേക്കോ ക്ഷണിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു,” മായ പറഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആകാംഷ നിറഞ്ഞു.
റോഹൻ തലയാട്ടി. “നമുക്ക് നോക്കിയാലോ?”
അവർ ആ പാതയിലൂടെ നടന്നു. ചെറിയ കുറ്റിച്ചെടികൾക്കിടയിലൂടെ വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ പാത. അധികം ആരും പോകാത്തതുകൊണ്ട് വഴികൾ മിക്കവാറും അടഞ്ഞിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം സഹായിച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നു. കുറച്ച് ദൂരം ചെന്നപ്പോൾ, അവർ ഒരു വലിയ മരത്തിന് മുന്നിലെത്തി. ആ മരത്തിന് വലിയ തുമ്പിക്കൈയും, നിറയെ ഇലകളുമുള്ള മരച്ചില്ലകളുമുണ്ടായിരുന്നു. അതിൻ്റെ തുമ്പിക്കൈയിൽ ഒരു വലിയ പൊത്തുണ്ടായിരുന്നു, അതിലേക്ക് വെളിച്ചം കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഒരു മാന്ത്രിക ലോകം പോലെ തോന്നി. അവർ അതിലേക്ക് നോക്കി.
പൊത്തിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചം മിന്നിമറയുന്നത് അവർ കണ്ടു. റോഹൻ ധൈര്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് ചെന്ന് പൊത്തിനകത്തേക്ക് എത്തിനോക്കി.
“ഒന്ന് നോക്കിക്കേ മായേ, ഇവിടെ ഒരാളുണ്ട്!”
പൊത്തിനുള്ളിൽ, ഒരു ചെറിയ മിന്നാമിന്നിയെക്കാൾ അല്പം വലുതും എന്നാൽ, ചിത്രശലഭത്തെക്കാൾ ചെറുതുമായ ഒരു ജീവി പറന്നു നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ വെളിച്ചം കൊണ്ടാണ് ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നത്. വെളുത്തതും മഞ്ഞനിറത്തിലുള്ളതുമായ നേരിയ പ്രകാശം അതിൽ നിന്നും പുറത്തുവന്നു. അതിന്റെ കണ്ണുകൾ വലിയതും തിളക്കമുള്ളതുമായിരുന്നു. ആ ജീവി ദുഃഖിതനാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി.
“നീ ആരാണ്?” മായ മൃദലമായി ചോദിച്ചു.
ആ ജീവി അവരുടെ അടുത്തേക്ക് പറന്നു വന്നു. എന്നിട്ട് അതിൻ്റെ ചിറകുകൾ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരു നേരിയ ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു. “ഞാൻ മിന്നൽ. സ്വപ്നമേഘക്കുടയിലെ ഒരു വെളിച്ചം നെയ്യുന്നവനാണ് ഞാൻ.”
മിന്നൽ പറഞ്ഞു, അത് അറിയാതെ ഈ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ഒരു മരപ്പൊത്തിനുള്ളിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയതാണെന്ന്. “എനിക്ക് എന്റെ സ്വപ്നമേഘക്കുടയിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകണം. അവിടെ നിന്നാണ് ഞാൻ ലോകത്തിന് സ്വപ്നങ്ങളെയും നല്ല ചിന്തകളെയും നൽകുന്നത്. എനിക്ക് വഴികാണിക്കാൻ ഒരു പ്രകാശം വേണം.”
മായയും റോഹനും പരസ്പരം നോക്കി. അവർക്ക് മിന്നലിനെ സഹായിക്കണം എന്ന് തോന്നി.
“ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ സഹായിക്കാം മിന്നൽ,” റോഹൻ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, എന്താണ് ഈ സ്വപ്നമേഘക്കുട?”
“അതൊരു മാന്ത്രിക ഇടമാണ്,” മിന്നൽ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ ഉറങ്ങുമ്പോൾ കാണുന്ന നല്ല സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം അവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത്. ഓരോ സ്വപ്നത്തിനും ഓരോ വെളിച്ചമുണ്ട്. എന്റെ വെളിച്ചം അങ്ങോട്ട് എത്തണം, എങ്കിലേ എനിക്ക് അവിടെ എത്താൻ കഴിയൂ.”
മിന്നൽ വളരെ ദുഃഖിതനായിരുന്നു. മായയുടെ കൈയിലിരുന്ന തിളങ്ങുന്ന കല്ല് മിന്നലിന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ, കല്ല് കൂടുതൽ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. മിന്നലിന് കുറച്ച് ആശ്വാസം ലഭിച്ചു.
“ഈ കല്ല് മിന്നലിനെ സഹായിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നു,” മായ പറഞ്ഞു. “ഇതിൽ നിന്നും ഒരു പ്രത്യേക ഊർജ്ജം വരുന്നുണ്ട്.”
അവർ മിന്നലിനെയും കൂട്ടി മരപ്പൊത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. എങ്ങോട്ട് പോകണം എന്നറിയാതെ അവർ ചുറ്റും നോക്കി. മായയുടെ കയ്യിലെ കല്ലിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത വെളിച്ചം നീലാകാശത്തേക്ക് നേരെ പോകുന്നതായി അവർ കണ്ടു.
“നോക്കൂ! അതാണ് വഴി!” റോഹൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ അത് വളരെ ഉയരത്തിലായിരുന്നു. മിന്നൽ ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചു പറന്നുയരാൻ, പക്ഷേ അതിന് ഒറ്റയ്ക്ക് അത്രയും ദൂരം പറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിന്റെ വെളിച്ചത്തിന് ശക്തി കുറവായിരുന്നു.
“നമ്മൾ എന്തുചെയ്യും?” മായ ചോദിച്ചു. “നമ്മുക്ക് മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചം എങ്ങനെ മുകളിലേക്ക് എത്തിക്കും?”
റോഹൻ ചിന്തിച്ചു. “ഒരു കണ്ണാടി ഉപയോഗിച്ച് പ്രകാശം പ്രതിഫലിപ്പിക്കാമെന്ന് നമ്മൾ സ്കൂളിൽ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഇവിടെ എവിടെ ഒരു വലിയ കണ്ണാടി?”
പെട്ടെന്ന് മായയുടെ കയ്യിലിരുന്ന കല്ല് കൂടുതൽ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അതിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പ്രകാശം മിന്നലിന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് ഒഴുകിച്ചേർന്നു. മിന്നൽ കൂടുതൽ ശക്തനായി.
“എനിക്കിപ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി ശക്തിയുണ്ട്,” മിന്നൽ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ എനിക്ക് ഇനിയും കൂടുതൽ പ്രകാശം വേണം.”
മായയ്ക്ക് ഒരു ബുദ്ധി തോന്നി. “റോഹൻ, നമുക്ക് ഒരു പാട്ട് പാടിയാലോ? മനസ്സിന് സന്തോഷം നൽകുന്ന പാട്ടുകൾ വെളിച്ചത്തെ കൂട്ടുമെന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.”
റോഹനും മായയും അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു പാട്ട് പാടാൻ തുടങ്ങി. അവർ പാടിയപ്പോൾ പൂന്തോട്ടത്തിലെ പൂക്കൾക്ക് കൂടുതൽ നിറം വന്നു, കിളികൾ അവരോടൊപ്പം ചേർന്ന് പാടി, ചിത്രശലഭങ്ങൾ അവർക്ക് ചുറ്റും നൃത്തം ചെയ്തു. അവരുടെ സന്തോഷം മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തെ വർദ്ധിപ്പിച്ചു. മായയുടെ കയ്യിലിരുന്ന തിളങ്ങുന്ന കല്ല് ഒരു വലിയ ടോർച്ച് പോലെ പ്രകാശിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആ പ്രകാശത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ മിന്നൽ പതിയെ ഉയർന്നു പറന്നു. അതിന്റെ വെളിച്ചം ആകാശത്ത് മിന്നിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നീല പ്രകാശത്തിലേക്ക് ചേർന്നപ്പോൾ, ഒരു മാന്ത്രിക കാഴ്ചയായിരുന്നു അത്. മിന്നൽ സന്തോഷത്തോടെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു പറന്ന് മേഘങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
അതുവരെ അവരുടെ കയ്യിലിരുന്ന തിളങ്ങുന്ന കല്ല്, അതിൻ്റെ വെളിച്ചം കുറഞ്ഞ്, പഴയ ഒരു സാധാരണ കല്ലായി മാറി. പക്ഷേ അവർക്ക് അതിൽ വിഷമം തോന്നിയില്ല. അവർക്ക് ഒരു പുതിയ സുഹൃത്തിനെ കിട്ടുകയും അവനെ സഹായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിലും സന്തോഷം തോന്നി.
അവർ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അന്ന് രാത്രി, മായയും റോഹനും കണ്ടത് വർണ്ണാഭമായ മനോഹരമായ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ അത് മിന്നൽ അവർക്ക് നൽകിയ സമ്മാനമായിരിക്കാം.
***
പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരേ, ഈ കഥ നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് എന്തെന്നാൽ, നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം അത്ഭുതങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ്. മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ നമ്മൾ മനസ്സുവെച്ചാൽ, ധൈര്യത്തോടും ദയയോടും കൂടി മുന്നോട്ട് പോയാൽ, നമുക്ക് വലിയ സന്തോഷവും അത്ഭുതകരമായ അനുഭവങ്ങളും നേടാൻ കഴിയും. ഓർക്കുക, ഒരു ചെറിയ ദയയ്ക്ക് പോലും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ സാധിക്കും. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ നന്മയും കൂട്ടായ്മയും ഏതൊരു വെല്ലുവിളിയെയും നേരിടാൻ നമ്മളെ സഹായിക്കും.