തീർച്ചയായും, ഇതാ 11-13 വയസ്സുകാർക്കായി ഒരു ഫാന്റസി കഥ.
—
**ഫാന്റസി സ്റ്റോറി ഐഡിയ 21**
ഒരുപാട് കാലം മുൻപ്, നിറങ്ങളുടെ മനോഹരമായ ഒരു ലോകം നിലനിന്നിരുന്നു. ആ ലോകം ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിലാണോ, അതോ ആകാശത്തിനപ്പുറമാണോ എന്ന് ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. ഒരു മഞ്ഞുപുതച്ച പ്രഭാതത്തിൽ, കാടിന്റെ അരികിലുള്ള ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ മായയും അവളുടെ കൂട്ടുകാരൻ അർജുനും താമസിച്ചിരുന്നു. മായ ഒരു സ്വപ്നജീവിയെപ്പോലെയായിരുന്നു, എപ്പോഴും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അർജുൻ ധൈര്യശാലിയും ഉത്സാഹവാനുമായിരുന്നു. എപ്പോഴും മായയോടൊപ്പം അവളുടെ സാഹസിക യാത്രകളിൽ കൂട്ടുപോയി.
അവരുടെ ഗ്രാമത്തിന് തൊട്ടടുത്ത് ‘മന്ത്രിക്കുന്ന കാട്’ എന്നൊരു സ്ഥലമുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാടിന് എല്ലാ സമയത്തും നിറങ്ങൾ മാറാൻ കഴിയും. കാടിന്റെ ഓരോ ഇലകളും പൂക്കളും ഓരോ നിമിഷത്തിലും പുതിയ നിറങ്ങൾ കാണിച്ചു. പക്ഷെ, കഴിഞ്ഞ കുറച്ചുകാലമായി കാടിന്റെ നിറങ്ങൾ മങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവയ്ക്ക് പഴയ തിളക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടു. കുട്ടികൾക്ക് ഇത് ഒരു വലിയ വിഷമമായി.
ഒരു ദിവസം, മായയും അർജുനും കാടിന്റെ അരികിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, മായ ഒരു പ്രത്യേക കല്ല് കണ്ടു. അത് മിനുസമുള്ളതും, ചെറുതായി തിളക്കമുള്ളതുമായ ഒരു കല്ലായിരുന്നു. അവളത് കയ്യിലെടുത്തപ്പോൾ, അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഒരു നേർത്ത, ദുഃഖകരമായ പാട്ട് ഒഴുകിയെത്തി. ആ പാട്ട് അവളുടെ ഹൃദയത്തെ തൊട്ടു. “ഇതെന്തൊരു കല്ലാ, അർജുൻ?” മായ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അർജുൻ ആ കല്ല് വാങ്ങി നോക്കി. “ഞാനിതുവരെ ഇങ്ങനെയൊന്ന് കണ്ടിട്ടില്ല. ഇതൊരു ഓർമ്മക്കല്ലാണെന്ന് തോന്നുന്നു, മായ. ചിലപ്പോൾ ഇതിന് കാടിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ അറിയാമായിരിക്കും.” അവർ ആ കല്ലിനെ “ഓർമ്മക്കല്ല്” എന്ന് വിളിച്ചു.
ഓർമ്മക്കല്ല് അവർക്ക് കാടിന്റെ പഴയകാല ചിത്രങ്ങൾ കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി. മങ്ങിയ പ്രകാശത്തിൽ ഒരുപാട് തിളക്കമുള്ള പൂക്കളും, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു നീരുറവയും അതിൽ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു. ആ കാട് ഒരിക്കൽ എത്ര മനോഹരമായിരുന്നു എന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. കാടിന്റെ ജീവൻ നിലനിർത്തുന്ന എന്തോ ഒന്ന് ഇപ്പോൾ നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു എന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. ആ പാട്ട്, ആ തിളങ്ങുന്ന പൂവ്, ആ നീരുറവ – ഇതെല്ലാം പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് മായക്ക് തോന്നി.
“നമ്മുക്ക് കാടിന്റെ നിറങ്ങൾ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുമോ അർജുൻ?” മായയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.
“തീർച്ചയായും! നമുക്ക് ആ പാട്ടും, ആ തിളങ്ങുന്ന പൂവും, ആ നീരുറവയും കണ്ടെത്തണം!” അർജുൻ ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവർ ഓർമ്മക്കല്ലിന്റെ സഹായത്തോടെ കാടിനുള്ളിലേക്ക് യാത്ര തുടങ്ങി. കാടിന്റെ ഉൾഭാഗം ഗ്രാമത്തിന് സമീപത്തെ അത്ര മങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നില്ല. എങ്കിലും, പഴയ തിളക്കം അവിടെയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാടിന്റെ ഓരോ ചെറിയ ശബ്ദങ്ങളും അവർ ശ്രദ്ധിച്ചു. വഴിയിൽവെച്ച് അവർ ചിങ്കു എന്ന ഒരു അണ്ണാനെ കണ്ടുമുട്ടി. ചിങ്കുവിന് കാടിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരുപാട് കഥകൾ അറിയാമായിരുന്നു.
“ഓർമ്മക്കല്ല് നിങ്ങളോടൊരു പാട്ട് പാടുന്നുണ്ടോ?” ചിങ്കു ചോദിച്ചു. “ആ പാട്ട് നഷ്ടപ്പെട്ടതുമുതലാണ് കാടിന്റെ നിറങ്ങൾ മങ്ങിയത്. അതൊരു മാന്ത്രിക ഗാനമാണ്.”
മായയും അർജുനും ചിങ്കുവിന് ഓർമ്മക്കല്ല് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. “ഞങ്ങൾ ആ പാട്ട് കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്,” മായ പറഞ്ഞു.
“നല്ല കാര്യം!” ചിങ്കു പറഞ്ഞു. “ആ പാട്ട് കേൾക്കാതെ, ‘ക്രിസ്റ്റൽ ബ്ലൂം’ എന്ന പൂവിന് തിളങ്ങാൻ കഴിയില്ല. അതിന് തിളങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ കാടിന്റെ നിറങ്ങൾ മങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കും.”
ചിങ്കു അവർക്ക് വഴി കാണിച്ചു. അവർ ഒരു ചെറിയ അരുവിക്ക് കുറുകെയുള്ള വഴിയെത്തി. ആ അരുവിയിൽ നിറയെ താമരകളുണ്ടായിരുന്നു. താമരകൾ ചെറുതായി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓർമ്മക്കല്ല് ഒരു പ്രത്യേക താളത്തിൽ മിന്നി. ആ താമരകളിലൂടെ അവർക്ക് അരുവി കടന്നുപോകാമായിരുന്നു. അവർ കൈകൾ കോർത്ത് പിടിച്ച് ശ്രദ്ധയോടെ താമരകൾ ചവിട്ടി അക്കരെ കടന്നു.
പിന്നീട് അവർ ഒരു മനോഹരമായ തുറസ്സായ സ്ഥലത്തെത്തി. അവിടെ നിറയെ പൂമ്പാറ്റകളുണ്ടായിരുന്നു. ആ പൂമ്പാറ്റകൾക്ക് പല നിറങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അവയെല്ലാം നിശബ്ദമായിരുന്നു. ഓർമ്മക്കല്ല് അപ്പോൾ കൂടുതൽ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. മായക്ക് അതിൽ പുതിയൊരു ചിത്രം കണ്ടു. ഈ പൂമ്പാറ്റകൾ ഒരു കാലത്ത് പാട്ടുപാടിയിരുന്നു! ആ പാട്ടാണ് അവയുടെ നിറങ്ങളെ നിലനിർത്തിയിരുന്നത്. മായയും അർജുനും ഓർമ്മക്കല്ല് പാടിയ അതേ പാട്ട് പതിയെ പാടാൻ ശ്രമിച്ചു. ചെറിയ ഒരു ശബ്ദം മാത്രമേ പുറത്ത് വന്നുള്ളൂ എങ്കിലും, പൂമ്പാറ്റകളുടെ ചിറകുകളിൽ ചെറുതായി ഒരു ചലനം കണ്ടു.
“നമ്മൾ ശരിയായ പാതയിലാണ്,” അർജുൻ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവർ കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവസാനം, കാടിന്റെ നടുവിലുള്ള ഒരു രഹസ്യ സ്ഥലത്തെത്തി. അവിടെ ഒരു വലിയ, മങ്ങിപ്പോയ പൂവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ പൂവ് ക്രിസ്റ്റൽ പോലെ തിളങ്ങിയിരുന്നതായി ഓർമ്മക്കല്ല് കാണിച്ച ചിത്രത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ അത് മങ്ങി, പ്രകാശമില്ലാതെ നിന്നു. ഇത് ചിങ്കു പറഞ്ഞ ‘ക്രിസ്റ്റൽ ബ്ലൂം’ ആയിരിക്കുമെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി.
ഓർമ്മക്കല്ല് ഇപ്പോൾ അവരുടെ കയ്യിൽ കൂടുതൽ ഊഷ്മളമായി തിളങ്ങി. അതിൽ നിന്ന് വ്യക്തമായ ഒരു ഈണം പുറത്തുവന്നു. മായയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “ഇതാണ് ആ പാട്ട്!” അവൾ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
മായ, അർജുന്റെ പ്രോത്സാഹനത്തിൽ പതിയെ ആ പാട്ട് പാടാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ ശബ്ദം നേർത്തതായിരുന്നു, പക്ഷെ അതിന് സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ, അവളെക്കാൾ ധൈര്യശാലിയായിരുന്നതുകൊണ്ട്, കുറച്ചുകൂടി ഉച്ചത്തിൽ അവളോടൊപ്പം ചേർന്നു പാടി. അവർ ഒരുമിച്ച് പാടിയപ്പോൾ, ഒരു അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു!
ക്രിസ്റ്റൽ ബ്ലൂം പതിയെ പതിയെ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അതിന്റെ ഇതളുകളിൽ നിന്ന് നേർത്ത മഞ്ഞയും, പിങ്കും, നീലയും നിറങ്ങളിലുള്ള പ്രകാശം പുറത്ത് വന്നു. ആ പ്രകാശം കാടിന്റെ ഓരോ ഭാഗത്തേക്കും പരന്നു. ആ തിളക്കം കണ്ടതും, നേരത്തെ നിശബ്ദമായിരുന്ന പൂമ്പാറ്റകൾ പതിയെ പാട്ടുപാടാൻ തുടങ്ങി. അവരുടെ നിറങ്ങൾ കൂടുതൽ മനോഹരമായി.
കാടിന്റെ നിറങ്ങൾ തിരികെ വരാൻ തുടങ്ങി. മരങ്ങളുടെ ഇലകൾക്ക് പുതിയ പച്ചനിറം കൈവന്നു. പൂക്കൾക്ക് പുതിയ വർണ്ണങ്ങൾ ഉണ്ടായി. എല്ലാം പഴയതിലും മനോഹരമായി തിളങ്ങി. മായക്കും അർജുനും സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണുനിറഞ്ഞു. അവർ കാടിന് അതിന്റെ ജീവൻ തിരികെ നൽകിയിരിക്കുന്നു.
അവർ ക്ഷീണിതരായിരുന്നുവെങ്കിലും സന്തോഷത്തോടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. ഓർമ്മക്കല്ല് ഇപ്പോൾ അവരുടെ കയ്യിൽ ശാന്തമായ ഒരു പ്രകാശത്തിൽ നിരന്തരം തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് മനസ്സിലായി, കാടിന്റെ നിറങ്ങൾ അവരുടെ പാട്ടിൽ നിന്ന് എന്നന്നേക്കുമായി മായാതെ നിലനിൽക്കും.
—
**ഗുണപാഠം:** നമ്മൾ ഓരോരുത്തരുടെയും ചെറിയ ശ്രമങ്ങളും, ദയയും, ഒത്തൊരുമിച്ചുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളും ലോകത്ത് വലിയ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ സഹായിക്കും. പ്രകൃതിയുടെ ഓരോ ചെറിയ മർമ്മരങ്ങളും കേൾക്കാൻ നാം പഠിക്കണം, കാരണം അവയിൽ ചിലപ്പോൾ വലിയ രഹസ്യങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടാവാം. നമ്മുടെ അതുല്യമായ കഴിവുകളും ശബ്ദങ്ങളും ലോകത്ത് നല്ല മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ സഹായിക്കും.