തീർച്ചയായും, 11-13 വയസ്സുള്ള കുട്ടികൾക്കായി ഒരു ഫാൻ്റസി കഥ ഇതാ.
—
**ഫാന്റസി കഥാ ആശയം 19**
ഒരിക്കൽ, ദൂരെയുള്ള ഒരു മനോഹരമായ ഗ്രാമത്തിൽ മീരയും അർജുനും എന്ന രണ്ട് നല്ല കൂട്ടുകാരുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിരിലായി ‘മന്ത്രിക്കുന്ന കാട്’ എന്ന പേരിൽ ഒരു വലിയ കാടുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാടിനെക്കുറിച്ച് നിറയെ കഥകളുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ മാന്ത്രിക ശക്തികളുണ്ടെന്നും, ആരും അങ്ങോട്ട് പോകരുതെന്നും മുതിർന്നവർ പറയുമായിരുന്നു. പക്ഷെ മീരയ്ക്കും അർജുനും ആ കാടിനെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ വലിയ ആകാംഷയായിരുന്നു. മീരയ്ക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാനും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അർജുനോ വളരെ ധൈര്യശാലിയും എപ്പോഴും പുതിയ കളികൾ തേടി പോകുന്നവനുമായിരുന്നു.
ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ, സ്കൂളിലേക്ക് പോകും വഴി കാടിന്റെ അരികിൽ നിന്ന് ഒരു തിളങ്ങുന്ന തൂവൽ അവർ കണ്ടെത്തി. മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങളുള്ള, മനോഹരമായ ഒരു തൂവലായിരുന്നു അത്. അതിൽ നിന്ന് നേരിയ ഒരു പ്രകാശം പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൂവൽ അവരെ കാടിനുള്ളിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. “ഇതൊരു സാധാരണ തൂവലല്ല,” മീര പറഞ്ഞു. “ഒരുപക്ഷേ ഇത് മന്ത്രിക്കുന്ന കാടിന്റെ രഹസ്യങ്ങളിലേക്ക് നമ്മളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നതായിരിക്കും.” അർജുനും അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയിരുന്നു. അവന്റെയുള്ളിൽ ചെറിയൊരു ഭയമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആ തൂവൽ അവരെ കാടിന്റെ അരികിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഒടുവിൽ, അവരുടെ ആകാംഷ ഭയത്തെ അതിജീവിച്ചു. അവർ ആ തൂവൽ പിന്തുടർന്ന് മെല്ലെ കാടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
കാടിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ തന്നെ ചുറ്റും മാറ്റങ്ങൾ അവർ കണ്ടു. മരങ്ങൾ ആകാശത്തോളം ഉയർന്നുനിന്നു. അവയുടെ ഇലകളിൽ നിന്ന് നേർത്ത സംഗീതം കേൾക്കാമായിരുന്നു. സാധാരണ പൂക്കളേക്കാൾ തിളക്കമുള്ള പലതരം പൂക്കൾ അവിടെ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവയ്ക്ക് ഓരോന്നിനും ഓരോതരം മണമായിരുന്നു. ചില പൂക്കൾക്ക് നിലാവിന്റെ മണവും ചിലതിന് മഴയുടെ മണവും. കാറ്റിന് പോലും ഒരു മാന്ത്രിക സ്പർശമുണ്ടായിരുന്നത് പോലെ. നദികളിൽ വെള്ളത്തിന് പകരം വെള്ളിനിറമുള്ള പ്രകാശമായിരുന്നു ഒഴുകിയിരുന്നത്. അതിന്റെ ശബ്ദം ഒരു താരാട്ടുപാട്ട് പോലെ തോന്നി. ചിത്രശലഭങ്ങൾക്ക് വർണ്ണാഭമായ ചില്ലുജാലകങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന ചിറകുകളുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ നടന്നു നടന്ന് ഒരു ചെറിയ പുൽമേട്ടിലെത്തി. അവിടെ ഒരു മരത്തിൽ നിന്ന് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഒരു തിളക്കമുള്ള വലയിൽ ഒരു കുഞ്ഞൻ പ്രകാശവണ്ട് കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. അതിന്റെ ചിറകുകൾ ഇളക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ വല കൂടുതൽ മുറുകി. പ്രകാശവണ്ട് സഹായത്തിനായി നേരിയ ശബ്ദത്തിൽ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “നമുക്കതിനെ സഹായിക്കണം,” മീര പറഞ്ഞു. അർജുൻ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം ആ വലയിലേക്ക് നോക്കി. “ഈ വല സാധാരണ വലയല്ല. ഇതിന് ഒരുതരം മാന്ത്രിക ശക്തിയുണ്ട്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
അവർ വലയിൽ നിന്ന് വണ്ടിനെ പുറത്തെടുക്കാൻ പല വഴികളും ശ്രമിച്ചു. വല പൊട്ടിക്കാൻ അർജുൻ ശക്തിയായി വലിച്ചുനോക്കി. പക്ഷെ വല കൂടുതൽ മുറുകുക മാത്രമേ ചെയ്തുള്ളൂ. മീര തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് വലയെ മൃദുവായി തൊട്ടുനോക്കി. അപ്പോൾ വല ഒരുതരം നേർത്ത ചൂട് പുറത്തുവിട്ടു. ആ സമയത്ത്, വലയുടെ അടുത്തുള്ള ഒരു പാറയുടെ മുകളിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം കേട്ടു. “കുഞ്ഞേ, ഈ വല ഭയത്തെയും ദേഷ്യത്തെയും തിരിച്ചറിയും. ദയയും സ്നേഹവും കൊണ്ട് മാത്രമേ ഇതിനെ നിർത്തലാക്കാൻ കഴിയൂ.”
അവർ നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു കുഞ്ഞു പൂമ്പാറ്റ വലയുടെ അടുത്തുള്ള പാറയിൽ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. അതിന്റെ ചിറകുകൾ മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങളാൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഞാൻ ഒരു കുഞ്ഞിക്കാടൻ മുത്തശ്ശിയാണ്,” അത് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഈ വല മാന്ത്രികമാണ്. അത് നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ നെഗറ്റീവ് ഊർജ്ജത്തെയാണ് വലിച്ചെടുക്കുന്നത്. നിഷ്കളങ്കമായ ദയയും സ്നേഹവും കൊണ്ട് മാത്രമേ ഈ വലയിലെ കെട്ടുകൾ അഴിക്കാൻ കഴിയൂ.”
മീരയും അർജുനും പരസ്പരം നോക്കി. അവർക്ക് അപ്പോൾ താൻ ചെയ്ത തെറ്റ് മനസ്സിലായി. അർജുൻ വലിച്ച് വലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അതിന്റെ ഊർജ്ജം വർദ്ധിച്ചിരിക്കണം. “എന്താണ് ഞങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടത്, മുത്തശ്ശീ?” മീര ചോദിച്ചു.
“നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹം നിറച്ച്, നല്ല ചിന്തകളോടെ ഇതിനെ സമീപിക്കണം,” മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു. “ചിലപ്പോൾ ഒരു താരാട്ടുപാട്ടോ, ഒരു മൃദുവായ സ്പർശമോ മതിയാകും.”
മീര അപ്പോൾ മരങ്ങൾ പാടുന്ന നേർത്ത സംഗീതം ഓർത്തു. അവൾ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഒരു താരാട്ടുപാട്ട് പാടാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ ശബ്ദം വളരെ മനോഹരമായിരുന്നു. കാടിന്റെ ഓരോ കോണിൽ നിന്നും ആ ശബ്ദം പ്രതിധ്വനിച്ചു. അർജുൻ മീരയുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ച്, വളരെ ശാന്തനായി വലയിൽ കുടുങ്ങിയ വണ്ടിനെ സാന്ത്വനിപ്പിച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിൽ ദേഷ്യമോ ഭയമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ഉള്ളിൽ വണ്ടിനോടുള്ള ദയയും സ്നേഹവും മാത്രം.
അത്ഭുതമെന്ന് പറയട്ടെ, അവർ അങ്ങനെ ചെയ്തപ്പോൾ വലയുടെ തിളക്കം കുറയാൻ തുടങ്ങി. അതിലെ കെട്ടുകൾ അയഞ്ഞു. അവസാനം, വലയിലെ നൂലുകൾ ഒരു പുകപോലെ അപ്രത്യക്ഷമായി. പ്രകാശവണ്ട് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടി, സന്തോഷത്തോടെ പറന്നുയർന്നു. “നിങ്ങളുടെ ദയയ്ക്ക് നന്ദി,” പ്രകാശവണ്ട് തിളക്കമുള്ള ചിറകുകളിളക്കി പറഞ്ഞു.
പ്രകാശവണ്ട് അവർക്ക് വഴികാട്ടിയായി. അത് അവരെ കാടിന്റെ ഉള്ളിലെ ഒരു ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ ഒരു ചെറിയ കുളമുണ്ടായിരുന്നു. ആ കുളത്തിലെ വെള്ളം നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “ഇതാണ് ആഗ്രഹപ്പൂവ് കുളം,” പ്രകാശവണ്ട് പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ആഗ്രഹങ്ങളെയും ഇവിടെ കാണാൻ കഴിയും. പക്ഷെ ഓർക്കുക, ഈ കുളത്തിലെ പ്രതിബിംബങ്ങൾ സത്യസന്ധവും ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുള്ളതുമായിരിക്കണം.”
മീരയും അർജുനും കുളത്തിലേക്ക് നോക്കി. മീരയ്ക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു വലിയ ലൈബ്രറിയിൽ ഇരിക്കുന്നതും അർജുന് സാഹസിക യാത്രകൾ ചെയ്യുന്നതുമായിരുന്നു അതിൽ കണ്ടത്. അവർ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു. അവർക്ക് ശാരീരികമായി ഒന്നും ലഭിച്ചില്ല. പക്ഷെ അവരുടെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ടും അത്ഭുതം കൊണ്ടും നിറഞ്ഞു.
അവർ തിരികെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അവരുടെ കൈയ്യിലെ തൂവൽ ഇപ്പോഴും നേരിയതായി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാടൻ മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. കാടോ മാന്ത്രിക സ്ഥലങ്ങളോ മാത്രമല്ല മാന്ത്രികമായത്. അവരുടെ ഉള്ളിലെ ദയയും ധൈര്യവും സഹകരണവുമാണ് ഏറ്റവും വലിയ മാന്ത്രിക ശക്തിയെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി.
മറ്റുള്ളവരോട് സ്നേഹവും ദയയും കാണിക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ ഏറ്റവും വലിയ മാന്ത്രിക ശക്തികളെയാണ് അൺലോക്ക് ചെയ്യുന്നത്. ഏറ്റവും വലിയ നിധികൾ അനുഭവങ്ങളിലും നല്ല ബന്ധങ്ങളിലുമാണ്, അല്ലാതെ ഭൗതികമായ വസ്തുക്കളിലല്ല.
—
**ഈ കഥയിലെ പാഠം:**
ദയയും ധൈര്യവും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള മനസ്സും ഉണ്ടെങ്കിൽ, എത്ര വലിയ വെല്ലുവിളികളും നമുക്ക് നേരിടാൻ കഴിയും. യഥാർത്ഥ മാന്ത്രികത നമ്മുടെ ഉള്ളിലാണ്, മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെക്കുന്ന സ്നേഹത്തിലും ദയയിലുമാണ് അത് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.