വെച്ചാരാധന · Chapter 2 of 2
Stories · 3 min read

വെച്ചാരാധന

വെച്ചാരാധന

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ചൂടുള്ള കട്ടൻകാപ്പിയും പുഴുങ്ങിയ കപ്പയുമായി ഇട്ടി മാപ്ല എത്തുമ്പോൾ ജോസുകുട്ടി മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി ഏലക്കാടുകളിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അറുപത് വയസ്സ് പിന്നിട്ട, മെലിഞ്ഞെങ്കിലും ഉറച്ച ശരീരപ്രകൃതിയുള്ള മനുഷ്യനായിരുന്നു ഇട്ടി. നരച്ച കുറ്റിത്താടിയും, എപ്പോഴും താഴ്ത്തിപ്പിടിച്ച വിനീതമായ നോട്ടവുമുള്ള അയാൾ മുപ്പത് വർഷത്തിലേറെയായി ഈ തോട്ടത്തിന്റെ വിശ്വസ്തനായ മാനേജരാണ്. മുട്ടോളം ഇറക്കമുള്ള കൈലിയും അഴുക്കുപുരണ്ട ഒരു വെള്ള ഷർട്ടുമായിരുന്നു അയാളുടെ വേഷം.

"ജോസുകുട്ടി മോൻ വന്നിട്ട് ഇന്നലെ രാത്രി ഉറങ്ങാൻ പറ്റിയോ? വീട് ആകെ പൊടിപിടിച്ച് കിടക്കുവാരുന്നു. മോൻ വരുന്ന വിവരം ഒരാഴ്ച മുമ്പേ അറിയിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ആളെ വിട്ട് എല്ലാം വൃത്തിയാക്കി ഇട്ടേനെ." ഇട്ടി കൈയിലിരുന്ന പാത്രങ്ങൾ ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു.

"കുഴപ്പമില്ല ഇട്ടി. എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് വരേണ്ടി വന്നു. തോട്ടത്തിന്റെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ പോകുന്നു?" ജോസുകുട്ടി കട്ടൻകാപ്പി എടുത്ത് ഊതിക്കുടിച്ചുകൊണ്ട് ഗൗരവത്തോടെ തിരിച്ചുചോദിച്ചു.

"പഴയതുപോലെയൊന്നുമില്ല മോനേ. ഏലത്തിന് വിലയുമില്ല, ആദായവും കുറഞ്ഞു. പണിക്കാർക്കാണെങ്കിൽ കൂലി കൂട്ടിക്കൊടുക്കണം. കാരണവർ ഉണ്ടായിരുന്ന കാലത്തെ ആ ഒരു ഐശ്വര്യവും പ്രതാപവും ഇപ്പോൾ ഈ മണ്ണിനില്ല. എല്ലാം ഒരുതരം നശിച്ച അവസ്ഥയാ." ഇട്ടി ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ നിലത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.

ജോസുകുട്ടി ഇട്ടിയുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. പണ്ട് തന്റെ മുത്തച്ഛൻ നിലവറയ്ക്കുള്ളിൽ നടത്തിയിരുന്ന നിഗൂഢ പൂജകൾക്ക് എല്ലാ ഒത്താശകളും ചെയ്തുകൊടുത്തിരുന്നത് ഈ ഇട്ടി മാപ്ലയായിരുന്നു എന്ന് അമ്മ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പുറംലോകത്തിന് ഇട്ടി വെറുമൊരു തോട്ടം മാനേജർ മാത്രമായിരുന്നു.

"ഇട്ടി, ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത് ഈ സ്ഥലം വിൽക്കാൻ മാത്രമല്ല." ജോസുകുട്ടി ശബ്ദം താഴ്ത്തി, ചുറ്റും ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി. "നാട്ടുകാർ അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കട്ടെ. പക്ഷേ, നിന്നോട് എനിക്ക് സത്യം മറച്ചുവെക്കാൻ പറ്റില്ല. അമ്മ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എന്നോട് എല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് മുടങ്ങിപ്പോയ ആ കർമ്മം... തെക്കേ നിലവറയിൽ വെച്ച് കറുത്തച്ചനെ നേരിൽ കണ്ട് പ്രീതിപ്പെടുത്താനുള്ള ആ ആചാരം... അത് എനിക്ക് വീണ്ടും നടത്തണം."

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ഇട്ടിയുടെ ശരീരം ഒന്ന് നിശ്ചലമായി. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം മിന്നിമറഞ്ഞ തീക്ഷ്ണത ജോസുകുട്ടി കാണുന്നതിന് മുമ്പ് ഇട്ടി തലകുനിച്ച് അത് മറച്ചുവെച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം അയാൾ പഴയതുപോലെ ശാന്തനും വിനീതനുമായി മാറി.

"മോൻ... മോൻ അതിനാണോ ഇത്ര ദൂരത്തുനിന്ന് വന്നത്?" ഇട്ടിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ നേരിയ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു, അത് ഭയമാണോ ആവേശമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനായില്ല. "എനിക്കറിയാമായിരുന്നു... എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ അത്താണി താഴത്തെ ചോര തിളച്ച് ആ ഇരുമ്പ് വാതിൽ തുറക്കാൻ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. കാരണവർ മരിക്കുമ്പോൾ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, കാലം തെറ്റുമ്പോൾ തന്റെ പിന്മുറക്കാരൻ ആ വാതിൽ തേടി വരുമെന്ന്."

"നിനക്ക് ആ ആചാരത്തിന്റെ ചിട്ടവട്ടങ്ങളൊക്കെ ഇപ്പോഴും ഓർമ്മയുണ്ടോ ഇട്ടി? എനിക്ക് അതിന്റെ മന്ത്രങ്ങളും ക്രമങ്ങളും അറിയാം, അയർലണ്ടിലും ഞാൻ ഈ പാതയിൽ തന്നെയാണ്. പക്ഷേ, ഇവിടുത്തെ മണ്ണിൽ കാരണവർ ചെയ്തിരുന്ന ആ പ്രത്യേക രീതികൾ നിനക്കല്ലേ അറിയൂ?"

"മറക്കാൻ പറ്റുമോ മോനേ? കാരണവരുടെ കൂടെ നിഴലായി നിന്നവനല്ലേ ഞാൻ. നിലവറയിലെ ഓരോ കല്ലും എനിക്ക് മനഃപാഠമാണ്. പക്ഷേ..." ഇട്ടി വാക്കുകൾ മുഴുമിപ്പിക്കാതെ നിർത്തി, സംശയത്തോടെ ജോസുകുട്ടിയെ നോക്കി.

"എന്താ ഇട്ടി? എന്തെങ്കിലും തടസ്സമുണ്ടോ?"

"തടസ്സമൊന്നുമില്ല മോനേ. പക്ഷേ കറുത്തച്ചനെ നേരിൽ വരുത്തണമെങ്കിൽ പഴയതുപോലെ വെറും മൃഗബലി പോരാ. കളങ്കമില്ലാത്ത, ഒരു പുരുഷന്റെ സ്പർശമേൽക്കാത്ത ഒരു കന്യകയുടെ ശരീരം ബലിപീഠത്തിന് മുന്നിൽ വേണം. പണമെത്ര ചെലവായാലും സംഘടിപ്പിക്കാം, പക്ഷേ ഇക്കാലത്ത് ആരും അറിയാതെ..."

"മറ്റന്നാൾ അമാവാസിയാണ് ഇട്ടി." ജോസുകുട്ടി അയാളെ തടഞ്ഞുകൊണ്ട് കർശനമായി പറഞ്ഞു. "അന്ന് രാത്രി എനിക്ക് ആ കർമ്മം പൂർത്തിയാക്കണം. അതിന് എത്ര ലക്ഷം ചെലവായാലും എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല. എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ തകർച്ച തടയാൻ എനിക്ക് കറുത്തച്ചന്റെ അനുഗ്രഹം വേണം. നിനക്ക് അതിന് സാധിക്കുമോ?"

ഇട്ടി കുറച്ചുനേരം മൗനമായി നിലത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ പതിയെ തലയുയർത്തി.

"മോൻ ഒന്നും കൊണ്ടും പേടിക്കണ്ട. എല്ലാം ഞാൻ ഏൽക്കുന്നു. മറ്റന്നാൾ രാത്രി കറുത്തച്ചൻ ഈ പടി കയറി വരും. അതിനുള്ള പെണ്ണിനെയും പൂജാസാധനങ്ങളെയും ഞാൻ തയ്യാറാക്കാം. ആരും ഒന്നും അറിയില്ല." ഇട്ടി കൈകൂപ്പി. അയാളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ തെളിഞ്ഞ നേർത്ത, നിഗൂഢമായ ചിരി ജോസുകുട്ടി ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല.

◆

0

Comments

Loading comments…