**ഫാന്റസി കഥ 29**
ആരുഷും മിയയും താമസിച്ചിരുന്നത് ‘ശാന്തതയുടെ താഴ്വര’ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു. എങ്ങും നിറയെ പച്ചപ്പും, പുഴകളും, പൂക്കളും, കൂടാതെ വലിയ മരങ്ങളുമായിരുന്നു. ഈ ഗ്രാമത്തിന് അതിൻ്റേതായ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രികാലങ്ങളിൽ, ഓരോ വീടിന്റെയും പൂന്തോട്ടങ്ങളിൽ വിടർന്നു നിന്നിരുന്ന ‘പ്രകാശപുഷ്പങ്ങൾ’ മിന്നാമിന്നികളെപ്പോലെ തിളങ്ങുകയും ഗ്രാമത്തിന് നിറയെ വെളിച്ചം നൽകുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഈ പ്രകാശപുഷ്പങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത്, ഗ്രാമത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തുള്ള ‘ഹൃദയമരം’ എന്ന വലിയ മരത്തിന്റെ ഏറ്റവും മുകളിലുള്ള ഒരു ‘പ്രകാശത്തുള്ളി’ ആയിരുന്നു.
ആരുഷിന് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു. അവൻ വളരെ ആകാംഷയോടെ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു. മിയക്ക് പതിനൊന്ന് വയസ്സായിരുന്നു. അവൾ വളരെ ദയയും സ്നേഹവുമുള്ള കുട്ടിയായിരുന്നു. അവർ രണ്ടുപേരും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. ഒരുമിച്ച് കളിക്കാനും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും അവർക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം സന്ധ്യക്ക്, ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ തെളിയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ഗ്രാമത്തിലെ പ്രകാശപുഷ്പങ്ങൾ പതിവുപോലെ പ്രകാശിച്ചില്ല. അവയുടെ വെളിച്ചം മങ്ങി, നേരിയ ഒരു തിളക്കം മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഗ്രാമം ഇരുട്ടിലാണ്ടു, ആളുകൾക്ക് പേടിയായി. എന്ത് സംഭവിച്ചുവെന്ന് ആർക്കും മനസ്സിലായില്ല.
ഗ്രാമത്തിലെ മൂപ്പൻമാർ ഒത്തുകൂടി. അവർ ഹൃദയമരത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി. ഹൃദയമരത്തിന്റെ ഏറ്റവും മുകളിലുള്ള പ്രകാശത്തുള്ളി അവിടെ കാണാനില്ലായിരുന്നു! ഗ്രാമത്തിന് വെളിച്ചം നൽകിയിരുന്ന ആ മാന്ത്രിക പ്രകാശത്തുള്ളി എങ്ങോട്ടോ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.
“പ്രകാശത്തുള്ളി നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി!” മൂപ്പൻ പറഞ്ഞു. “അത് തിരിച്ചുവന്നില്ലെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ഗ്രാമം എന്നെന്നേക്കുമായി ഇരുട്ടിലായിപ്പോകും. പ്രകാശപുഷ്പങ്ങൾ ഉണങ്ങിക്കരിയും, നമ്മുക്ക് വഴികാട്ടാൻ വെളിച്ചമില്ലാതാകും.”
ആരുഷിനും മിയക്കും അത് കേട്ട് സങ്കടമായി. അവർ പരസ്പരം നോക്കി. “നമ്മുക്ക് അത് കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞാലോ?” ആരുഷ് ചോദിച്ചു, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആകാംഷ നിറഞ്ഞു.
“അതെ, നമ്മുക്ക് ശ്രമിക്കാം!” മിയ പറഞ്ഞു. “പ്രകാശത്തുള്ളി കണ്ടെത്താൻ നമ്മുക്ക് ഒരുമിച്ച് പോകാം!”
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, സൂര്യൻ ഉദിച്ചയുടൻ, ആരുഷും മിയയും അവരുടെ യാത്ര തുടങ്ങി. അവർ ആദ്യം പോയത് ഗ്രാമത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള ‘മന്ത്രിക്കുന്ന വില്ലോ കാടി’ലേക്കാണ്. ആ കാടിന് ആ പേര് വന്നത്, കാറ്റടിക്കുമ്പോൾ വില്ലോ മരങ്ങൾ തമ്മിലുരസി മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്. കാടിനുള്ളിൽ അധികമാരും പോകാറില്ലായിരുന്നു, കാരണം അവിടെ വഴികൾ കുറവായിരുന്നു.
അവർ കാടിനുള്ളിലൂടെ നടന്നു. മരങ്ങൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞതുകൊണ്ട് വെളിച്ചം കുറവായിരുന്നു. കാടിന്റെ തണുത്ത കാറ്റിൽ മരച്ചില്ലകൾ ആടി ഉലഞ്ഞു. മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, അവർക്ക് വഴി മനസ്സിലാവാതെയായി.
അപ്പോളാണ് ഒരു വലിയ മരത്തിൽ, ജ്ഞാനിയായ ഒരു മൂങ്ങയെ അവർ കണ്ടത്. ആ മൂങ്ങ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ശ്രദ്ധിക്കുന്ന ആളായിരുന്നു എന്നാണ് ഗ്രാമത്തിലെ ആളുകൾ പറഞ്ഞിരുന്നത്.
“മൂങ്ങച്ചാരാ, പ്രകാശത്തുള്ളി എവിടെയാണെന്ന് അറിയാമോ?” ആരുഷ് ചോദിച്ചു.
മൂങ്ങ പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. “ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കുക, കുട്ടികളേ,” അത് പറഞ്ഞു. “ഒരു ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകുകയാണെങ്കിൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ സഹായിക്കാം. ‘രാത്രിയിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന, പക്ഷേ നക്ഷത്രമല്ലാത്തത് എന്ത്?'”
ആരുഷും മിയയും ചിന്തിച്ചു. “മിന്നാമിന്നികൾ!” മിയ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ശരിയാണ്,” മൂങ്ങ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ കാടിന്റെ കിഴക്ക് ഭാഗത്തേക്ക് പോകുക. അവിടെ നിങ്ങൾക്ക് ഒരു നേരിയ തിളക്കം കാണാം. അത് പിന്തുടരുക.”
അവർ മൂങ്ങയ്ക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞ് കിഴക്കോട്ട് നടന്നു.
നടന്ന് നടന്ന് അവർ ഒരു നദിക്ക് അരികിലെത്തി. നദിക്കരയിൽ നിറയെ പച്ചനിറമുള്ള പായലുകളായിരുന്നു. ആ പായലുകൾക്കിടയിൽ, തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുള്ള ചെറിയ മൃഗങ്ങളെ അവർ കണ്ടു. അവ ‘പായൽമുയലുകൾ’ ആയിരുന്നു! വളരെ നാണംകുണുങ്ങികളായതുകൊണ്ട് അവരെ ആരും ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു. നദിയുടെ അപ്പുറത്തേക്ക് കടക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, പായൽമുയലുകൾ വഴി തടഞ്ഞു. അവ പേടിച്ച് വിറക്കുകയായിരുന്നു.
“എന്താ പ്രശ്നം?” മിയ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
ഒരു പായൽമുയൽ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന്, ഒരു പ്രത്യേകതരം തിളങ്ങുന്ന ബെറിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചൂണ്ടി. ആ ബെറി മരത്തിൽ നിന്ന് താഴെ വീണിരിക്കുകയായിരുന്നു, അത് എടുക്കാൻ മുയലിന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരുപാട് ഉയരത്തിലായിരുന്നു ആ ബെറി. മുയലുകൾക്ക് അത് കിട്ടിയാൽ മാത്രമേ നദി കടക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ.
“ഓ, അവർക്ക് ഈ ബെറി വേണം!” ആരുഷ് പറഞ്ഞു. “നമ്മുക്ക് ഇത് അവർക്ക് കൊടുക്കാം.”
ആരുഷ് അടുത്തുള്ള ഒരു മരത്തിൽ ചാടിക്കയറി, ആ ബെറി എടുത്ത് താഴെയിട്ടു. മിയ അത് ശ്രദ്ധയോടെ പായൽമുയലുകൾക്ക് നൽകി. അവ സന്തോഷത്തോടെ അത് കഴിച്ചു, എന്നിട്ട് വഴിയൊരുക്കി. അവർക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞ് ആരുഷും മിയയും നദി കടന്നു. നദി കടക്കാൻ അവർ ഉപയോഗിച്ചത്, നദിക്ക് കുറുകെ വീണു കിടന്നിരുന്ന ഒരു വലിയ മരത്തടിയായിരുന്നു.
അവർ കാടിന്റെ ഉൾഭാഗങ്ങളിലേക്ക് നടന്നു. മൂങ്ങ പറഞ്ഞ നേരിയ തിളക്കം അവർക്ക് കാണാൻ തുടങ്ങി. അത് ഒരു തിളങ്ങുന്ന പ്രകാശമായിരുന്നു. അവർ അതിനെ പിന്തുടർന്നു. ഒരു ചെറിയ കുന്നിൻചെരുവിലെ മറഞ്ഞിരുന്ന ഒരു ഗുഹയുടെ പ്രവേശന കവാടത്തിൽ നിന്നാണ് ആ വെളിച്ചം വന്നത്. ഗുഹയുടെ വാതിൽ നിറയെ വള്ളികളാൽ മൂടിയിരുന്നു, അത് കണ്ടെത്താൻ പ്രയാസമായിരുന്നു.
അവർ ആ ഗുഹയിലേക്ക് ശ്രദ്ധയോടെ നടന്നു. ഗുഹയുടെ ഉൾഭാഗം വളരെ വലുതും മനോഹരവുമായിരുന്നു. ഗുഹയുടെ ഭിത്തികളിൽ നിന്നും താഴേക്ക് തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന വെളിച്ചം നിറച്ച ചെടികൾ ഗുഹക്ക് നല്ല ഭംഗി നൽകിയിരുന്നു.
അവിടെ, ഗുഹയുടെ നടുവിൽ, പ്രകാശത്തുള്ളി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു! പക്ഷേ അത് ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല. പ്രകാശത്തുള്ളിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ, ഒരുപാട് ചെറിയ തിളങ്ങുന്ന കൂണുകൾക്ക് ജീവൻ നൽകിയിരുന്നു. ആ കൂണുകൾ മനോഹരമായി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രകാശത്തുള്ളി ഇവിടെ സ്വയം എത്തിച്ചേർന്നതാണെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി, ഈ കൂണുകൾക്ക് വെളിച്ചം നൽകാനായി!
“അത് ഇവിടെ എത്തിയത് ഈ കൂണുകൾക്ക് വെളിച്ചം നൽകാനാണ്!” മിയ ആശ്ചര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ ഗ്രാമം ഇരുട്ടിലായപ്പോൾ, ഇത് ഇവിടെ മറ്റൊന്നിനെ സഹായിക്കുകയായിരുന്നു.”
“നമ്മുക്ക് ഇത് തിരികെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം,” ആരുഷ് പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ, ഈ കൂണുകൾക്ക് വെളിച്ചം നൽകാൻ പിന്നെ ആരുണ്ടാകും?” മിയ ചോദിച്ചു, അവളുടെ മനസ്സിൽ ദയ നിറഞ്ഞു. “ഇവയെയും നമ്മുക്ക് സഹായിക്കണം.”
അവർ കുറച്ചുനേരം ചിന്തിച്ചു. “എനിക്കൊരു വഴിയുണ്ട്!” ആരുഷ് പറഞ്ഞു. അവൻ അവന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ, മിനുസമുള്ള കല്ലെടുത്തു. ഇത് അവന്റെ മുത്തച്ഛൻ കൊടുത്തതായിരുന്നു. “ഈ കല്ലിന് വെളിച്ചം പിടിച്ചെടുക്കാനും അത് പുറത്തുവിടാനും കഴിയും.”
അവർ പ്രകാശത്തുള്ളിയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി, ആ കല്ല് പ്രകാശത്തുള്ളിയോട് ചേർത്ത് വെച്ചു. കല്ല് പ്രകാശത്തുള്ളിയുടെ വെളിച്ചം പതിയെ ആഗിരണം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. കല്ല് നിറയെ പ്രകാശമായപ്പോൾ, അവർ അതിനെ ഗുഹയുടെ മധ്യത്തിൽ വെച്ചു. എന്നിട്ട് പ്രകാശത്തുള്ളിയെ എടുത്ത്, ഹൃദയമരത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോയി.
പ്രകാശത്തുള്ളിയെ ഹൃദയമരത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് വെച്ചപ്പോൾ, ഗ്രാമത്തിലെ പ്രകാശപുഷ്പങ്ങൾ വീണ്ടും ശക്തിയോടെ പ്രകാശിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഗ്രാമം നിറയെ വെളിച്ചമായി. ആളുകൾ സന്തോഷത്തോടെ ആർത്തുവിളിച്ചു.
ആരുഷും മിയയും ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരികെയെത്തി. അവർ മൂപ്പന്മാരോട് ഗുഹയിലെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾ വലിയൊരു കാര്യം ചെയ്തു,” മൂപ്പൻ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ ധൈര്യവും ദയയും ഗ്രാമത്തെ രക്ഷിച്ചു. കൂടാതെ, മറ്റൊരിടത്തെ ജീവികളെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു.”
ആരുഷും മിയയും സന്തോഷിച്ചു. അന്നുമുതൽ, പ്രകാശത്തുള്ളി ഹൃദയമരത്തിൽ തിളങ്ങിനിന്നു. ഗുഹയിലെ തിളങ്ങുന്ന കൂണുകൾക്ക് ആരുഷിന്റെ കല്ല് വെളിച്ചം നൽകി. ഗ്രാമത്തിലെ ആളുകൾ വർഷത്തിലൊരിക്കൽ ആ ഗുഹ സന്ദർശിക്കാനും കൂണുകൾക്ക് ആവശ്യമായ വെളിച്ചം ലഭിക്കുന്നുണ്ടോയെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താനും തുടങ്ങി.
രാത്രികാലങ്ങളിൽ, ആരുഷും മിയയും അവരുടെ ജനലിലൂടെ നോക്കി. പ്രകാശപുഷ്പങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി തിളങ്ങിനിന്നു. അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു, ചിലപ്പോൾ ഒരു പ്രശ്നം ഒരു പുതിയ സാഹസിക യാത്രയിലേക്കും പുതിയ കണ്ടെത്തലുകളിലേക്കും നയിക്കുമെന്ന്.
**പാഠം:** ആകാംഷയും ദയയും ഉള്ള ഒരു മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ, ഏത് പ്രശ്നത്തിനും ഒരു പരിഹാരം കണ്ടെത്താൻ സാധിക്കും. ചിലപ്പോൾ, നമ്മൾ തിരയുന്നത് ഒരുപാട് ദൂരെയല്ലായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ അതിന് നമ്മൾ വിചാരിച്ചതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ദൗത്യം ചെയ്യാനുണ്ടാവാം. മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ, നമ്മുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കാൻ സാധിക്കും.