**Fantasy Story Idea 12**

ആദിയും ലീനയും ഒരു കൊച്ചുഗ്രാമത്തിലാണ് താമസിച്ചിരുന്നത്. അവരുടെ ഗ്രാമം നിഗൂഢമായ, കിഴുകിഴുകുന്ന കാടിന്റെ (Whispering Woods) അടുത്തായിരുന്നു. ഈ കാടിനെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് കഥകൾ നാട്ടിൽ പ്രചരിച്ചിരുന്നു. കാടിനുള്ളിൽനിന്ന് നേരിയ ശബ്ദങ്ങളും, രാത്രികാലങ്ങളിൽ നേർത്ത പ്രകാശവും വരാറുണ്ടെന്ന് ആളുകൾ പറയും. അതുകൊണ്ട് ആരും കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് അധികം പോകാറില്ല. കാടിന് എന്തോ മാന്ത്രികതയുണ്ടെന്ന് എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചു.

ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക്, ആദിയും ലീനയും ഗ്രാമത്തിലെ പുഴയുടെ കരയിൽ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു ചിത്രശലഭം അവരുടെ അടുത്തേക്ക് പറന്നുവന്നു. ആദി കണ്ട ചിത്രശലഭങ്ങളിൽനിന്നെല്ലാം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു അത്. അതിന്റെ ചിറകുകൾ വെള്ളിപോലെ തിളങ്ങി, ഓരോ തവണ ചിറകടിച്ചപ്പോഴും ഒരു നേർത്ത മാന്ത്രിക പ്രകാശം ചുറ്റും പരന്നു. ഇങ്ങനെയൊരു ശലഭത്തെ അവർ മുൻപ് കണ്ടിട്ടില്ല.

“നോക്കൂ ലീനാ, എന്തു ഭംഗിയുള്ള ശലഭം!” ആദി ആശ്ചര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ലീന സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. “അതെ, ഇത് സാധാരണ ശലഭമല്ല. ഇതിന് നമ്മളോട് എന്തോ പറയാനുള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നു.”

ചിത്രശലഭം അവരുടെ ചുറ്റും കുറച്ചുനേരം പറന്നു, എന്നിട്ട് കിഴുകിഴുകുന്ന കാടിന്റെ ദിശയിലേക്ക് പറന്നുപോയി, അല്പം ദൂരംപോയി അവരെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നതുപോലെ നിന്നു. വീണ്ടും പറന്നു, വീണ്ടും നിന്നു. അത് അവരെ ക്ഷണിക്കുകയാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി.

ആദിക്ക് ആവേശം അടക്കാനായില്ല. “നമുക്കതിനെ പിന്തുടർന്നാലോ ലീനാ? ഒരുപക്ഷേ അത് നമ്മളെ രഹസ്യമായെവിടെയെങ്കിലും കൊണ്ടുപോയേക്കാം!”
ലീന ആദ്യം ഒന്നു മടിച്ചു. “പക്ഷേ, ആരും കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പോകാറില്ലല്ലോ ആദീ. മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, അവിടെ അപകടങ്ങളുണ്ടെന്ന്.”
“എന്നാലും… ഇതൊരു സാധാരണ ശലഭമല്ലല്ലോ? നമുക്ക് അധികം ഉള്ളിലേക്ക് പോകാതെ, ഈ ശലഭം എവിടേക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന് മാത്രം നോക്കിയാലോ?” ആദി ലീനയെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

അവർ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരികെ ചെന്ന് മുത്തശ്ശിയോട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. മുത്തശ്ശി എല്ലാം കേട്ടു. “മക്കളേ, കിഴുകിഴുകുന്ന കാടിനെക്കുറിച്ച് പഴമക്കാർ പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുണ്ട്. പണ്ട് ആ കാടിന് ഒരു ഹൃദയം ഉണ്ടായിരുന്നുവത്രേ. ‘കിഴുകിഴുന്ന ഹൃദയം’ (The Heart of the Whispers). അതാണ് കാടിന്റെ മാന്ത്രികതയുടെ ഉറവിടം. പക്ഷെ അത് എവിടെയാണെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. കാലക്രമേണ ആളുകൾ അതൊക്കെ മറന്നു.” മുത്തശ്ശി തുടർന്നു, “കാടിനുള്ളിൽ അപകടങ്ങളില്ലെന്ന് ആരും പറയില്ല. പക്ഷെ, ചിലപ്പോൾ ചില കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ ധൈര്യം കാണിച്ചേ മതിയാകൂ. സൂക്ഷിച്ചു പോകണം.”

മുത്തശ്ശിയുടെ വാക്കുകൾ അവർക്ക് ധൈര്യം നൽകി. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ആദിയും ലീനയും ആ തിളങ്ങുന്ന ചിത്രശലഭത്തെ പിന്തുടർന്ന് കാടിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. കാടിന്റെ പ്രവേശന കവാടം ഇരുണ്ടതും നിഗൂഢവുമായി തോന്നി. പക്ഷെ അവരുടെ ഉള്ളിൽ ആകാംഷ നിറഞ്ഞുനിന്നു.

ചിത്രശലഭം കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പറന്നു. അവർ അതിനെ പിന്തുടർന്ന് നടന്നു. കാടിന്റെ ഉള്ളിൽ കടന്നപ്പോൾ അന്തരീക്ഷത്തിന് ഒരു മാറ്റം വന്നു. കുളിരുള്ള കാറ്റ് വീശി. മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നേർത്ത സൂര്യപ്രകാശം ഊർന്നിറങ്ങി. മരങ്ങളെല്ലാം വ്യത്യസ്തമായ രീതിയിൽ വളർന്നുനിന്നു. ചില മരങ്ങളുടെ ചില്ലകളിൽനിന്ന് ചെറിയ വിളക്കുകൾ തൂക്കിയിട്ടതുപോലെ മിന്നുന്ന പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞുനിന്നു.

കുറച്ചധികം ദൂരം ചെന്നപ്പോൾ ചിത്രശലഭം ഒരു വഴിയിൽ നിന്നു. ആ വഴി പെട്ടെന്ന് ഇല്ലാതാകുന്നതുപോലെ തോന്നി. മുന്നോട്ട് പോവുന്നതിനുള്ള വഴി എവിടെയാണെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
“ഇതിങ്ങോട്ട് എവിടെയും പോകുന്നില്ലല്ലോ ലീനാ,” ആദി പറഞ്ഞു.
ലീന ചുറ്റും ശ്രദ്ധിച്ചു. “നോക്കൂ ആദീ, ഈ മരങ്ങളുടെ ചുവട്ടിൽനിന്ന് ഒരുതരം പായൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ട്.”
അവൾ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച സ്ഥലത്ത് നിലത്ത് പച്ചനിറത്തിൽ നേർത്ത പ്രകാശം പൊഴിക്കുന്ന പായൽ വളർന്നു നിന്നിരുന്നു. ആ പായൽ ഒരു പാതപോലെ തോന്നിച്ചു.
“ഒരുപക്ഷേ ഇതാണ് വഴിയാകാം,” ആദി പറഞ്ഞു.
അവർ ആ തിളങ്ങുന്ന പായലിന്റെ പാതയിലൂടെ നടന്നു.

നടന്ന് നടന്ന് അവർ ഒരു പുഴയുടെ അടുത്തേക്കെത്തി. പുഴയിലെ വെള്ളം തെളിഞ്ഞതും തിളക്കമുള്ളതുമായിരുന്നു. പക്ഷെ പുഴയ്ക്ക് കുറുകെ കടക്കാൻ പാലമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“നമ്മളെങ്ങനെ അപ്പുറം കടക്കും?” ആദി ചോദിച്ചു.
അപ്പോൾ പുഴയുടെ നടുവിൽനിന്ന് ഒരു താമരപ്പൂവ് വിരിഞ്ഞു, അതിന് സ്വർണ്ണ നിറമായിരുന്നു. താമരപ്പൂവ് അവരെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“അപ്പുറം കടക്കാൻ ഒരു പ്രഹേളികയ്ക്ക് ഉത്തരം പറയണം,” താമരപ്പൂവ് മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
“പ്രഹേളികയോ?” അവർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“രാവിലെ ഞാൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കും, രാത്രിയിൽ ഞാൻ പുഴയിലേക്ക് നോക്കും. എനിക്ക് വേരുകളുണ്ട്, പക്ഷെ നടക്കാനാവില്ല. ഞാൻ ആരാണ്?” താമരപ്പൂവ് ചോദിച്ചു.
ആദി ചിന്തിച്ചു. “രാവിലെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുന്നതും രാത്രിയിൽ പുഴയിലേക്ക് നോക്കുന്നതും…”
ലീനയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് ഉത്തരം മനസ്സിലായി. “താമരപ്പൂവ്! രാവിലെ സൂര്യനെ നോക്കും, രാത്രിയിൽ നിലാവിനെ വെള്ളത്തിൽ കാണും!”
“ശരിയുത്തരം!” താമരപ്പൂവ് സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ പുഴയിലെ വെള്ളം പതിയെ രണ്ട് വശങ്ങളിലേക്ക് മാറി ഒരു നടപ്പാത തെളിഞ്ഞു.
അവർ സന്തോഷത്തോടെ പുഴ കടന്നു.

പുഴ കടന്ന് കുറച്ചുകൂടി ഉള്ളിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ അവർ ഒരു ചെറിയ, തിളക്കമുള്ള ജീവിയെ കണ്ടു. ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങിനെക്കാൾ വലുതും പക്ഷെ ഒരു പക്ഷിയെക്കാൾ ചെറുതും. അതിന്റെ ദേഹത്ത്നിന്ന് നേർത്ത നീലവെളിച്ചം പുറപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ജീവി ഒരു പാറയുടെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന് ഭയത്തോടെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അയ്യോ, ഇത് പേടിച്ചിരിക്കുകയാണല്ലോ,” ലീന പറഞ്ഞു.
“നമുക്ക് സഹായിക്കാം,” ആദി പതുക്കെ അതിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “പേടിക്കണ്ട, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കില്ല.”
ലീന പതിയെ അതിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു, തന്റെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കൊച്ചു മധുരപലഹാരം അതിന് നേരെ നീട്ടി.
ആ കൊച്ചുജീവി സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി, പതിയെ മധുരപലഹാരം വാങ്ങിക്കഴിച്ചു. ഭയം മാറി അത് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അത് അവർക്ക് ചുറ്റും പറന്നു, സന്തോഷത്തോടെ അതിന്റെ നീലവെളിച്ചം വിതറി.

“ഇത് നമ്മളെ വഴികാണിക്കാൻ വന്നതാണെന്ന് തോന്നുന്നു,” ആദി പറഞ്ഞു.
ആ ജീവി അവരുടെ മുന്നിൽ പറന്നു, ഒരു വഴികാട്ടിയെപ്പോലെ. അത് അവരെ ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെ അടുത്തേക്കാണ് നയിച്ചത്. ആ മരം, കാടിന്റെ ഹൃദയം പോലെ, ഉയർന്നു നിന്നു. അതിന്റെ ചില്ലകൾ ആകാശത്തേക്ക് പടർന്നു പന്തലിച്ചു.
മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ, ഒരു വലിയ, തിളക്കമുള്ള ക്രിസ്റ്റൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽനിന്ന് മാന്ത്രികമായ ഒരു പ്രകാശം ചുറ്റും പരന്നു. അതാണ് ‘കിഴുകിഴുന്ന ഹൃദയം’. കാടിന്റെ മാന്ത്രികതയുടെ ഉറവിടം.

“ഇതാണല്ലേ കിഴുകിഴുന്ന ഹൃദയം!” ലീന അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവർക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല. അവിടെ ഒരു നിശ്ശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു, പക്ഷെ ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ഒരുതരം ശാന്തതയും സമാധാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ മനസ്സിൽ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു. അവർ കണ്ട തിളങ്ങുന്ന ചിത്രശലഭം പതിയെ പറന്ന് കിഴുകിഴുന്ന ഹൃദയത്തിൽ ചെന്നിരുന്നു. അപ്പോൾ കാട് സന്തോഷത്തോടെ ഒരു നെടുവീർപ്പിടുന്നതുപോലെ അവർക്ക് തോന്നി.
അവരെ വഴികാട്ടിയ കൊച്ചുജീവി സന്തോഷത്തോടെ കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പറന്നുപോയി.

ആദിയും ലീനയും അവിടുത്തെ ശാന്തമായ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിച്ച് കുറച്ചുനേരം നിന്നു. കാടിന് ഭയക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ലെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. അത് തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട ഒരു സുന്ദരമായ ലോകമായിരുന്നു.
സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും അവർ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. മുത്തശ്ശി അവരെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ കണ്ട കാര്യങ്ങൾ മുത്തശ്ശിയോട് പറഞ്ഞു. ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരനുഭവവും അവർക്കുണ്ടായില്ല, മറിച്ച് അത്ഭുതങ്ങളും സൗഹൃദങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു. മുത്തശ്ശി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അഭിമാനം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

**ഗുണപാഠം:**
ഒരിക്കലും പേടിതോന്നുന്നതോ നിഗൂഢമായതോ ആയ ഒന്നിനെക്കുറിച്ച് മുൻവിധിയോടെ കാണരുത്. ആകാംഷയും ധൈര്യവും ദയയും കൂട്ടായ്മയും ചേർന്നുണ്ടെങ്കിൽ, നമുക്ക് അത്ഭുതകരമായ കണ്ടെത്തലുകൾ നടത്താനും, ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ കൂടുതൽ നന്നായി മനസ്സിലാക്കാനും കഴിയും. ചിലപ്പോൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായി തോന്നുന്നത്, സ്നേഹവും മനസ്സിലാക്കലും കാത്തിരിക്കുന്ന ഒന്നായിരിക്കും.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *