ഫാന്റസി കഥ ആശയം 14

ആര്യക്ക് നിലാപ്പൂന്തോട്ടം എന്ന അവളുടെ ഗ്രാമത്തെയും അതിനടുത്തുള്ള നിലാപ്പൂക്കാടുകളെയും വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവളുടെ പേര് പോലെ, നിലാവിന്റെ സൗന്ദര്യവും കാടിന്റെ നിഗൂഢതകളും ആര്യയുടെ മനസ്സിൽ ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞുനിന്നു. നിലാപ്പൂന്തോട്ടം ഒരു സാധാരണ ഗ്രാമമായിരുന്നില്ല. നിലാപ്പൂക്കാടുകളിൽ എല്ലാ വർഷവും ഒരു പ്രത്യേക സമയത്ത് നിലാപ്പൂക്കൾ വിരിയും. ഈ പൂക്കൾക്ക് നേർത്ത നിലാവെളിച്ചം പകരാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ വീടുകളിലും തെരുവുകളിലും ഈ വെളിച്ചം നിറഞ്ഞുനിന്നു. അതൊരു വെളിച്ചം മാത്രമല്ല, ഗ്രാമത്തിന് ഊഷ്മളതയും സന്തോഷവും നൽകുന്ന ഒരുതരം മാന്ത്രികത കൂടിയായിരുന്നു. ആര്യക്ക് പതിനൊന്ന് വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ ഒരുപാട് കൗതുകമുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ, കുറച്ചുകാലമായി നിലാപ്പൂക്കൾക്ക് പ്രകാശമില്ലാതായി തുടങ്ങി. അവയുടെ വെളിച്ചം മങ്ങി, നിറം മങ്ങി. നിലാപ്പൂന്തോട്ടം എന്ന പേര് അന്വർത്ഥമാക്കാത്ത വിധം ഇരുട്ടിലാകാൻ തുടങ്ങി. ഗ്രാമവാസികൾ പരിഭ്രാന്തരായി. അവർക്ക് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ചിലർ പറഞ്ഞു, ഇത് ഒരു മോശം ശകുനമാണെന്ന്. മറ്റു ചിലർ, കാട്ടിലെ മാന്ത്രികത നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് ഭയപ്പെട്ടു. ആര്യക്ക് ഇത് കണ്ടപ്പോൾ സങ്കടം തോന്നി. അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട നിലാപ്പൂക്കൾക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അവൾക്ക് അറിയണമായിരുന്നു. “എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നു,” അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു. “നിലാപ്പൂക്കളെ സഹായിക്കാൻ എനിക്ക് സാധിക്കുമെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നു.”

ഒരു പൗർണ്ണമി രാത്രിയിൽ, നേർത്ത നിലാവെളിച്ചം മാത്രം അവശേഷിക്കുമ്പോൾ, ആര്യ നിലാപ്പൂക്കാടുകളിലേക്ക് യാത്ര തുടങ്ങി. അവൾക്ക് ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല, കാരണം അവൾക്ക് കാടിനെ നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. കാട്ടിലെ ഓരോ മരവും അവൾക്ക് കൂട്ടുകാരെപ്പോലെയായിരുന്നു. നേരിയ കാറ്റ് അവളുടെ മുടിയിഴകളെ തഴുകി കടന്നുപോയി. കാടിന്റെ ഉൾഭാഗത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, അവൾ ഒരു ചെറിയ തിളക്കമുള്ള വസ്തു ശ്രദ്ധിച്ചു. അത് ഒരു മിന്നാമിന്നിയെപ്പോലെയായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിന് കൂടുതൽ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ആര്യ അതിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “ഹലോ,” അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. “നീ ആരാണ്?”

ആ ചെറിയ തിളക്കം പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പറന്നു വന്നു. അതൊരു കൊച്ചു ജീവിയായിരുന്നു, മിന്നൽ എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേര്. മിന്നലിന് ചിറകുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല, പക്ഷേ അത് നിലാവിന്റെ കണങ്ങൾ പോലെ വായുവിൽ ഒഴുകി നീങ്ങി. മിന്നൽ വളരെ ലജ്ജാലുവായിരുന്നു. അത് ആര്യയോട് സംസാരിക്കാൻ മടിച്ചു. പക്ഷേ, ആര്യയുടെ കണ്ണുകളിലെ ദയ കണ്ടപ്പോൾ അത് ധൈര്യം സംഭരിച്ചു. “ഞാൻ മിന്നലാണ്,” അത് നേരിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “നിലാപ്പൂക്കൾക്ക് എന്തോ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. അവയുടെ വെളിച്ചം നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു.”

“അതെ, അത് കണ്ടെത്താനാണ് ഞാൻ വന്നത്,” ആര്യ പറഞ്ഞു. “നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് കണ്ടെത്താമോ?”
മിന്നൽ സന്തോഷത്തോടെ തലയാട്ടി. അങ്ങനെ ആര്യയും മിന്നലും ഒരുമിച്ച് കാടിന്റെ ഉൾഭാഗത്തേക്ക് യാത്ര തുടർന്നു. അവർ പോകുന്ന വഴിയിൽ, നിലാപ്പൂക്കൾ കൂടുതൽ മങ്ങിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ചില പൂക്കൾക്ക് തീരെ പ്രകാശമില്ലായിരുന്നു. അവർ ഒരു ചെറിയ അരുവി കടന്നുപോയി. അരുവിയുടെ അപ്പുറത്ത് ഒരു മരമുണ്ടായിരുന്നു, അത് ഒരു നിലാമരം പോലെയായിരുന്നു. അതിന്റെ ഇലകൾക്ക് നീലനിറമായിരുന്നു. ആര്യ അതിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “നിലാമരമേ, നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും അറിയാമോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.

നിലാമരം പതിയെ അതിന്റെ ശിഖരങ്ങൾ ഇളക്കി. ഒരു മരക്കൊമ്പിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ഇല താഴേക്കു വീണു. അതിൽ എന്തോ എഴുതിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. “സന്തോഷം എവിടെയാണോ, അവിടെ വെളിച്ചമുണ്ട്.”
ആര്യക്കും മിന്നലിനും അത്ഭുതമായി. “സന്തോഷം എവിടെയാണോ, അവിടെ വെളിച്ചമുണ്ട്?” ആര്യ ആലോചിച്ചു. “അതിനർത്ഥം എന്താണ്?”
മിന്നൽ പതിയെ പറഞ്ഞു, “ഗ്രാമവാസികളുടെ സന്തോഷം കുറഞ്ഞപ്പോൾ നിലാപ്പൂക്കളുടെ വെളിച്ചവും കുറഞ്ഞുവെന്ന് തോന്നുന്നു.”
അവർ യാത്ര തുടർന്നു. കാടിന്റെ ഉൾഭാഗത്ത്, അവർ ഒരു മറഞ്ഞ ഗുഹ കണ്ടെത്തി. ഗുഹയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു. അത് ഒരു ചെറിയ കരച്ചിൽ പോലെയായിരുന്നു. ആര്യ മിന്നലിനെ നോക്കി. മിന്നൽ പേടിയോടെ അവളുടെ കയ്യിൽ ഒതുങ്ങി. പക്ഷേ ആര്യ ധൈര്യം സംഭരിച്ചു, ഗുഹയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി.

ഗുഹയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ജീവിയെ അവൾ കണ്ടു. അതൊരു ‘നിഴൽകുഞ്ഞൻ’ ആയിരുന്നു. ഇരുണ്ട നിറമുള്ള, വളരെ മൃദലമായ, ഒരു പൂച്ചക്കുട്ടിയെപ്പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ജീവി. അതിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിലാവിന്റെ ചെറിയ കണങ്ങൾ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. ഈ നിലാക്കണങ്ങൾ ഗുഹയുടെ ഇരുട്ടിനെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നിഴൽകുഞ്ഞൻ ദുഃഖിതനായിരുന്നു. അത് ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആരും അതിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് അത് വിശ്വസിച്ചു. അതുകൊണ്ട്, നിലാപ്പൂക്കളുടെ വെളിച്ചത്തെ അത് തന്റെ അടുത്തേക്ക് ആകർഷിച്ചു, ഒരു കൂട്ടിനായി.

ആര്യക്ക് നിഴൽകുഞ്ഞനെ കണ്ടപ്പോൾ സങ്കടം തോന്നി. “നിനക്ക് സങ്കടമുണ്ടോ, നിഴൽകുഞ്ഞൻ?” ആര്യ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
നിഴൽകുഞ്ഞൻ പതിയെ തലയുയർത്തി, ആര്യയെ നോക്കി. അതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ദുഃഖം നിറഞ്ഞിരുന്നു. “ആരും എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല,” അത് നേരിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്.”
ആര്യക്ക് മനസ്സിലായി. നിഴൽകുഞ്ഞൻ ഒരു ദുഷ്ടജീവിയായിരുന്നില്ല. അത് വെറും ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെയായിരുന്നു, സ്നേഹവും ശ്രദ്ധയും ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടി. “നിനക്ക് കൂട്ടുകാരെ വേണ്ടേ?” ആര്യ ചോദിച്ചു. “നിന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ ഇവിടെ ആരും ഇല്ലെന്ന് കരുതുന്നത് ശരിയല്ല. ഞങ്ങൾ നിന്റെ കൂട്ടുകാരാണ്.”
ആര്യ നിഴൽകുഞ്ഞന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അതിന്റെ തലോടി. അവളുടെ സ്നേഹവും ദയയും നിഴൽകുഞ്ഞന് ആശ്വാസം നൽകി. മിന്നലും അതിന്റെ അടുത്തേക്ക് പറന്നു വന്നു.

ആര്യ നിഴൽകുഞ്ഞന് ഒരു കഥ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. നിലാപ്പൂന്തോട്ടത്തിലെ കുട്ടികളും അവരുടെ കളികളും ചിരിയും, നിലാപ്പൂക്കൾ നൽകുന്ന സന്തോഷത്തെക്കുറിച്ചും. അവൾ സ്നേഹവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞ ഒരു പാട്ട് പാടി. ആ പാട്ടിന്റെയും കഥയുടെയും ഊഷ്മളതയിൽ നിഴൽകുഞ്ഞന്റെ ശരീരം പതിയെ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അതിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്ന നിലാക്കണങ്ങൾ പതിയെ ഒഴുകി നീങ്ങി. ഗുഹയുടെ ഇരുട്ട് മാറി, നിലാപ്പൂക്കളുടെ വെളിച്ചം അവിടെ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.

നിലാക്കണങ്ങൾ ഒഴുക്കി വിട്ടതിന് ശേഷം നിഴൽകുഞ്ഞൻ മുൻപത്തേക്കാൾ ലഘുവായി. അതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. അത് ആര്യയുടെ കവിളിൽ ഒരു നേർത്ത തലോടൽ നൽകി. “എനിക്ക് കൂട്ടുകാരുണ്ട്,” അത് പറഞ്ഞു. “ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലെന്ന് എനിക്കിപ്പോൾ മനസ്സിലായി.”
ആര്യയും മിന്നലും സന്തോഷത്തോടെ നിഴൽകുഞ്ഞനോട് വിട പറഞ്ഞു. അവർ നിലാപ്പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു നടന്നു. വഴിയിൽ കണ്ട പൂക്കളെല്ലാം തിളക്കത്തോടെ പ്രകാശിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, അവർ കണ്ടത് പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന നിലാപ്പൂക്കളെയാണ്. ഗ്രാമവാസികൾ ആശ്ചര്യത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും നിലാപ്പൂക്കളെ നോക്കി.

ആര്യ ഗ്രാമവാസികളോട് നിഴൽകുഞ്ഞന്റെ കഥ പറഞ്ഞു. ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ദുഃഖം എങ്ങനെയാണ് വെളിച്ചത്തെ കെടുത്തിക്കളയുന്നതെന്നും, സ്നേഹവും ദയയും എങ്ങനെയാണ് ആ ഇരുട്ടിനെ മാറ്റുന്നതെന്നും അവൾ വിശദീകരിച്ചു. ഗ്രാമവാസികൾക്ക് ആര്യയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു വലിയ പാഠമായി. അവർക്ക് മനസ്സിലായി, നിലാപ്പൂക്കളുടെ വെളിച്ചം അവരുടെ സന്തോഷത്തിൽ നിന്ന് വരുന്നതാണെന്ന്. അവർ സന്തോഷിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നിലാപ്പൂക്കൾ തിളങ്ങും.

അന്നുമുതൽ, നിലാപ്പൂന്തോട്ടത്തിലെ ആളുകൾ കൂടുതൽ ചിരിക്കാനും കളിക്കാനും തുടങ്ങി. അവർ പരസ്പരം സഹായിച്ചു, സ്നേഹം പങ്കുവെച്ചു. നിഴൽകുഞ്ഞൻ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു ജീവിയായിരുന്നില്ല, നിലാപ്പൂക്കാടിന്റെ ഒരു ഭാഗമായി മാറി. ചിലപ്പോൾ കുട്ടികൾക്ക് അതിന്റെ നേർത്ത നിഴൽ നിലാപ്പൂക്കൾക്കിടയിൽ കാണാമായിരുന്നു. അത് സന്തോഷത്തോടെ കാട്ടിൽ കളിച്ചു നടന്നു.

ഒരു കുട്ടിയുടെ ദയയും കൗതുകവും ഒരു ഗ്രാമത്തിന് മുഴുവൻ വെളിച്ചം നൽകി.

**ഗുണപാഠം:**
ദയയും സ്നേഹവും കൊണ്ട് നമുക്ക് ഏത് വലിയ പ്രശ്നത്തെയും പരിഹരിക്കാൻ സാധിക്കും. മറ്റുള്ളവരുടെ ദുഃഖം മനസ്സിലാക്കി അവരോട് കരുണ കാണിക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾക്ക് ചുറ്റും വെളിച്ചം നിറയും. യഥാർത്ഥ മാന്ത്രികത നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ നന്മയിലാണ്.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *