തീർച്ചയായും! മനോഹരമായ, കുട്ടികൾക്ക് ഉറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് കേൾക്കാൻ പറ്റിയ ഒരു ഫാന്റസി കഥ ഇതാ:

***

**ഫാന്റസി കഥ ആശയം 17**

ഒരുപാടകലെയല്ലാത്ത ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിൽ, ആര്യയും അവളുടെ അനിയൻ മിഥുനും താമസിച്ചിരുന്നു. പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുകാരിയായ ആര്യയ്ക്ക് പുസ്തകങ്ങളും കഥകളും ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. മിഥുന് സാഹസിക യാത്രകളായിരുന്നു താൽപ്പര്യം. അവരുടെ വീടിനടുത്ത്, വലിയ മരങ്ങളുള്ള ഒരു കാടുണ്ടായിരുന്നു. ആളുകൾ അതിനെ ‘മന്ത്രവനം’ എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. മന്ത്രവനം എന്ന് പേരെങ്കിലും, പേടിപ്പിക്കുന്നതൊന്നും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ, ചിലപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് നേർത്ത സംഗീതം കേൾക്കാമായിരുന്നു, അല്ലെങ്കിൾ പൂക്കൾക്ക് വല്ലാത്ത തിളക്കം തോന്നുമായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ, ഒരു തെളിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ ആര്യയും മിഥുനും അവരുടെ വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, മന്ത്രവനത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് നേർത്തൊരു തിളക്കം കണ്ടു. അത് ഒരു നക്ഷത്രം ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിവരുന്നത് പോലെയുണ്ടായിരുന്നു. ആര്യ മിഥുന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. “അതെന്താ?” മിഥുൻ കണ്ണുതറിച്ച് ചോദിച്ചു. “എനിക്കറിയില്ല, പക്ഷെ അത് വളരെ മനോഹരമാണ്,” ആര്യ പറഞ്ഞു. അവരുടെ മനസ്സിൽ ആകാംഷ നിറഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആ തിളക്കം തേടി കാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു.

രാവിലെ അവർ അമ്മയോടും അച്ഛനോടും കാട്ടിലേക്ക് നടക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞു. അധികം ദൂരം പോകില്ലെന്നും ശ്രദ്ധിക്കുമെന്നും അവർ ഉറപ്പ് നൽകി. ഒരു കുപ്പി വെള്ളവും പഴങ്ങളും ചെറിയൊരു ഭാണ്ഡത്തിലാക്കി അവർ മന്ത്രവനത്തിലേക്ക് നടന്നു. കാടിന്റെ കവാടം കടന്നപ്പോൾ തന്നെ നേർത്തൊരു തണുത്ത കാറ്റ് അവരെ തഴുകി കടന്നുപോയി. പൂക്കൾക്ക് സാധാരണയേക്കാൾ കൂടുതൽ നിറമുള്ളതുപോലെ തോന്നി. ഇലകളിൽ നനുത്ത പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു.

അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. രാത്രി കണ്ട തിളക്കം ഏകദേശം ഏത് ദിശയിലാണെന്ന് ആര്യയ്ക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ കാടിനുള്ളിൽ കയറിയപ്പോൾ വഴികൾ മാറി മാറി വന്നു. ചിലപ്പോൾ ഒരേ മരം തന്നെ പലയിടത്തും കാണുന്നതുപോലെ തോന്നി. “വഴി തെറ്റിയോ ചേച്ചി?” മിഥുൻ ചോദിച്ചു. “ഇല്ല മിഥുൻ, നമുക്ക് ആ തിളക്കം പിന്തുടരാം. അത് നമ്മളെ വഴി കാണിക്കും,” ആര്യ പറഞ്ഞു.

അവർ വീണ്ടും നടന്നു. ഒരു ചെറിയ അരുവി അവരുടെ മുന്നിൽ കുറുകെ ഒഴുകി. അരുവിക്ക് മീതെ കടന്നുപോകാൻ ഒരു ചെറിയ മരപ്പാലം ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ അത് പഴകിയതുകൊണ്ട് കാലുവെച്ചാൽ ഒടിഞ്ഞുപോകാൻ സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. “നമ്മൾ ഇത് എങ്ങനെ കടക്കും?” മിഥുൻ ചോദിച്ചു. ആര്യ ചുറ്റും നോക്കി. അടുത്തൊരു വലിയ മരത്തിന്റെ കൊമ്പ് അരുവിയുടെ മുകളിലേക്ക് വളർന്നുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “നോക്കൂ, നമുക്ക് ആ കൊമ്പിൽ തൂങ്ങി അക്കരയെത്താം,” ആര്യ പറഞ്ഞു.

അവൾ ആദ്യം കൊമ്പിൽ ശ്രദ്ധയോടെ പിടിച്ച് അപ്പുറത്തെത്തി. എന്നിട്ട് മിഥുന് കൈ നീട്ടി. മിഥുൻ ആര്യയുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ അപ്പുറത്തേക്ക് ചാടി. “നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ചെയ്തതുകൊണ്ട് കഴിഞ്ഞു,” മിഥുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ആര്യയും ചിരിച്ചു. മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ, വഴിയരികിൽ അവർക്ക് ഒരു പുരാതന ശിലാലിഖിതം കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അതിൽ ചില ചിഹ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ അത് ഒരു പസിലായിരുന്നിരിക്കാം.

കുറച്ചുകൂടി നടന്നപ്പോൾ, കാടിനുള്ളിൽ ഒരു വെളിച്ചം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതായി അവർ കണ്ടു. അതുവരെ കണ്ടിരുന്ന തിളക്കത്തെക്കാൾ വലുതും മനോഹരവുമായിരുന്നു അത്. അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു കാഴ്ച കണ്ട് അവർ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. അവിടെ ഉയർന്നുനിന്നത് ഒരു സാധാരണ മരമായിരുന്നില്ല. അതിന്റെ ഇലകൾക്ക് സ്വർണ്ണനിറമായിരുന്നു. ഓരോ ഇലയിലും ഒരു ചെറിയ നക്ഷത്രം തിളങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി. അതായിരുന്നു ‘നക്ഷത്ര മരം’!

നക്ഷത്ര മരത്തിന്റെ ചുറ്റും നിന്ന് മനോഹരമായ ഒരു നേർത്ത സംഗീതം ഉയർന്നു കേൾക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആര്യ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു, നക്ഷത്ര മരത്തിന്റെ പ്രകാശം അൽപ്പം മങ്ങിയിരുന്നു. മരത്തിനടുത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ അവർക്കൊരു കാഴ്ച കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ചെറിയ, നിറമുള്ള ചിറകുകളുള്ള ‘സ്വപ്നത്തുമ്പികൾ’ (dream dragonflies) ഒരു നേർത്ത, കറുത്ത വലയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു ദുഷ്ടനായ കാറ്റ് അല്ലെങ്കിൽ നിഴൽ രൂപത്തിൽ വന്ന കാറ്റുകണ്ണി നെയ്ത വലയാണെന്ന് തോന്നി. സ്വപ്നത്തുമ്പികൾ ചിറകടിച്ചപ്പോൾ പോലും അവർക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവ കുടുങ്ങിക്കിടന്നതുകൊണ്ടാണ് നക്ഷത്ര മരത്തിന്റെ പ്രകാശം കുറഞ്ഞതെന്ന് ആര്യക്ക് മനസ്സിലായി.

“നമുക്ക് അവരെ സഹായിക്കണം!” മിഥുൻ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ വല വളരെ നേർത്തതും കട്ടിയുള്ളതുമായിരുന്നു. അവയെ ബലമായി വലിച്ചൂരിയാൽ തുമ്പികളുടെ ചിറകുകൾക്ക് കേടുപാടുണ്ടാകും. ആര്യയും മിഥുനും ആലോചിച്ചു. എങ്ങനെ അവരെ സഹായിക്കും? “ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം,” ആര്യ പറഞ്ഞു. “ഈ വല നെയ്തത് നിഴലിന്റെ രൂപത്തിലുള്ള എന്തോ ആണെങ്കിൽ, ഒരുപക്ഷേ പ്രകാശത്തിന് അതിനെ ദുർബലമാക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും.”

മിഥുൻ അവന്റെ ഭാണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് അവന്റെ ചെറിയ ടോർച്ച് പുറത്തെടുത്തു. അവർ ടോർച്ചിന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചം വലയുടെ മുകളിലേക്ക് അടിച്ചു. പക്ഷെ വല അത്ര പെട്ടെന്ന് അയഞ്ഞില്ല. “ഇതൊരു സാധാരണ വലയല്ല ചേച്ചി,” മിഥുൻ പറഞ്ഞു. “നമുക്ക് കൂടുതൽ പ്രകാശം വേണം.”

അപ്പോഴാണ് ആര്യയ്ക്ക് ഓർമ്മ വന്നത്, വഴിയിൽ വെച്ച് അവർ ഒരു മിന്നാമിന്നിയെ കണ്ടിരുന്നു. അതിന് വലിയ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ആര്യ മിഥുന്റെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു. “നമുക്ക് ആ മിന്നാമിന്നിയെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമോ എന്ന് നോക്കാം. ഒരുപക്ഷേ അത് നമ്മളെ സഹായിച്ചേക്കും.”

അവർ കാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു നടന്നു. അധികം ദൂരം പോകുന്നതിന് മുൻപേ, അവർ ആ മിന്നാമിന്നിയെ വീണ്ടും കണ്ടു. അത് ഒരു പൂവിന്റെ മുകളിൽ ഇരുന്ന് പ്രകാശിക്കുകയായിരുന്നു. “മിന്നാമിന്നീ, നിനക്ക് ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ കഴിയുമോ?” ആര്യ പതിയെ ചോദിച്ചു. അത്ഭുതമെന്ന് പറയട്ടെ, മിന്നാമിന്നി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പറന്നുവന്നു. ആര്യ അതിനെ പതിയെ അവളുടെ കൈവെള്ളയിൽ എടുത്തു.

മിന്നാമിന്നിയേയും കൊണ്ട് അവർ നക്ഷത്ര മരത്തിനടുത്തേക്ക് തിരിച്ചുപോയി. മിന്നാമിന്നിയുടെ പ്രകാശം വലയുടെ മുകളിലേക്ക് പതിപ്പിച്ചപ്പോൾ, അത്ഭുതമെന്ന് പറയട്ടെ, വലയുടെ കറുപ്പ് നിറം നേർത്ത് തുടങ്ങി. “നോക്കൂ, ഇത് പ്രവർത്തിക്കുന്നു!” മിഥുൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.

വല നേർന്നുതുടങ്ങിയപ്പോൾ, ആര്യയും മിഥുനും ഒരുമിച്ച് ശ്രദ്ധയോടെ സ്വപ്നത്തുമ്പികളെ വലയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആര്യ സൂക്ഷ്മതയോടെ തുമ്പികളെ തഴുകി, മിഥുൻ വലയുടെ കെട്ടുകൾ മെല്ലെ അഴിച്ചു. ഓരോ തുമ്പിയും സ്വതന്ത്രമാകുമ്പോൾ, നക്ഷത്ര മരത്തിന്റെ പ്രകാശം കൂടിക്കൂടി വന്നു. അവർ ഒരുപാട് സമയം ചെലവഴിച്ചു, ഒടുവിൽ എല്ലാ സ്വപ്നത്തുമ്പികളെയും മോചിപ്പിച്ചു.

അവസാനത്തെ സ്വപ്നത്തുമ്പിയും വലയിൽ നിന്ന് പറന്നുയർന്നപ്പോൾ, നക്ഷത്ര മരം മുഴുവൻ പ്രകാശത്താൽ നിറഞ്ഞു. സ്വർണ്ണ നിറമുള്ള ഇലകൾ തിളങ്ങി. കാടിനുള്ളിൽ അതുവരെ കേൾക്കാതിരുന്ന മനോഹരമായ സംഗീതം വീണ്ടും ഉയർന്നു കേട്ടു. നക്ഷത്ര മരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത, മനോഹരമായ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നു. “നിങ്ങളുടെ ദയയ്ക്കും ധൈര്യത്തിനും ഞാൻ നന്ദി പറയുന്നു, കൊച്ചുകൂട്ടുകാരെ. നിങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചത് ഈ മരത്തെയും ഈ കാടിനെയും വീണ്ടും സന്തോഷിപ്പിച്ചു.”

നക്ഷത്ര മരം അവരുടെ നന്മയ്ക്ക് പ്രതിഫലമായി ഒരു ചെറിയ നക്ഷത്രവിത്ത് (star-seed) അവർക്ക് നൽകി. അത് ഒരു ചെറിയ തിളക്കമുള്ള കല്ല് പോലെയായിരുന്നു. “ഈ നക്ഷത്രവിത്ത് നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ദയയും കൗതുകവും ധൈര്യവും എപ്പോഴും നിറയ്ക്കും. ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചാൽ എത്ര വലിയ കാര്യങ്ങളും ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് ഇത് നിങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും,” നക്ഷത്ര മരം പറഞ്ഞു.

ആര്യയും മിഥുനും നക്ഷത്രവിത്തും വാങ്ങി സന്തോഷത്തോടെ നന്ദി പറഞ്ഞു. അവർക്ക് ഒരു വലിയ സാഹസിക യാത്ര പൂർത്തിയാക്കിയതുപോലെ തോന്നി. അവർ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. കാട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കുമ്പോൾ, എല്ലാ മരങ്ങളും അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവർക്ക് വലിയ സന്തോഷവും സമാധാനവും തോന്നി.

അന്ന് രാത്രി, അവർ നക്ഷത്രവിത്ത് അവരുടെ ജനലിന്റെ അരികിൽ വെച്ചു. അത് നേർത്തൊരു പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവർക്ക് നല്ല ഉറക്കം കിട്ടി. എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളിലും ആ നക്ഷത്ര മരവും സ്വപ്നത്തുമ്പികളും മിന്നാമിന്നിയും തിളങ്ങി നിന്നു.

**ഗുണപാഠം:** ചെറിയ ദയകളും ധൈര്യവും കൗതുകവും ഒരുമിച്ചുള്ള പ്രവർത്തനവും ലോകത്ത് വലിയ വെളിച്ചം കൊണ്ടുവരും. സഹായിക്കാൻ ഒരു മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ എളുപ്പത്തിൽ കടന്നുപോകാൻ കഴിയാത്ത വഴികളിലൂടെയും കടന്നുപോകാൻ കഴിയും.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *