ഫാന്റസി കഥാ ആശയം 25
ഒരുപാട് കാലങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ കുന്നുകൾക്കിടയിൽ, വെയിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ റിയ എന്നൊരു മിടുക്കിയായ പെൺകുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. റിയക്ക് പതിനൊന്ന് വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും അവൾ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാനും കണ്ടെത്താനും ആഗ്രഹിച്ചു. ഗ്രാമത്തിൻ്റെ അതിർത്തിയിൽ, നിഗൂഢമായ ഒരു പുരാതന വനം ഉണ്ടായിരുന്നു. ‘പാട്ട് മറന്ന കാട്’ എന്നാണ് അതിനെ ഗ്രാമീണർ വിളിച്ചിരുന്നത്. കാരണം, വർഷങ്ങളായി ആ കാട്ടിൽ പക്ഷികളുടെ പാട്ടോ മൃഗങ്ങളുടെ ഒച്ചയോ കേട്ടിരുന്നില്ല.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ, റിയ തൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പുസ്തകവും വായിച്ചുകൊണ്ട് കാടിൻ്റെ അടുത്തുള്ള പുഴയോരത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, പുഴയിലെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ എന്തോ തിളങ്ങുന്നത് അവൾ കണ്ടു. അവൾ ശ്രദ്ധയോടെ അതിനെ നോക്കി. ഒരു മരതകക്കല്ല് പോലെ തിളങ്ങുന്ന, മനോഹരമായ ഒരു കല്ലായിരുന്നു അത്. റിയ മെല്ലെ കൈയ്യിലെടുത്ത് നോക്കി. ആ കല്ലിൽ നിന്നും നേരിയ ഒരു വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകത തോന്നി. കല്ല് കൈയ്യിൽ വെച്ചപ്പോൾ ഒരുതരം ഊഷ്മളമായ അനുഭവം ഉണ്ടായി. അതൊരു സാധാരണ കല്ലായിരുന്നില്ലെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
കല്ല് കൈയ്യിലെടുത്ത് റിയ കാടിൻ്റെ നേർക്ക് നോക്കി. അന്ന് കാട് പതിവിലും കൂടുതൽ മങ്ങിയിരിക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. മരങ്ങളുടെ ഇലകൾക്ക് മഞ്ഞ നിറം വന്നിരിക്കുന്നു. പൂക്കളെല്ലാം വാടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. റിയക്ക് സങ്കടം തോന്നി. “എന്താണ് ഈ കാടിന് സംഭവിക്കുന്നത്?” അവൾ മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു. ആ കല്ലുമായി അവൾ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. രാത്രിയിൽ, അവൾ ആ കല്ലിനെ ജനലിൻ്റെ അടുത്തുള്ള മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. രാത്രി മുഴുവൻ അതിൽ നിന്നും നേരിയ വെളിച്ചം വന്നു. അതവൾക്ക് ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിനെ പോലെ തോന്നി.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, റിയ ഉറക്കമുണർന്നപ്പോൾ കല്ലിൻ്റെ വെളിച്ചം കൂടുതൽ തിളങ്ങുന്നത് കണ്ടു. അവൾ കല്ലുമെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അപ്പോൾ ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം അവൾ കേട്ടു, “ഈ കാടിനെ രക്ഷിക്കാൻ നിനക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ, റിയ.”
റിയ ചുറ്റും നോക്കി. ആരെയും കണ്ടില്ല. “ആരാണത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
അപ്പോൾ, കല്ലിൻ്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു മിന്നുന്ന ചെറിയ വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് വന്നു. അത് പതിയെ വലുതായി, ഒരു കൊച്ചു മിന്നാമിന്നിയെപ്പോലെ. എന്നാൽ, അതിന് ചിറകുകളും, തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. “എൻ്റെ പേര് മിന്നി. ഞാൻ ഈ കാടിൻ്റെ ആത്മാവാണ്,” അത് പറഞ്ഞു. “നിൻ്റെ കൈയ്യിലിരിക്കുന്നത് ഈ കാടിൻ്റെ ഹൃദയക്കല്ലാണ്. കാടിൻ്റെ സന്തോഷവും ജീവനും ഈ കല്ലിലാണ്. ഇപ്പോൾ കാടിന് അതിൻ്റെ പാട്ടുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു, അതുകൊണ്ടാണ് കല്ല് മങ്ങിയത്.”
റിയ അത്ഭുതത്തോടെ മിന്നിയെ നോക്കി. “പാട്ടുകളോ? പക്ഷേ, കാട്ടിൽ പക്ഷികളോ മൃഗങ്ങളോ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നില്ലല്ലോ?”
“അതെ. ഒരുപാട് കാലം മുൻപ്, കാടിൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ ‘മൗനമരം’ എന്നൊരു മരമുണ്ടായിരുന്നു. അത് കാടിന് പാട്ടുകൾ നൽകിയിരുന്നു. അതിൻ്റെ പാട്ടുകളാണ് കാടിന് ജീവൻ നൽകിയിരുന്നത്. പക്ഷേ, ഒരു ദുഷ്ടശക്തി അതിൻ്റെ പാട്ടുകൾ കവർന്നെടുത്തു. ഇപ്പോൾ മൗനമരം നിശബ്ദമാണ്, അതുകൊണ്ട് കാടിനും അതിൻ്റെ മാന്ത്രികത നഷ്ടപ്പെട്ടു.” മിന്നി സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“നമുക്ക് മൗനമരത്തെ സഹായിക്കാൻ കഴിയില്ലേ?” റിയയുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷ നിറഞ്ഞു.
“കഴിയും! മൗനമരത്തിന് അതിൻ്റെ പാട്ട് തിരികെ ലഭിക്കണമെങ്കിൽ മൂന്ന് സംഗീത സ്വരങ്ങൾ കണ്ടെത്തണം. ആ സ്വരങ്ങൾ കാടിൻ്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലായി ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അത് കണ്ടെത്തി മൗനമരത്തിന് നൽകിയാൽ അതിന് വീണ്ടും പാടാൻ കഴിയും. കാടിൻ്റെ ഹൃദയക്കല്ല് തിരികെ പ്രകാശിക്കുകയും ചെയ്യും,” മിന്നി വിശദീകരിച്ചു.
റിയ സന്തോഷത്തോടെ തലയാട്ടി. “ഞാൻ സഹായിക്കാം! എനിക്ക് ഈ കാടിനെ പഴയതുപോലെ മനോഹരമാക്കണം.”
മിന്നി മുന്നോട്ട് പറന്നു. “ധൈര്യത്തോടെ വരൂ, റിയ. നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് കാടിനെ രക്ഷിക്കും.”
റിയയും മിന്നിയും കാടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. കാട് ശരിക്കും ഭംഗി കുറഞ്ഞിരുന്നു. മരങ്ങൾ ഉണങ്ങി, വഴികൾ ഇരുണ്ട്. അവർ ആദ്യം ചെന്നെത്തിയത് ഒരു പുഴയുടെ അടുത്താണ്. “ആദ്യത്തെ സ്വരം ഈ പുഴയുടെ അടിയിലുള്ള ഒരു മാന്ത്രിക ശംഖിലാണ്,” മിന്നി പറഞ്ഞു.
പുഴയിൽ വെള്ളം കുറവായിരുന്നു, എന്നാൽ അതിൻ്റെ അടിയിൽ ഒരു തിളക്കം റിയ കണ്ടു. “എങ്ങനെയാണ് നമ്മളത് എടുക്കുക?” റിയ ചോദിച്ചു.
“ഈ പുഴയ്ക്ക് ഒരു കാവൽക്കാരനുണ്ട്. അവൻ വളരെ നാണക്കാരനാണ്. നീ പുഴയോട് മനോഹരമായി സംസാരിച്ചാൽ മതി,” മിന്നി പറഞ്ഞു.
റിയ പുഴയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “പുഴയേ, മനോഹരമായ പുഴയേ, നീയാണ് ഈ കാടിന് വെള്ളം നൽകുന്നത്. നിൻ്റെ വെള്ളമില്ലെങ്കിൽ ഈ കാട് ഉണങ്ങിപ്പോകും. നിൻ്റെ അടിയിലെ തിളക്കമുള്ള ശംഖ് ഞങ്ങൾക്കുവേണം. ഈ കാടിനെ രക്ഷിക്കാൻ അത് അത്യാവശ്യമാണ്. ദയവായി ആ ശംഖ് ഞങ്ങൾക്ക് തരുമോ?” റിയ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, പുഴയിലെ വെള്ളം പതിയെ ഉയർന്നു, ഒരു ചെറിയ ചുഴി ഉണ്ടായി, അതിലൂടെ തിളക്കമുള്ള ഒരു ശംഖ് മുകളിലേക്ക് പൊന്തിവന്നു. റിയ അത് ശ്രദ്ധയോടെ കൈയ്യിലെടുത്തു. അതിൽ നിന്നും ഒരു മനോഹരമായ സംഗീത സ്വരം പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവൾ അത് ഹൃദയക്കല്ലിൽ വെച്ചപ്പോൾ, കല്ല് കൂടുതൽ തിളങ്ങി.
അവർ യാത്ര തുടർന്നു. അടുത്ത സ്വരം ഒരു ‘മഞ്ഞുമല’യുടെ മുകളിലാണ്. ഈ കാടിൻ്റെ ഒരു ഭാഗത്ത്, വേനൽക്കാലത്തും ഉരുകാത്ത ഒരു മഞ്ഞുമലയുണ്ടായിരുന്നു. “മഞ്ഞുമലയുടെ മുകളിലുള്ള നീല താമരയിലാണ് അടുത്ത സ്വരം,” മിന്നി പറഞ്ഞു.
മഞ്ഞുമലയിലേക്ക് കയറാൻ എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. തണുപ്പും വഴുവഴുപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു. റിയക്ക് പേടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ ധൈര്യത്തോടെ ഓരോ ചുവടും മുന്നോട്ട് വെച്ചു. മിന്നി റിയയുടെ തോളിൽ ഇരുന്ന് വഴി കാണിച്ചു. അവർ മെല്ലെ മെല്ലെ മുകളിലേക്ക് കയറി. ഒടുവിൽ, മഞ്ഞുമലയുടെ മുകളിൽ, നീല നിറമുള്ള ഒരു താമര റിയ കണ്ടു. അത് മനോഹരമായി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ താമരപ്പൂവിനെ മെല്ലെ തൊട്ടു. ഒരു തണുത്ത സംഗീത സ്വരം അതിൽ നിന്നും പുറത്തുവന്നു. റിയ അത് ഹൃദയക്കല്ലിൽ വെച്ചപ്പോൾ കല്ല് കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞു.
“ഇനി ഒരേയൊരു സ്വരം കൂടി,” മിന്നി പറഞ്ഞു. “അത് ഒരു പഴയ മരത്തിൻ്റെ പൊത്തിലാണ്. ആ മരത്തിൻ്റെ പേര് ‘സ്വപ്നമരം’ എന്നാണ്. അത് കാടിൻ്റെ ഹൃദയഭാഗത്താണ്.”
സ്വപ്നമരത്തിലേക്ക് എത്താൻ അവർക്ക് ഒരുപാട് ദൂരം നടക്കേണ്ടി വന്നു. വഴിയിൽ നിറയെ മരങ്ങളും പുല്ലുകളുമായിരുന്നു. വഴി തെറ്റാതിരിക്കാൻ മിന്നി റിയയെ സഹായിച്ചു. ഒടുവിൽ, ഒരു വലിയ മരത്തിന് മുന്നിൽ അവർ എത്തി. ആ മരം വളരെ വലുതും, പഴയതുമായിരുന്നു. അതിൻ്റെ തടിയിൽ വലിയൊരു പൊത്തുണ്ടായിരുന്നു. “ഇതിനകത്താണ് അവസാനത്തെ സ്വരം,” മിന്നി പറഞ്ഞു.
റിയ ആ പൊത്തിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കി. ഇരുട്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് ചെറിയൊരു ഭയം തോന്നി. പക്ഷേ, കാടിനെ രക്ഷിക്കണമെന്നുള്ള ചിന്ത അവൾക്ക് ധൈര്യം നൽകി. റിയ മെല്ലെ കൈ പൊത്തിനുള്ളിലേക്ക് ഇട്ടു. അപ്പോൾ അവളുടെ കൈയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ മണിയെപ്പോലെ എന്തോ തടഞ്ഞു. അവൾ അത് പുറത്തേക്കെടുത്തു. അതൊരു ചെറിയ, ചുവന്ന മണിയായിരുന്നു. അതിൽ നിന്നും ഊഷ്മളമായ ഒരു സംഗീത സ്വരം പുറത്തുവന്നു. റിയ അത് ഹൃദയക്കല്ലിൽ വെച്ചപ്പോൾ കല്ല് പൂർണ്ണമായും തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
“ഇനി നമുക്ക് മൗനമരത്തിൻ്റെ അടുത്ത് പോകാം!” മിന്നി സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഹൃദയക്കല്ല് തിളങ്ങിയതോടെ വഴിയിൽ മങ്ങിയ മരങ്ങൾക്ക് പതിയെ നിറം വരാൻ തുടങ്ങി. അവർ വേഗത്തിൽ നടന്നു. ഒടുവിൽ, കാടിൻ്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത് അവർ ഒരു വലിയ മരത്തിനെ കണ്ടു. അത് വളരെ ദുഃഖിതനായി, തണുത്ത്, നിറമില്ലാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അതായിരുന്നു മൗനമരം.
റിയ ആ മരത്തിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “മൗനമരമേ, ഞങ്ങൾ നിൻ്റെ പാട്ടുകൾ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്,” അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
അവൾ ഹൃദയക്കല്ല് മരത്തിൻ്റെ തടിയിൽ വെച്ചു. ഹൃദയക്കല്ലിൽ നിന്നും മൂന്ന് സംഗീത സ്വരങ്ങളും ഒരുമിച്ച് പുറത്തേക്ക് വന്നു. ഒരു നേർത്ത വെളിച്ചം മരത്തിലേക്ക് ഒഴുകി. പതിയെ പതിയെ, മൗനമരത്തിന് നിറം വരാൻ തുടങ്ങി. അതിൻ്റെ ഉണങ്ങിയ കൊമ്പുകളിൽ പച്ച ഇലകൾ പൊട്ടിമുളച്ചു. പൂക്കൾ വിടർന്നു.
അപ്പോൾ, മരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത സംഗീതം ഉയർന്നു. അത് പതിയെ കാട് മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു. ആദ്യമായി കാടിന് അതിൻ്റെ പാട്ടുകൾ തിരികെ ലഭിച്ചു. പക്ഷികൾ ചിറകടിച്ച് പാടാൻ തുടങ്ങി. മൃഗങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ ഓടിക്കളഞ്ഞു. കാട് പൂർണ്ണമായും പഴയ ഭംഗിയിലേക്ക് മടങ്ങി. റിയയുടെ കൈയ്യിലെ ഹൃദയക്കല്ല് പൂർണ്ണമായി തിളങ്ങി.
മിന്നി സന്തോഷത്തോടെ റിയയുടെ ചുറ്റും പറന്നു. “നന്ദി, റിയ. നീ ഈ കാടിൻ്റെ ജീവൻ തിരികെ നൽകി.”
റിയ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. അവൾക്ക് ചുറ്റും പാറിപ്പറക്കുന്ന ചിത്രശലഭങ്ങളെയും പാടുന്ന പക്ഷികളെയും നോക്കി റിയ ഏറെ നേരം നിന്നു.
സന്ധ്യയായപ്പോൾ, റിയ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. കാട് മുഴുവൻ വീണ്ടും പച്ചപ്പും പാട്ടുകളും നിറഞ്ഞത് കണ്ട് ഗ്രാമീണർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. റിയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു, താനൊരു വലിയ രഹസ്യം കാടിന് വേണ്ടി സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്.
ഹൃദയക്കല്ല് അവൾ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. അത് ഒരു ചെറിയ നക്ഷത്രത്തെപ്പോലെ തിളങ്ങി. ഓരോ രാത്രിയിലും ആ തിളക്കം റിയക്ക് നല്ല സ്വപ്നങ്ങൾ നൽകി.
മക്കളേ, ഈ കഥ നമ്മളെ ഒരു വലിയ പാഠം പഠിപ്പിക്കുന്നു. ധൈര്യവും നല്ല മനസ്സും ഉണ്ടെങ്കിൽ നമുക്ക് ഏത് വലിയ പ്രശ്നങ്ങളെയും നേരിടാൻ കഴിയും. പ്രകൃതിയോട് സ്നേഹവും കരുണയും കാണിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കും. നമ്മൾ ഒറ്റക്കല്ല, നമ്മളെ സഹായിക്കാൻ മിന്നിമാരെപ്പോലെ നല്ല മനസ്സുള്ളവർ എപ്പോഴും നമ്മുടെ കൂടെയുണ്ടാകും.