Stories · 2 min read
ജോജിമോന്റെ ക്രിസ്മസ് ഭാഗം 6
മറക്കാനാവാത്ത ക്രിസ്മസ്

ഭാഗം 6: മറക്കാനാവാത്ത ക്രിസ്മസ് (സ്നേഹത്തിന്റെ വിരുന്നുമേശ)
ഡിസംബർ 25. ക്രിസ്മസ് പുലരി.
പുലർച്ചെ തന്നെ ഏലിയാമ്മയുടെ അടുക്കള ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വിറകടുപ്പിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന പുകയുടെ ഗന്ധത്തിനൊപ്പം, വറുത്തരച്ച നാടൻ താറാവ് കറിയുടെയും, കുരുമുളകിട്ട് വരട്ടിയ ബീഫിന്റെയും, ആവി പറക്കുന്ന വെള്ളയപ്പത്തിന്റെയും കൊതിപ്പിക്കുന്ന മണം വീടാകെ നിറഞ്ഞു.
ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിലിരുന്ന് റേഡിയോയിലെ ക്രിസ്മസ് ഗാനങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു ചാക്കോച്ചൻ. ജോജിമോൻ രാവിലെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റ്, തലേന്ന് രാത്രി പള്ളിയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ പ്ലം കേക്ക് കഷ്ണങ്ങളാക്കി ഒരു പാത്രത്തിലാക്കി ഉമ്മറത്തേക്ക് വെച്ചു.
"എടാ ജോജിമോനേ, നീ അപ്പുറത്തെ വീട്ടിൽ പോയി അവരെ എല്ലാവരെയും ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണിന് വിളിച്ചേക്ക്. കുട്ടികളും അവരുടെ അച്ഛനമ്മമാരും ഒക്കെ വരട്ടെ," അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഏലിയാമ്മ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
"ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ പോയി വിളിക്കാം അമ്മച്ചീ," ജോജിമോൻ സന്തോഷത്തോടെ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി.
ഉച്ചയായപ്പോഴേക്കും ആ കൊച്ചുവീട് ആളുകളെക്കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. ടിന്റുവും, അപ്പുവും, മിന്നുമോളും അവരുടെ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം എത്തിയിരുന്നു. 90-കളിലെ ഗ്രാമീണ വീടുകളിലെ പതിവുപോലെ, ഉമ്മറത്തും അകത്തളത്തിലുമായി വലിയ പായകൾ വിരിച്ചു. വാഴയില വെട്ടി, വെള്ളം തളിച്ച് വൃത്തിയാക്കി എല്ലാവർക്കും മുന്നിൽ നിരത്തി.
ചാക്കോച്ചൻ എല്ലാവരെയും സ്നേഹത്തോടെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ഏലിയാമ്മയും അയൽപക്കത്തെ സ്ത്രീകളും ചേർന്ന് ഇലയിലേക്ക് ചൂടുള്ള ചോറും, താറാവ് കറിയും, ബീഫ് ഉലർത്തിയതും, പച്ചടിയും, കിച്ചടിയും, പപ്പടവും, പഴവും വിളമ്പി.
"എല്ലാവരും നന്നായിട്ട് കഴിക്കണം. ജോജിമോൻ മൂന്ന് വർഷത്തിന് ശേഷം നാട്ടിൽ വന്നതിന്റെ സന്തോഷം കൂടിയാണിത്," ചാക്കോച്ചൻ പറഞ്ഞു.
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. കുട്ടികൾ താറാവ് കറിയുടെയും ബീഫിന്റെയും രുചി ആസ്വദിച്ച് കഴിക്കുന്നത് കണ്ട് ജോജിമോന്റെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു. ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ഏലിയാമ്മ പ്രത്യേകം തയ്യാറാക്കിയ മധുരമുള്ള വട്ടയപ്പവും, പായസവും എല്ലാവർക്കും നൽകി.
ഊണ് കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും മുറ്റത്തെ പ്ലാവിൻ ചുവട്ടിലിരുന്ന് പഴയ കഥകൾ പറയാൻ തുടങ്ങി. ചാക്കോച്ചൻ പഴയകാലത്തെ ക്രിസ്മസ് ആഘോഷങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ജോജിമോന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ കുസൃതികളെക്കുറിച്ചും പറയുമ്പോൾ എല്ലാവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. കുട്ടികൾ മുറ്റത്തെ പുൽക്കൂടിന് ചുറ്റും നിന്ന് കളിക്കുകയായിരുന്നു.
വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും എല്ലാവരും യാത്ര പറഞ്ഞ് മടങ്ങി.
അന്ന് രാത്രി, നക്ഷത്രവിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ജോജിമോൻ ഉമ്മറത്തെ പടിയിലിരിക്കുകയായിരുന്നു. അടുത്ത ആഴ്ച തനിക്ക് തിരികെ ദുബായിലേക്ക് മടങ്ങണം എന്ന ചിന്ത അവന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു നൊമ്പരമുണ്ടാക്കി.
അപ്പോഴാണ് ചാക്കോച്ചനും ഏലിയാമ്മയും അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നിരുന്നത്.
"എന്താ മോനേ, ഇപ്പോൾ തന്നെ തിരിച്ചു പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ച് വിഷമിക്കുകയാണോ?" ഏലിയാമ്മ അവന്റെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
"ഒന്നുമില്ല അമ്മച്ചീ... കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷവും ഞാൻ ദുബായിൽ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടു, കുറേ പണം സമ്പാദിച്ചു. പക്ഷേ, ഈ ദിവസങ്ങളിൽ നിങ്ങളുടെ കൂടെയും ഈ കുട്ടികളുടെ കൂടെയും നിന്നപ്പോൾ എനിക്ക് കിട്ടിയ സന്തോഷമുണ്ടല്ലോ... അത് ലോകത്തിലെ ഒരു സമ്പത്തിനും പകരം വെക്കാൻ പറ്റില്ല," ജോജിമോന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
"അതാണ് മോനേ ജീവിതം. നമ്മൾ എവിടെയൊക്കെ പോയാലും, നമ്മുടെ വേരുകൾ ഈ മണ്ണിലും ഈ സ്നേഹത്തിലുമാണ്," ചാക്കോച്ചൻ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
ദൂരെ നിന്ന് തണുത്ത കാറ്റ് വീശിയടിച്ചു. ഉമ്മറത്തെ വാലുള്ള നക്ഷത്രം ആ കാറ്റിൽ പതിയെ ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുറ്റത്തെ പുൽക്കൂട്ടിൽ ഉണ്ണിയേശുവിന്റെ രൂപത്തിന് മുകളിൽ ചെറിയ ബൾബുകൾ മിന്നിത്തിളങ്ങി.
തന്റെ പെട്ടിയിൽ നിറയെ സമ്മാനങ്ങളുമായാണ് ജോജിമോൻ ദുബായിൽ നിന്ന് വന്നത്. എന്നാൽ തിരികെ പോകുമ്പോൾ, സ്നേഹത്തിന്റെയും, സൗഹൃദത്തിന്റെയും, ഗൃഹാതുരത്വത്തിന്റെയും ഒരു വലിയ നിധി തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിറച്ചാണ് അവൻ മടങ്ങുന്നത്. 1995-ലെ ആ ക്രിസ്മസ്, ജോജിമോന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഓർമ്മയായി എന്നും നിലനിൽക്കും.
(ശുഭം)
◆

