# ഫാന്റസി കഥ ആശയം 23
ഒരു കാലത്ത്, വലിയൊരു പൂന്തോട്ടമുള്ള മനോഹരമായ ഒരു വീട്ടിൽ മായയും റോഹനും എന്ന രണ്ട് കുട്ടികൾ താമസിച്ചിരുന്നു. മായക്ക് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു, റോഹന് പത്ത് വയസ്സും. അവർക്ക് കളിക്കാൻ ഒരുപാട് സ്ഥലമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ചിലപ്പോഴൊക്കെ വിരസത തോന്നിയിരുന്നു. സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ അവർക്ക് സ്കൂളുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ അവധിക്കാലത്ത് അവരുടെ ലോകം അവരുടെ വീടും പൂന്തോട്ടവുമായിരുന്നു.
ഒരു മരവിച്ച മഴയുള്ള വൈകുന്നേരം, മായയും റോഹനും ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് മരങ്ങളെ ആട്ടിയുലച്ചു. മഴവെള്ളം ഇലകളിൽ തട്ടി താഴേക്ക് ഒഴുകി. അവർക്ക് പുറത്തിറങ്ങി കളിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. റോഹൻ നെറ്റി ചുളിച്ച് പറഞ്ഞു, “മായേച്ചി, എനിക്ക് ബോറടിക്കുന്നു. നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും രസകരമായത് കണ്ടെത്തണം.”
മായ ചിന്തിച്ചു. “അതെ, ശരിയാ റോഹൻ. പക്ഷെ എന്ത്? ഈ മഴയത്ത് എവിടെ പോവാനാണ്?”
അവർ പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ നടുവിലെ വലിയ ആൽമരത്തെ നോക്കി. അച്ഛൻ പറയാറുണ്ട്, ആ ആൽമരത്തിന് ഒരുപാട് രഹസ്യങ്ങൾ അറിയാമെന്ന്.
അവർക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു ആശയം തോന്നി. “നമുക്ക് ആൽമരത്തിന്റെ താഴെ പോയി നോക്കിയാലോ? ചിലപ്പോൾ അവിടെ എന്തെങ്കിലും കാണും!” മായ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഒരു നിമിഷം പോലും കളയാതെ, മഴക്കോട്ട് ധരിച്ച് അവർ ആൽമരത്തിനടുത്തേക്ക് ഓടി.
ആൽമരത്തിന്റെ വേരുകൾക്ക് താഴെ, നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ, എന്തോ ഒന്ന് തിളങ്ങുന്നത് അവർ കണ്ടു. ഒരു ചെറിയ കല്ലായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ സാധാരണ കല്ലായിരുന്നില്ല. അതിന് ഒരു നേരിയ നീലനിറമുണ്ടായിരുന്നു, അതിൽ നിന്ന് മൃദലമായ ഒരു പ്രകാശം പുറത്തേക്ക് വന്നു. മായ അത് കൈയിലെടുത്തു. ആ കല്ലിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു പാട്ട് കേൾക്കുന്നത് പോലെ അവർക്ക് തോന്നി. ഹമ്മിംഗ് പോലെ ഒരു ശബ്ദം.
പെട്ടെന്ന്, അവരുടെ മുന്നിൽ, ഒരു മിന്നുന്ന വാതിൽ പോലെ എന്തോ ഒന്ന് തെളിഞ്ഞുവന്നു. വെള്ളം ഒഴുകുന്നത് പോലെ, പക്ഷെ സ്പർശിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു രൂപം. കല്ലിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശം കൂടുതൽ ശക്തി പ്രാപിച്ചു, അതിൽ നിന്നുള്ള ഹമ്മിംഗ് ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേട്ടു.
റോഹൻ മായയെ നോക്കി. “ഇതെന്താ ചേച്ചി?”
മായക്ക് ഭയം തോന്നിയില്ല, മറിച്ച് കൗതുകമായിരുന്നു. “എനിക്കറിയില്ല റോഹൻ. പക്ഷെ നമുക്ക് ഇതൊന്ന് കണ്ടുപിടിക്കണം.”
അവർ കല്ല് മുറുകെ പിടിച്ച് ആ പ്രകാശ വാതിലിലൂടെ നടന്നു. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവർക്ക് കറങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി. അടുത്ത നിമിഷം അവർ ഒരു പുതിയ ലോകത്തെത്തി.
ആ ലോകം തീർത്തും വിചിത്രമായിരുന്നു! പുഴകൾ മുകളിലേക്കാണ് ഒഴുകിയിരുന്നത്, മരങ്ങൾക്ക് വേരുകൾ ആകാശത്തായിരുന്നു, പൂക്കൾ പാട്ടുപാടി. മേഘങ്ങൾ പല നിറങ്ങളിൽ പറന്നു നടന്നു, അവ ഓരോന്നിനും ഓരോ മുഖഭാവം. എല്ലാം തലകീഴായിട്ടാണ് അവിടെ കണ്ടിരുന്നത്.
അവർക്ക് ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ, അവർക്കൊരു ചെറിയ ശബ്ദം കേട്ടു. “ഓഹ്, ഞാൻ എവിടെയാണ്? എനിക്ക് വഴിതെറ്റി!”
അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവിടെ, ഒരു മരത്തിൻ്റെ ആകാശത്തുള്ള വേരിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്ന് ഒരു ചെറിയ, മൃദലമായ മേഘജീവി വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് മേഘു എന്ന് പേരുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താണ് നിനക്ക് പറ്റിയത്, മേഘു?” മായ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ മഴവില്ല് കൊടുമുടിയിലേക്ക് പോവുകയായിരുന്നു,” മേഘു കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് എൻ്റെ നീല നിറം അടുത്ത ദിവസത്തെ ആകാശത്തിന് നൽകണം. എല്ലാ മേഘങ്ങളും അവിടെ ഒത്തുചേർന്നാണ് ആകാശത്തിന് നിറം കൊടുക്കുന്നത്. പക്ഷെ ഞാൻ വഴിതെറ്റി, എനിക്ക് കൊടുമുടിയിലേക്ക് എത്താൻ കഴിയുന്നില്ല.”
മായയും റോഹനും പരസ്പരം നോക്കി. മേഘുവിനെ സഹായിക്കണമെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി.
“ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ സഹായിക്കാം മേഘു,” റോഹൻ ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“നന്ദി! പക്ഷെ മഴവില്ല് കൊടുമുടിയിലേക്കുള്ള വഴി മന്ത്രണം ചെയ്യുന്ന കാടുകളിലൂടെയാണ്,” മേഘു പറഞ്ഞു. “അതിനകത്ത് പ്രവേശിച്ചാൽ, വഴികൾ ഓരോന്ന് പറയും. ചിലപ്പോൾ അവ തെറ്റായ വിവരങ്ങളായിരിക്കും തരുന്നത്. എങ്ങനെയാണ് ശരിയായ വഴി കണ്ടെത്തേണ്ടതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.”
അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. കുറച്ചപ്പുറത്ത് ഒരു വലിയ കാട് കണ്ടു. അതിലെ ഓരോ പുല്ലിനും ഈർക്കിലിനും സംസാരിക്കാൻ കഴിയും. കാറ്റിനൊപ്പം അവ മന്ത്രണം ചെയ്തു. “ഇങ്ങോട്ട് പോകൂ,” “അതല്ല, അങ്ങോട്ടാണ് വഴി,” “ഇതാണ് സത്യം.”
അവർ കാടിൻ്റെ അരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, ഒരു ചെറിയ മിന്നാമിന്നി അവരുടെ അടുത്തേക്ക് പറന്നു വന്നു. അതിന് മിനു എന്ന് പേരുണ്ടായിരുന്നു. മിനു ഒരു വയസ്സായ, ജ്ഞാനിയായ മിന്നാമിന്നി ആയിരുന്നു.
“കുട്ടികളേ, നിങ്ങൾക്ക് മഴവില്ല് കൊടുമുടിയിലേക്ക് പോകണമെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ വെളിച്ചം കണ്ടെത്തണം,” മിനു പറഞ്ഞു. “എല്ലാ വാക്കുകൾക്കും ചെവി കൊടുക്കരുത്. ചിലപ്പോൾ സത്യം ഏറ്റവും ശാന്തമായ ശബ്ദത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കും.”
മായയും റോഹനും മിനുവിനോട് നന്ദി പറഞ്ഞ് കാടിനകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കാടുകൾ ശരിക്കും മന്ത്രണം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അവർക്ക് പല ദിശകളിൽ നിന്ന് ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു.
“വലത്തോട്ട് തിരിയൂ!”
“ഇടത്തോട്ടാണ് ശരിയായ വഴി!”
“നേരെ പോകൂ, അതാണ് എളുപ്പം!”
റോഹൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. “ഇവയെല്ലാം ഒരേ സമയം പല കാര്യങ്ങളാണ് പറയുന്നത്! നമ്മൾ എങ്ങനെ ശരിയായ വഴി കണ്ടെത്തും?”
മായ ഓർത്തു, മിനു പറഞ്ഞത്: “സത്യം ഏറ്റവും ശാന്തമായ ശബ്ദത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കും.”
അവൾ കണ്ണുകളടച്ച്, ചുറ്റും ശ്രദ്ധിച്ചു. ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലും, ഒരു നേരിയ ഹമ്മിംഗ് ശബ്ദം അവൾക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അത് അവർ കൊണ്ടുവന്ന കല്ലിൽ നിന്ന് വന്ന അതേ ശബ്ദമായിരുന്നു.
“റോഹൻ, ഈ കല്ല് കേൾക്കുന്നുണ്ടോ? അതിനൊരു ശബ്ദമുണ്ട്,” മായ പറഞ്ഞു.
റോഹനും ശ്രദ്ധിച്ചു. അതെ, ആ ചെറിയ കല്ല് ഒരു നേരിയ പാട്ട് പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു നേരിയ നീല വെളിച്ചം അതിൽ നിന്ന് വന്നു.
“നമുക്ക് ഈ ശബ്ദം പിന്തുടരാം,” മായ നിർദ്ദേശിച്ചു. “ഇതായിരിക്കാം നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ വെളിച്ചം.”
അവർ ആ ഹമ്മിംഗ് ശബ്ദം പിന്തുടർന്നു. വഴിയിൽ പല തടസ്സങ്ങളും വന്നു. ചില പുല്ലുകൾ അവരുടെ വഴി തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. മറ്റു ചിലത് അവരെ വഴിതെറ്റിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ അവർ പരസ്പരം കൈകോർത്ത് പിടിച്ച്, ആ ഹമ്മിംഗ് ശബ്ദം മാത്രം കേട്ട് മുന്നോട്ട് പോയി. റോഹൻ മുന്നിൽ നടന്ന് വഴിയിലെ ചെറിയ കല്ലുകളും മുള്ളുകളും നീക്കി. മായ പിന്നിൽ നിന്ന് ആ കല്ല് ശരിയായ ദിശയിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.
അവർ ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചു. റോഹൻ്റെ സൂക്ഷ്മമായ നിരീക്ഷണവും മായയുടെ ധൈര്യവും അവരെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു.
മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം, കാടിൻ്റെ ഒടുവിൽ അവർ എത്തി. അവരുടെ മുന്നിൽ ഒരു മനോഹരമായ കാഴ്ചയായിരുന്നു. വർണ്ണാഭമായ മേഘങ്ങൾ കൂട്ടം കൂടി നിൽക്കുന്ന ഒരു കൊടുമുടി. മഴവില്ല് കൊടുമുടി!
മേഘു സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി. “നന്ദി! നന്ദി! നിങ്ങൾ എന്നെ സഹായിച്ചു!”
മേഘു വേഗം മഴവില്ല് കൊടുമുടിയിലേക്ക് പറന്നുപോയി. അവിടെയെത്തിയപ്പോൾ, അതിൻ്റെ നീല നിറം ആകാശത്തിന് നൽകി. അടുത്ത നിമിഷം, ആകാശം അതിമനോഹരമായ നീല നിറത്തിൽ തിളങ്ങി. അവിടെ ഒരു പുതിയ മഴവില്ല് തെളിഞ്ഞുവന്നു. അതുവരെ കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും തിളക്കമുള്ളതും മനോഹരവുമായ ഒരു മഴവില്ല്.
മായയും റോഹനും സന്തോഷത്തോടെ ആ കാഴ്ച കണ്ടുനിന്നു. അപ്പോൾ, അവർ കൊണ്ടുവന്ന കല്ലിൽ നിന്ന് ഒരു തിളക്കം വന്നു. അത് അവരെ ഒരു വാതിലിലേക്ക് നയിച്ചു. അവർക്ക് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകാനുള്ള സമയമായി.
അവർ വീണ്ടും ആ വാതിലിലൂടെ നടന്നു. അടുത്ത നിമിഷം അവർ തങ്ങളുടെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ആൽമരത്തിനരികിൽ എത്തി. മഴ നിന്നിരുന്നു. ആകാശം തെളിഞ്ഞിരുന്നു. കല്ല് ഇപ്പോഴും മായയുടെ കൈയിൽ നേരിയ നിലയിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവർക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. ഇതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നോ?
അല്ല, കാരണം അവരുടെ കൈകളിൽ അവിടുത്തെ പുല്ലിൻ്റെ നേരിയ പച്ചനിറം പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ മനസ്സിൽ മേഘുവും മിനുവും മഴവില്ല് കൊടുമുടിയും നിറഞ്ഞുനിന്നു.
മായ റോഹനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ ഒരു വലിയ സാഹസിക യാത്ര പോയി!”
റോഹൻ തലയാട്ടി. “അതെ ചേച്ചി. നമ്മൾ മേഘുവിനെ സഹായിച്ചു!”
അവർ ആ കല്ല് തങ്ങളുടെ മുറിയിൽ ഒരു ചെറിയ പെട്ടിയിൽ സൂക്ഷിച്ചു. അതൊരു രഹസ്യമായിരുന്നു. അവർ ഒരുമിച്ച് കണ്ടെത്തിയതും, ഒരുമിച്ച് അനുഭവിച്ചതുമായ ഒരു രഹസ്യം.
അവർക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. നമ്മുടെ ചുറ്റും ഒരുപാട് അത്ഭുതങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ട്. അവ കണ്ടെത്താൻ നമുക്ക് ധൈര്യവും ജിജ്ഞാസയും വേണം. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ വെളിച്ചത്തെ വിശ്വസിക്കണം. ചിലപ്പോൾ ശരിയായ വഴി കണ്ടെത്താൻ നമ്മൾക്ക് നമ്മളെത്തന്നെ വിശ്വസിച്ചാൽ മതിയാകും. കൂട്ടുകാരുണ്ടെങ്കിൽ ഏത് പ്രതിസന്ധിയും നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് മറികടക്കാൻ കഴിയും.
**ഗുണപാഠം:** നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ധൈര്യത്തെയും ജിജ്ഞാസയെയും വിശ്വസിക്കുക. ശരിയായ വഴി കണ്ടെത്താൻ പലപ്പോഴും നമ്മൾക്ക് നമ്മളെത്തന്നെ വിശ്വസിക്കുകയും കൂട്ടായി പ്രവർത്തിക്കുകയും വേണം.