തീർച്ചയായും! പ്രിയപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്കായി, ശാന്തവും പ്രചോദനം നൽകുന്നതുമായ ഒരു കഥ ഇതാ:
***
**ഫാന്റസി സ്റ്റോറി ഐഡിയ 27: മിന്നുന്ന മരവും മാന്ത്രിക സംഗീതവും**
ഒരുപാട് ഉയരംകൂടിയ മരങ്ങളുള്ള, വലിയൊരു കാടിനടുത്തുള്ള കൊച്ചുകോടോത്ത് എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ മീരയും അരുണും താമസിച്ചിരുന്നു. മീരയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു, അരുണിന് പതിനൊന്നോ. അവർ അടുത്ത കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. മീരയ്ക്ക് കാര്യങ്ങൾ അറിയാനുള്ള ആകാംഷ കൂടുതലായിരുന്നു. അരുൺ ശാന്തനും സൂക്ഷ്മശാലിയുമായിരുന്നു. അവൾക്ക് എപ്പോഴും പുരാതനമായ ആ കാടിൻ്റെ ഉള്ളിൽ എന്തൊക്കെയോ രഹസ്യങ്ങളുണ്ടെന്ന് തോന്നിയിരുന്നു. അരുൺ ആകട്ടെ, കാട് ഭംഗിയുള്ളതാണെങ്കിലും അതിന് അതിൻ്റേതായ നിയമങ്ങളുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിച്ചു.
ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക്, ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നിത്തിളങ്ങുമ്പോൾ, മീരയും അരുണും അവരുടെ വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ ഇരുന്നു. അപ്പോഴാണ് കാടിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തുനിന്ന് ഒരു നേർത്ത മിന്നുന്ന പ്രകാശം അവർ കണ്ടത്. അത് മായാജാലം പോലെ തോന്നി. സാധാരണ കാണുന്ന മിന്നാമിനുങ്ങുകളുടെ പ്രകാശമായിരുന്നില്ല അത്. അതിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. “നോക്കൂ അരുൺ, അതെന്താണെന്ന്?” മീരയുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ട് വിടർന്നു.
അരുൺ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. “അതൊരുപക്ഷേ കാടിന്റെ ഉള്ളിലെ ഒരു പ്രത്യേകതയായിരിക്കും മീര. നമ്മൾ അങ്ങോട്ട് പോകാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. അച്ഛൻ പറയാറുണ്ട്, കാടിന്റെ ഉള്ളിൽ ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് മനസ്സിലാവാത്ത കാര്യങ്ങളുണ്ടാകാമെന്ന്.” അവൻ ചെറിയൊരു മടിയോടെ പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ മീരയുടെ ഉള്ളിലെ ആകാംഷയ്ക്ക് അടങ്ങിയിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. “നമുക്കൊന്ന് പോയി നോക്കിയാലോ? ഒരുപക്ഷേ അതൊരു മാന്ത്രിക പൂവോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പുഴയോ ഒക്കെയാവാം.” അവൾ അരുണിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
ഒടുവിൽ അരുൺ മീരയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി. അവർ ഒരുമിച്ച് കാട്ടിലേക്ക് നടന്നു. കയ്യിൽ ഒരു റാന്തലും പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പോകുന്തോറും ആ മിന്നുന്ന പ്രകാശത്തിന് തിളക്കം കൂടിക്കൂടി വന്നു. അവർക്ക് വഴികാട്ടിയായി ആ പ്രകാശം മുന്നിൽ മിന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വളരെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നപ്പോൾ, അവർക്ക് മുന്നിൽ പുതിയൊരു പാത തെളിഞ്ഞു വന്നു. അതുവരെ അവർ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വഴിയായിരുന്നു അത്. ആ പാതയിലൂടെ മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ, അവർ ഒരു വിശാലമായ സ്ഥലത്തെത്തി. അവിടെ നിറയെ പൂക്കളും ചെറിയ അരുവികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ സ്ഥലത്തിന്റെ നടുവിലായി ഒരു മരം നിന്നിരുന്നു. ആ മരത്തിന്റെ ഇലകൾക്ക് സാധാരണ മരങ്ങളുടെ ഇലകൾക്ക് ഇല്ലാത്ത ഒരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. സ്വർണ്ണ നിറത്തിലും നീല നിറത്തിലുമുള്ള തിളക്കങ്ങളായിരുന്നു അതിന്.
“ഇത് അത്ഭുതം തന്നെ!” അരുൺ പതിയെ പറഞ്ഞു. അവൻ അങ്ങനെയൊരു കാഴ്ച ഇതിനുമുമ്പ് കണ്ടിട്ടേയില്ലായിരുന്നു. മീരയുടെ കണ്ണുകൾ ആ കാഴ്ച കണ്ട് നിറഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ആ മരം വളരെ വലുതായിരുന്നു. അതിൽ നിന്നും ഒരു പ്രത്യേക ഊർജ്ജം ചുറ്റും വ്യാപിക്കുന്നതായി അവർക്ക് തോന്നി. എന്നാൽ, അതിന് ഒരു ചെറിയ വാട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ തിളക്കം പൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല.
മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ, അവർക്കൊരു ചെറിയ മിന്നുന്ന സംഗീത ഉപകരണം കണ്ടു. ഒരു ചെറിയ കുഴൽ ആയിരുന്നു അത്. അതിന് ക്രിസ്റ്റൽ പോലെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഉപകരണം അവർ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. “ഇതെന്താണാവോ?” മീര അത് കയ്യിലെടുത്തു. അതിന് നല്ല തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അരുൺ ഓർത്തു. “ഒരുപക്ഷേ, ഈ മരത്തിന്റെ തിളക്കം കുറഞ്ഞത് ഈ കുഴൽ കാരണം ആയിരിക്കുമോ? ഇത് നമ്മൾ എങ്ങനെയാണ് പ്രവർത്തിപ്പിക്കേണ്ടത്?” അവൻ മീരയുടെ കൈയ്യിലിരുന്ന കുഴലിലേക്ക് നോക്കി.
കുഴലെടുത്തപ്പോൾ മരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം വന്നതുപോലെ അവർക്ക് തോന്നി. ഒരു സംഗീതം പോലെ, എങ്കിലും വാക്കുകളില്ലാത്ത ഒരു ശബ്ദം. അവർക്ക് മനസ്സിലായി, ഈ മരത്തിന് എന്തോ ആവശ്യമുണ്ടെന്ന്.
“ഒരുപക്ഷേ, ഈ കുഴൽ വായിക്കുമ്പോൾ ഈ മരം പൂർണ്ണമായി ഉണരുമായിരിക്കും!” മീര പറഞ്ഞു. അവൾ പതിയെ കുഴലെടുത്ത് ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ചു. അവൾ പതിയെ അതിലൂടെ ഊതി. ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം പുറത്തുവന്നു, പക്ഷേ ആ മരത്തിന് യാതൊരു മാറ്റവും വന്നില്ല. “എന്തായിരിക്കും ഇതിന്റെ രഹസ്യം?” മീര നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.
അരുൺ ചുറ്റും നോക്കി. മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലായി ചെറിയ കല്ലുകളിൽ ചില ചിത്രങ്ങൾ കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതിയെ അവിടേക്ക് നടന്നു. “നോക്കൂ മീര, ഇവിടെ എന്തൊക്കെയോ വരച്ചിട്ടുണ്ട്.”
മീര അരുണിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അതിൽ, രണ്ട് കുട്ടികൾ ചേർന്ന് ഒരു കുഴൽ വായിക്കുന്നതും, ആ മരം പൂർണ്ണമായി പ്രകാശിക്കുന്നതുമായ ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു. അരുൺ പറഞ്ഞു, “നോക്കൂ മീര, ഇത് ഒറ്റയ്ക്ക് വായിക്കേണ്ട ഒന്നായിരിക്കില്ല. ഒരുപക്ഷേ, നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് വായിക്കണം.”
മീരയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം വിടർന്നു. “ആശയേക്കാൾ വലുതാണ് കൂട്ടായ്മ എന്നാണോ? നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ശ്രമിച്ചാൽ ഈ മരത്തിന് അതിന്റെ തിളക്കം തിരികെ നൽകാൻ കഴിയുമെന്ന്!”
അവർ ഒരുമിച്ച് തയ്യാറായി. മീര കുഴൽ ചുണ്ടോട് ചേർത്തു. അരുൺ അവളുടെ അരികിൽ നിന്നു, മരത്തിന്റെ തടിയിൽ പതിയെ കൈ വെച്ചു. അവൻ മനസ്സിൽ കാടിനോടും മരത്തോടും സ്നേഹവും ഐക്യവും നിറച്ചു. മീര കുഴലിലൂടെ പതിയെ ഊതി. ഇത്തവണ, അവൾ തന്റെ മനസ്സിൽ കാടിനോടുള്ള സ്നേഹവും, അരുണിനോടുള്ള കൂട്ടായ്മയുടെ സന്തോഷവും നിറച്ചു.
ഒരു അത്ഭുതം പോലെ, കുഴലിൽ നിന്ന് അതിമനോഹരമായ ഒരു സംഗീതം പുറത്തു വന്നു. ആ സംഗീതം കാറ്റിനെ തഴുകി, മരത്തിന്റെ ഇലകളെ തൊട്ടു. പതിയെ, ആ മരത്തിന്റെ തിളക്കം കൂടിവന്നു. അതിന്റെ സ്വർണ്ണ നിറത്തിലുള്ള ഇലകൾക്ക് കൂടുതൽ പ്രകാശം വന്നു. നീല നിറമുള്ള പൂക്കൾ താനേ വിടർന്നു. ആ സ്ഥലം മുഴുവൻ മാന്ത്രിക വെളിച്ചം നിറഞ്ഞു.
അവർക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പ്രകാശം ഉയർന്നുപൊങ്ങി. അതൊരു ചെറിയ മാലാഖയെ പോലെ, ഒരു ചിത്രശലഭത്തെ പോലെ, വായുവിൽ തെന്നി നീങ്ങി. ആ മാലാഖ അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു, “നന്ദി കൂട്ടുകാരേ. ഈ മരം ഉണരാൻ കാത്തിരുന്നത് ഹൃദയത്തിലെ സ്നേഹവും കൂട്ടായ്മയുമാണ്. പണ്ടൊരാൾ ഇവിടെ ഈ ഉപകരണം വെച്ച് പോയത്, കൂട്ടായ്മയുടെ ശക്തി ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു.”
അവർക്ക് സന്തോഷം അടക്കാനായില്ല. ആ മരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ വിത്ത് മാലാഖ അവർക്ക് നൽകി. “ഈ വിത്ത് നിങ്ങൾ ഓർമ്മയായി സൂക്ഷിക്കുക. ഇത് കൂട്ടായ്മയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്.”
മീരയും അരുണും ആ വിത്തുമായി തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അവരുടെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് മനസ്സിലായി, എത്ര വലിയ കാര്യങ്ങളും കൂട്ടായി ശ്രമിച്ചാൽ സാധിക്കുമെന്ന്.
അവർ വീട്ടിലെത്തി, മാതാപിതാക്കളോട് തങ്ങളുടെ അത്ഭുതകരമായ യാത്രയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. അവർക്ക് ആ കഥ അവിശ്വസനീയമായി തോന്നിയില്ല. കാരണം, അവർക്കറിയാമായിരുന്നു, ഈ കുട്ടികളുടെ മനസ്സിൽ സ്നേഹവും കൂട്ടായ്മയുമുണ്ടെന്ന്.
അന്നുരാത്രി, അവർക്ക് നല്ല ഉറക്കം കിട്ടി. അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ ആ മിന്നുന്ന മരവും മാന്ത്രിക സംഗീതവും നിറഞ്ഞുനിന്നു.
***
**ഗുണപാഠം:**
ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യാൻ പ്രയാസമുള്ള കാര്യങ്ങൾ പോലും, ഒരുമിച്ച് ശ്രമിച്ചാൽ എളുപ്പത്തിൽ നേടാൻ സാധിക്കും. കൂട്ടായ്മയും സ്നേഹവും ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചാൽ ഏത് അത്ഭുതവും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കും.