തീർച്ചയായും! പ്രിയപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്കായി, “ഭാവനാകഥാ ആശയം 22” എന്ന പേരിൽ, സ്നേഹവും സാഹസികതയും നിറഞ്ഞ ഒരു മാന്ത്രിക കഥ ഇതാ:
***
**ഭാവനാകഥാ ആശയം 22**
പൂന്തേൻ കുന്ന് എന്നൊരു കൊച്ചു ഗ്രാമമുണ്ടായിരുന്നു, മലനിരകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട, പച്ചപുതച്ച താഴ്വരയിൽ. ആ താഴ്വരയുടെ അരികിൽ, നിഗൂഢമായ പൂന്തേൻ കുന്നിലെ മായാവനം നിശബ്ദമായി തലയുയർത്തി നിന്നു. ആ വനത്തെക്കുറിച്ച് മുത്തശ്ശിമാർ എന്നും അത്ഭുതകഥകൾ പറയുമായിരുന്നു. പക്ഷെ ആർക്കും അതിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പോകാൻ ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല, മാന്ത്രികത നിറഞ്ഞതും അൽപ്പം ഭയം ഉണർത്തുന്നതുമായ രഹസ്യങ്ങൾ അവിടെ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു.
ആര്യയും ലിയോയും സഹോദരങ്ങളായിരുന്നു, പൂന്തേൻ കുന്നിലെ ഒരു കൊച്ചു വീട്ടിലാണ് അവർ താമസിച്ചിരുന്നത്. പന്ത്രണ്ടുകാരിയായ ആര്യയ്ക്ക് പുസ്തകങ്ങളും കഥകളും ആയിരുന്നു കൂട്ടുകാർ. അവൾ സ്വപ്നലോകങ്ങളിൽ ജീവിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അവളുടെ ഒൻപതുകാരൻ അനുജൻ ലിയോ, കളിച്ചും ചിരിച്ചും കുസൃതി കാട്ടിയും നടക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു മിടുക്കനായിരുന്നു.
ഒരു പൂർണ്ണചന്ദ്രനുള്ള രാത്രിയിൽ, ആകാശത്ത് വെള്ളി വെളിച്ചം നിറഞ്ഞുനിന്നപ്പോൾ, ആര്യയും ലിയോയും ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, ജനലിന്റെ കൈവരിയിൽ ഒരു ചെറിയ തിളക്കം കണ്ടു. അവിടെ ഒരു വിത്ത്! ഒരു സാധാരണ വിത്തായിരുന്നില്ല അത്. നേർത്ത സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന, ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലെ പതിയെ മന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു വിത്ത്. സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു നേർത്ത ഗാനം പോലെ ആ വിത്ത് മന്ത്രിച്ചു. അതിനൊരു പ്രത്യേക സുഗന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു, പൂന്തോട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല പൂക്കൾക്ക് പോലും ഇല്ലാത്തൊരു മണം.
“ലിയോ, നോക്കിയേ ഇത് എന്താ?” ആര്യയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
ലിയോ അത്ഭുതത്തോടെ വിത്തിനെ തൊട്ടുനോക്കി. “ഇതിന് ചൂടില്ല, പക്ഷെ ഒരു ജീവനുള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നു, ആര്യേച്ചി.”
അവർ വിത്തിനെ ഒരു മരപ്പെട്ടിക്കുള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചു. രാത്രി മുഴുവൻ ആ വിത്ത് നേർത്ത പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുകയും പതിയെ മന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ മന്ത്രം കേട്ട് അവർക്ക് നല്ല ഉറക്കം കിട്ടി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, വിത്ത് അൽപ്പം കൂടി വലുതായി, അതിന്റെ തിളക്കം വർദ്ധിച്ചു. ലിയോയ്ക്ക് അതൊരു കളിപ്പാട്ടമായിരുന്നില്ല, അതിനൊരു രഹസ്യം ഉണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി.
“നമുക്ക് ഇതിനെ മായാവനത്തിൽ കൊണ്ടുപോയാലോ?” ലിയോ ചോദിച്ചു.
ആര്യ ആദ്യം മടിച്ചു. “അങ്ങോട്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് പോകുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് മുത്തശ്ശി പറയാറില്ലേ?”
“പക്ഷെ ഈ വിത്ത് നമ്മളെ വിളിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു, ആര്യേച്ചി,” ലിയോ വിത്തിൻ്റെ മനോഹരമായ പ്രകാശത്തിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
ലിയോയുടെ കണ്ണുകളിലെ കൗതുകം കണ്ടപ്പോൾ ആര്യയ്ക്ക് സമ്മതിക്കാതെ വയ്യ. അവരുടെ മനസ്സിൽ സാഹസികതയുടെ കൊച്ചു തളിരുകൾ മുളച്ചുപൊങ്ങി. അവർ വിത്തുമായി മായാവനത്തിലേക്ക് യാത്ര തുടങ്ങി.
കാടിന്റെ അതിരിലെത്തിയപ്പോൾ, വിത്ത് കൂടുതൽ ശക്തമായി തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. വഴികാട്ടിയെപ്പോലെ അത് അവർക്ക് മുന്നിൽ പറന്നുനീങ്ങി. അവർക്ക് ഭയം തോന്നിയില്ല, കാരണം വിത്തിന്റെ വെളിച്ചം അവർക്ക് ധൈര്യം നൽകി.
വഴിയിൽ അവർ ഒരു കുഞ്ഞൻ അണ്ണാനെ കണ്ടു. അണ്ണാൻ ഒരു മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലിരുന്ന് സങ്കടപ്പെട്ട് കരയുകയായിരുന്നു.
“എന്തുപറ്റി അണ്ണാനേ?” ആര്യ ചോദിച്ചു.
അണ്ണാൻ തലയുയർത്തി അവരെ നോക്കി, അത് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു മാന്ത്രിക അണ്ണാനായിരുന്നു. “എൻ്റെ കൂട്ടിൽ നിന്ന് തേൻ മാങ്ങകൾ താഴെ വീണുപോയി. എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് അത് കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നില്ല.”
ആര്യയും ലിയോയും ചുറ്റും നോക്കി. കാടിന്റെ ഇലകൾക്കിടയിൽ അഞ്ചാറ് തേൻ മാങ്ങകൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഒരുമിച്ച് ആ മാങ്ങകൾ പെറുക്കി അണ്ണാന്റെ കൂട്ടിൽ വെച്ചുകൊടുത്തു.
“വളരെ നന്ദി!” അണ്ണാൻ സന്തോഷത്തോടെ തലയാട്ടി. “നിങ്ങളുടെ നല്ല മനസ്സിന് ഈ വഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് പോകുക, അത് നിങ്ങളെ മാന്ത്രിക പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് നയിക്കും.”
അവർ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു. വിത്ത് അവരുടെ മുന്നിൽ മിന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അധികം ദൂരം പോകും മുൻപേ അവർ ഒരു ചെറിയ അരുവിയുടെ മുന്നിലെത്തി. അരുവിക്ക് മുകളിൽ ഒരു പാലമില്ലായിരുന്നു.
“ഞാൻ പാടുന്ന പുഴയാണ്,” പുഴ മനോഹരമായ ഒരു ഈണത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു. “എനിക്ക് കടന്നുപോകാൻ ഒരു കടംകഥയുടെ ഉത്തരം വേണം. ഉത്തരം പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് വഴി തരും.”
ആര്യയും ലിയോയും പരസ്പരം നോക്കി. അവർക്ക് രസകരമായി തോന്നി.
“കഥ എന്താ?” ലിയോ ചോദിച്ചു.
“എനിക്ക് ചിറകുകളില്ല, പക്ഷെ ഞാൻ പറക്കും. എനിക്ക് കാലുകളില്ല, പക്ഷെ ഞാൻ ഓടും. എനിക്ക് കണ്ണുകളില്ല, പക്ഷെ ഞാൻ കരയും. ഞാനാരാണ്?” പുഴയുടെ ചോദ്യം.
ആര്യയും ലിയോയും ഒരുമിച്ച് ചിന്തിച്ചു. “കാറ്റ്!” ആര്യ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
“വെള്ളം!” ലിയോയും ചേർത്തു.
പുഴ ചിരിച്ചു. “ശരിയാണ്, രണ്ടും ഭാഗികമായി ശരിയാണ്! കാറ്റും വെള്ളവുമാണ് എന്റെ ശക്തി! നിങ്ങൾ കടന്നുപൊയ്ക്കോളൂ!”
പുഴയിലെ വെള്ളം പതിയെ താഴുകയും ഒരു മാന്ത്രിക വഴി അവർക്ക് തെളിയുകയും ചെയ്തു. അവർ അത്ഭുതത്തോടെ പുഴ കടന്നു.
യാത്ര തുടർന്നു, വിത്ത് കൂടുതൽ കൂടുതൽ തിളങ്ങി. അതിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ വനത്തിലെ ചെടികൾക്കും മരങ്ങൾക്കും ഒരു മാന്ത്രിക തിളക്കം വന്നു. അവരൊരു തുറന്ന സ്ഥലത്തേക്കെത്തി. അവിടെ നിറയെ, അവർ ഇതുവരെ കാണാത്തതരം പൂക്കളും ചെടികളുമുണ്ടായിരുന്നു. കാടിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തുള്ള ഒരു മാന്ത്രിക പൂന്തോട്ടം!
പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ നടുവിൽ, വിത്ത് ശക്തമായി പ്രകാശിച്ചു. അതിന്റെ വെളിച്ചം സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങി. പതിയെപ്പതിയെ, ആ വിത്ത് ഒരു വലിയ പൂവായി വിരിഞ്ഞു. സ്നേഹത്തിന്റെ നിറങ്ങളായ പിങ്കും വയലറ്റും നീലയും കലർന്ന ഒരു മാന്ത്രികപ്പൂവ്! ആ പൂവ് നിന്ന് ഒരു മനോഹരമായ ഈണം ഒഴുകിപ്പരന്നു. ആ ഈണം വനത്തിലെ ഓരോ ജീവിക്കും സമാധാനവും സന്തോഷവും നൽകുന്നതായി അവർക്ക് തോന്നി.
പൂവ് വിരിഞ്ഞപ്പോൾ അതിന്റെ ഇതളുകളിൽ നിന്ന് നേർത്ത ഒരു ശബ്ദം ഉയർന്നു. അത് അവരോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“പ്രിയപ്പെട്ട കുട്ടികളേ,” പൂവ് മന്ത്രിച്ചു, “നിങ്ങൾ എന്നെ ഇവിടെയെത്തിച്ചു. നിങ്ങൾ കാട്ടിയ സ്നേഹവും ദയയും സഹകരണവുമാണ് ഈ വനത്തിന്റെ ജീവൻ. യഥാർത്ഥ മാന്ത്രികം സാഹസിക യാത്രകളിലോ നിധികളിലോ അല്ല. അത് മറ്റുള്ളവരോടുള്ള നിങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തിലും ദയയിലും പരസ്പര സഹായത്തിലുമാണ്. ആ നല്ല മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ ലോകം മുഴുവൻ മാന്ത്രികമായി മാറും.”
ആര്യയും ലിയോയും അത്ഭുതത്തോടെ ആ പൂവിനെ നോക്കി നിന്നു. അവർക്ക് തങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ഊർജ്ജം നിറയുന്നത് പോലെ തോന്നി. മാന്ത്രികപ്പൂവ് അതിന്റെ ഒരു ഇതൾ അവർക്ക് സമ്മാനിച്ചു. അത് ഒരു നക്ഷത്രം പോലെ തിളങ്ങി.
സന്തോഷത്തോടെയും പുതിയ അറിവുകളോടെയും അവർ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അവരുടെ കൈയ്യിലെ പൂവിതൾ യാത്രയുടെ ഓർമ്മയായി തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവർ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ, അവരുടെ ലോകം കൂടുതൽ തിളക്കമുള്ളതും സന്തോഷം നിറഞ്ഞതുമായി തോന്നി. മായാവനം അവർക്ക് ഒരു കൂട്ടുകാരനായി മാറി.
അവർ പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു, മനസ്സിൽ ആ യാത്രയുടെ മനോഹരമായ ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞുനിന്നു. അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ മാന്ത്രികപ്പൂവ് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കൊത്തിവെക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
***
**ഗുണപാഠം:**
യഥാർത്ഥ മാന്ത്രികം നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹത്തിലും ദയയിലും പരസ്പര സഹകരണത്തിലുമാണ്. ഈ ഗുണങ്ങൾ നമ്മളെയും നമ്മുടെ ലോകത്തെയും കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കും. മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുമ്പോഴും അവരോട് സ്നേഹം കാണിക്കുമ്പോഴുമാണ് നമുക്ക് യഥാർത്ഥ സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നത്.