# ഫാന്റസി കഥ ആശയം 26

പ്രശാന്തനാട് എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ മീര എന്നൊരു മിടുക്കിപ്പെൺകുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു. പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു മീരയ്ക്ക്. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഓരോ ചെടിയുടെ ഇലയിലും പൂവിലും, ഒഴുകുന്ന പുഴയിലും, ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങളിലും എന്തെല്ലാമോ രഹസ്യങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് മീരയ്ക്ക് തോന്നിയിരുന്നു.

പക്ഷേ, കുറച്ചുകാലമായി പ്രശാന്തനാടിന് അതിൻ്റെ തിളക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ മീരയ്ക്ക് തോന്നി. പണ്ടത്തെപ്പോലെ ചിരിശബ്ദങ്ങൾ അധികം കേൾക്കുന്നില്ല, പൂക്കൾക്ക് നിറം കുറവാണോ എന്ന് അവൾ സംശയിച്ചു. പുഴയുടെ പാട്ടും ഒരു താളം കുറഞ്ഞതുപോലെ. മുതിർന്നവർ ഓർമ്മിച്ചിരുന്ന ആ പഴയ പ്രസന്നത എങ്ങോ മാഞ്ഞുപോയതുപോലെ.

ഒരു ദിവസം മീര തൻ്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് കളിക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേകതരം പൂമ്പാറ്റ പറന്നു വരുന്നത് കണ്ടു. അതിന് സാധാരണ പൂമ്പാറ്റകളെക്കാൾ നിറങ്ങൾ കൂടുതലായിരുന്നു. മഴവില്ലിനെക്കാൾ മനോഹരമായ വർണ്ണങ്ങൾ! വർണ്ണപ്പൂമ്പാറ്റ മീരയുടെ ചുറ്റും പറന്ന്, അവളെ ഗ്രാമത്തിനടുത്തുള്ള വനത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

മീരയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയ ആകാംഷ തോന്നി. അവൾ പതിയെ വർണ്ണപ്പൂമ്പാറ്റയെ പിന്തുടർന്ന് വനത്തിൻ്റെ അരികുകളിലേക്ക് നടന്നു. വനത്തിനകത്ത് അത്ര ഇരുട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം ഊർന്നിറങ്ങി, ഒരു സ്വർണ്ണപ്പാത ഉണ്ടാക്കി. വർണ്ണപ്പൂമ്പാറ്റ മീരയെ ഒരു രഹസ്യമായ സ്ഥലത്തേക്ക് നയിച്ചു.

അവിടെ മീര ഒരു കാഴ്ച കണ്ടു. ഒരു വലിയ മരം, അതിൻ്റെ ശിഖരങ്ങൾ ആകാശത്തിലേക്ക് നീണ്ടുനിൽക്കുന്നു. ‘സ്വപ്നവൃക്ഷം’ എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ആ മരത്തിന് പക്ഷേ, നിറം മങ്ങിയിരുന്നു. അതിൻ്റെ ഇലകൾക്ക് ജീവനില്ലാത്തപോലെ തോന്നി. പണ്ടുകാലത്ത് ഈ മരത്തിൻ്റെ ഇലകൾ സ്വപ്നങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങിനിന്നിരുന്നെന്ന് മുത്തശ്ശിമാർ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

മരത്തിൻ്റെ ചുവട്ടിൽ മീര ഒരു പഴയ ശിലാലിഖിതം കണ്ടു. അതിൽ എന്തോ എഴുതിയിരുന്നു:
“നിഷ്കളങ്കമായ ചിരിയുടെ തേൻ,
സത്യസന്ധമായ വാക്കിന്റെ വെളിച്ചം,
ഇവയാണീ മരത്തിൻ്റെ ജീവൻ.”

മീരയ്ക്ക് ആ വരികൾ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. നിഷ്കളങ്കമായ ചിരിയുടെ തേനോ? സത്യസന്ധമായ വാക്കിൻ്റെ വെളിച്ചമോ? അതൊക്കെ എങ്ങനെയാണ് ഒരു മരത്തിന് ജീവൻ നൽകുക?

അവൾ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു നടന്നു. സ്വപ്നവൃക്ഷത്തിൻ്റെ മങ്ങിയ ഇലകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. അപ്പോൾ അവൾ ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയെ കണ്ടു. കുഞ്ഞുണ്ണി, അവൻ്റെ പട്ടം പൊട്ടിയതിൻ്റെ ദുഃഖത്തിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ മീരയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വെളിച്ചം മിന്നി.

അവൾ കുഞ്ഞുണ്ണിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന്, “എന്തുപറ്റി കുഞ്ഞുണ്ണി? എന്താ ഈ സങ്കടം?” എന്ന് ചോദിച്ചു.
കുഞ്ഞുണ്ണി തൻ്റെ പട്ടം പൊട്ടിയ കഥ പറഞ്ഞു. മീര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അതിനെന്താ, നമുക്കത് ശരിയാക്കാം!” അവൾ തൻ്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന നൂലും പേപ്പറും ഉപയോഗിച്ച് കുഞ്ഞുണ്ണിയുടെ പട്ടം നന്നാക്കി കൊടുത്തു.

പട്ടം വീണ്ടും ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുയർന്നപ്പോൾ കുഞ്ഞുണ്ണി സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു. അവൻ്റെ ചിരി ഒരു തേൻതുള്ളിപോലെ മധുരമുള്ളതായിരുന്നു. ആ നിഷ്കളങ്കമായ ചിരിയുടെ ശബ്ദം മീരയുടെ കാതുകളിൽ നിറഞ്ഞു. അപ്പോഴതാ ഒരു മായാജാലം! മീരയുടെ ഓർമ്മയിൽ സ്വപ്നവൃക്ഷത്തിൻ്റെ ഒരു ഇലയിൽ നേരിയ തിളക്കം കണ്ടു!

പിന്നീട് മീര ഒരു കാര്യം കൂടി ഓർത്തു. അപ്പുവും ചിന്നുവും അവരുടെ കളിക്കോപ്പ് കളഞ്ഞതിനെച്ചൊല്ലി വഴക്കിടുന്നത് അവൾ കണ്ടിരുന്നു. രണ്ടുപേരും തങ്ങളാണ് ശരിയെന്ന് വാദിച്ചു. മീര അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന്, “സത്യസന്ധമായി പറഞ്ഞാൽ ആർക്കും സങ്കടം വരില്ല. തെറ്റ് പറ്റിയെങ്കിൽ അത് തുറന്നു പറയാൻ ധൈര്യം കാണിക്കണം,” എന്ന് പറഞ്ഞു.

അപ്പു ചിന്നുവിനോട് സത്യം പറഞ്ഞു. കളിക്കോപ്പ് തൻ്റെ കയ്യിൽ നിന്നാണ് താഴെപ്പോയതെന്നും, പക്ഷേ താൻ പേടിച്ച് പറയാതിരുന്നതാണെന്നും അവൻ സമ്മതിച്ചു. ചിന്നു അവനോട് ക്ഷമിച്ചു, അവർ വീണ്ടും കൂട്ടായി. അവരുടെ മുഖത്ത് സത്യസന്ധതയുടെ വെളിച്ചം കണ്ടു. അപ്പോഴും മീരയുടെ മനസ്സിൽ സ്വപ്നവൃക്ഷത്തിൻ്റെ മറ്റൊരു ഇല തിളങ്ങി.

മീരയ്ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. സ്വപ്നവൃക്ഷം തിളങ്ങാൻ വലിയ മാന്ത്രികവിദ്യകളൊന്നും ആവശ്യമില്ല. നിഷ്കളങ്കമായ ചിരിയും സത്യസന്ധമായ വാക്കുകളുമാണ് അതിൻ്റെ ജീവൻ! അതായത്, നല്ല മനസ്സോടെ ചെയ്യുന്ന ഓരോ പ്രവൃത്തിയും ഈ മരത്തിന് ഊർജ്ജം നൽകുന്നു!

അടുത്ത കുറച്ചുദിവസങ്ങളിൽ മീര തൻ്റെ ഗ്രാമത്തിൽ ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. വയസ്സായ ഒരു മുത്തശ്ശിയെ വെള്ളം ചുമക്കാൻ സഹായിച്ചു, കൂട്ടുകാർക്ക് കഥകൾ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു, തെറ്റു പറ്റിയപ്പോൾ സത്യസന്ധമായി കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. ഓരോ തവണയും ഒരാൾ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിക്കുമ്പോൾ, അല്ലെങ്കിൽ സത്യസന്ധമായി ഒരു കാര്യം പറയുമ്പോൾ, സ്വപ്നവൃക്ഷത്തിൻ്റെ ഓരോ ഇലയും കൂടുതൽ കൂടുതൽ തിളങ്ങി.

പതുക്കെപ്പതുക്കെ സ്വപ്നവൃക്ഷം മുഴുവനായും തിളങ്ങി തുടങ്ങി. അതിൻ്റെ ഇലകളിൽ നിന്ന് മനോഹരമായ വർണ്ണങ്ങൾ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങി. പ്രശാന്തനാട് വീണ്ടും പ്രസന്നമായി. പുഴയ്ക്ക് വീണ്ടും താളം വന്നു, പൂക്കൾക്ക് മുമ്പത്തെക്കാൾ നിറം കൂടി, കുട്ടികളുടെ ചിരിശബ്ദങ്ങൾ ഗ്രാമത്തിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.

മീരയ്ക്ക് വലിയ സന്തോഷം തോന്നി. യഥാർത്ഥ മാന്ത്രികത ദൂരെയുള്ള വലിയ ശക്തികളിലായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി. സ്നേഹവും ദയയും സത്യസന്ധതയുമുള്ള ചെറിയ പ്രവൃത്തികൾക്ക് ലോകത്തെ തന്നെ പ്രകാശമയമാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് മീരയ്ക്ക് ബോധ്യമായി.

അങ്ങനെ പ്രശാന്തനാട് വീണ്ടും സന്തോഷവും സമാധാനവും നിറഞ്ഞ ഒരു ഗ്രാമമായി മാറി. സ്വപ്നവൃക്ഷം ഇപ്പോഴും തിളക്കത്തോടെ നിൽക്കുന്നു, നമ്മൾ പരസ്പരം പങ്കിടുന്ന നല്ല മനസ്സുകൾക്ക് അത്ഭുതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുമെന്നതിൻ്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി.

**ഗുണപാഠം:** വലിയ മാന്ത്രികവിദ്യകൾക്ക് പകരം, ദയയും സത്യസന്ധതയും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ നമ്മുടെ ഓരോ പ്രവൃത്തികളും ലോകത്ത് അത്ഭുതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കും. ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നത് മറ്റുള്ളവർക്ക് സന്തോഷം നൽകുമ്പോളാണ്.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *