Stories · 3 min read
വെച്ചാരാധന

ഇടുക്കിയിലെ ഹൈറേഞ്ച് മലനിരകളെ വിഴുങ്ങാൻ പാകത്തിന് കോടമഞ്ഞ് ഇറങ്ങിവരുന്ന ഒരു നവംബർ സന്ധ്യയിലായിരുന്നു ജോസുകുട്ടി അത്താണി താഴത്ത് വന്നിറങ്ങിയത്. കട്ടപ്പനയിൽ നിന്നും വണ്ടിപ്പെരിയാറിലേക്കുള്ള വിജനമായ മലമ്പാതയിലൂടെയുള്ള യാത്രയിലുടനീളം അയാളുടെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. നീണ്ട പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് അയാൾ കേരളത്തിന്റെ മണ്ണിൽ കാലുകുത്തുന്നത്. അയർലണ്ടിലെ ഡബ്ലിനിലെ തണുപ്പും കോർപ്പറേറ്റ് ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകളും ശീലിച്ച ജോസുകുട്ടിക്ക്, നാൽപ്പത് ഏക്കറോളം പരന്നുകിടക്കുന്ന ഏലക്കാടുകളുടെ നടുവിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്ന തന്റെ പഴയ തറവാട് കണ്ടപ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരുതരം അജ്ഞാതമായ ഭയവും ആവേശവുമാണ് ഒരേസമയം തോന്നിയത്.
"സാറേ, പെട്ടികൾ അകത്തേക്ക് വെക്കട്ടെ? മഴ പെയ്യാൻ സാധ്യതയുണ്ട്, കോട വല്ലാതെ ഇറങ്ങുന്നു."
ടാക്സി ഡ്രൈവർ ചാക്കോയുടെ ചോദ്യം ജോസുകുട്ടിയെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർത്തി.
"ആ, വരാന്തയിൽ വെച്ചേക്ക്. പിന്നെ... ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യം ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ? ടൗണിൽ ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ ഈ സ്ഥലവും വീടും വിൽക്കാൻ വേണ്ടി വന്നതാണെന്നേ പറയാവൂ." ജോസുകുട്ടി തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും കുറച്ച് നോട്ടുകൾ എടുത്ത് ഡ്രൈവർക്ക് നീട്ടി.
"അതൊക്കെ എനിക്കറിയാം സാറേ. വലിയ തറവാടല്ലേ, വിദേശത്തുള്ളവർക്ക് ഇതൊക്കെ നോക്കിനടത്താൻ പാടാണെന്ന് നാട്ടുകാർക്കും അറിയാം." പണം വാങ്ങി തലകുലുക്കി ചാക്കോ വണ്ടി തിരിച്ചു. ടാക്സിയുടെ ചുവന്ന ടെയിൽ ലൈറ്റുകൾ വളവിലെ കോടമഞ്ഞിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നത് വരെ ജോസുകുട്ടി മുറ്റത്ത് തന്നെ നിന്നു.
ചുറ്റും ഏലച്ചെടികളുടെ ഇലകൾ കാറ്റിൽ ഉലയുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. തറവാടിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് അയാൾ പതിയെ നടന്നു. കരിങ്കല്ലിൽ തീർത്ത ഉയർന്ന അടിത്തറയും, തേക്കിൻതടിയിൽ കൊത്തുപണികൾ ചെയ്ത മുഖപ്പും, ഓടുമേഞ്ഞ വിശാലമായ മേൽക്കൂരയും കാലപ്പഴക്കത്താൽ കറുത്തിരുണ്ടിരിക്കുന്നു. എട്ടുകെട്ടിന്റെ പ്രൗഢി ഇപ്പോഴും ആ കെട്ടിടത്തിനുണ്ടെങ്കിലും, വർഷങ്ങളായി ആൾതാമസമില്ലാത്തതിന്റെ ഒരുതരം ശ്മശാനമൂകത അതിനെ ചൂഴ്ന്നുനിന്നിരുന്നു.
ചെറുപ്പത്തിൽ അപ്പനും അമ്മയ്ക്കുമൊപ്പം രണ്ടോ മൂന്നോ തവണ മാത്രമാണ് ജോസുകുട്ടി ഇവിടെ വന്നിട്ടുള്ളത്. അന്നെല്ലാം ഈ വീടിന്റെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളും, ചുവരുകളിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന പഴയ കാരണവന്മാരുടെ എണ്ണച്ചായാചിത്രങ്ങളും, പ്രത്യേകിച്ച് വീടിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്ത് എപ്പോഴും വലിയ ഇരുമ്പ് പൂട്ടുകളിട്ട് അടച്ചിട്ടിരുന്ന ആ നിലവറ വാതിലും അയാളിൽ വല്ലാത്ത ഭയമുണ്ടാക്കിയിരുന്നു. മുത്തച്ഛൻ മരിച്ചതിന് ശേഷം അപ്പൻ ഈ നാടുമായുള്ള എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് കുടുംബത്തോടെ വിദേശത്തേക്ക് കുടിയേറുകയായിരുന്നു.
നാട്ടുകാരുടെ കണ്ണിൽ ജോസുകുട്ടി വന്നിരിക്കുന്നത് അമ്മയുടെ പേരിലുള്ള ഈ സ്വത്തുക്കൾ വിറ്റ് പണമാക്കി അയർലണ്ടിലേക്ക് മടങ്ങാനാണ്. എന്നാൽ, അയാളുടെ വരവിന് പിന്നിലെ യഥാർത്ഥ കാരണം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. ആറ് മാസം മുമ്പ് ഡബ്ലിനിലെ സെന്റ് വിൻസെന്റ് ആശുപത്രിയിലെ തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിൽ വെച്ച് മരണത്തിന് കീഴടങ്ങുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, അമ്മ തന്റെ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ജോസുകുട്ടിയുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അയാളുടെ കാതുകളിൽ ഇപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്.
"ജോസൂ... നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന് ശാപം വീണിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ചേട്ടൻ ജെയിംസിന്റെ അപകടമരണവും, നമ്മുടെ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യം തകർന്നതും വെറുതെയല്ല. എല്ലാം തുടങ്ങുന്നത് അത്താണി താഴത്തുനിന്നാണ്. ഇരുപത്തഞ്ച് കൊല്ലമായി അവിടുത്തെ തെക്കേ നിലവറ തുറന്നിട്ട്. നിന്റെ മുത്തച്ഛൻ തലമുറകളായി തുടങ്ങിവെച്ച ആരാധന മുടങ്ങിയതിന്റെ കോപമാണ് നമ്മളെ വേട്ടയാടുന്നത്. നീ നാട്ടിൽ പോകണം... ആ വാതിൽ തുറക്കണം... കറുത്തച്ചനെ നേരിൽ കണ്ട് പ്രീതിപ്പെടുത്തണം. ഇല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ വംശം മുടിയും... നീയും ബാക്കിയാവില്ല."
പുറമെ നല്ലൊരു ക്രിസ്ത്യൻ കുടുംബമായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന അത്താണി താഴത്ത് തറവാട്ടുകാർ തലമുറകളായി രഹസ്യമായി ആരാധിച്ചിരുന്നത് കർത്താവിനെയല്ല, മറിച്ച് 'കറുത്തച്ചൻ' എന്ന പേരിൽ അവർ വിളിച്ചിരുന്ന ലൂസിഫർ എന്ന ഇരുണ്ട ശക്തിയെയായിരുന്നു. അയർലണ്ടിൽ എത്തിയ ശേഷവും ജോസുകുട്ടി അവിടുത്തെ അതീവരഹസ്യമായ ലൂസിഫർ ആരാധനാ സമൂഹത്തിൽ അംഗമായിരുന്നു. എന്നാൽ, അവരുടെ കുടുംബത്തിന്റെ വേരുകൾ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയിരിക്കുന്ന ഇടുക്കിയിലെ ഈ മണ്ണിൽ വെച്ച് നടത്തേണ്ട മൂലമന്ത്രങ്ങളും ബലികർമ്മങ്ങളും മാത്രമേ തങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിലെ ദുരിതങ്ങൾക്ക് അറുതി വരുത്തൂ എന്ന് അയാൾ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.
തറവാടിന്റെ പ്രധാന വാതിലിന്റെ താക്കോൽ തിരിച്ച് ജോസുകുട്ടി അകത്തേക്ക് കടന്നു. ഉള്ളിൽ ചിതലരിച്ച പഴയ തടിയുടെയും വവ്വാലുകളുടെയും ഗന്ധം നിറഞ്ഞിരുന്നു. മൊബൈൽ ഫോണിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അയാൾ നടുമുറ്റം കടന്ന് തെക്കേ ഇടനാഴിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ, ഇരുട്ടിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ആ പഴയ ഇരുമ്പ് വാതിൽ അയാളെയും കാത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
◆


Comments
Loading comments…