ഫാന്റസി കഥാ ആശയം 20
പൂക്കളും മരങ്ങളും പക്ഷികളും നിറഞ്ഞ, മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു മായയും രാഹുലും താമസിച്ചിരുന്നത്. അവരുടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഒരറ്റത്ത് പച്ചവിരിച്ച ഒരു കൊട്ടാരം പോലെ വാനമാലികാ വനം തലയുയർത്തി നിന്നു. ആ വനത്തെപ്പറ്റി നിരവധി അത്ഭുത കഥകളും മായാജാലങ്ങളും മുതിർന്നവർ പറഞ്ഞു കേൾക്കാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വനത്തിലേക്ക് ആരും അധികം പോകാറില്ല. സന്ധ്യാനേരങ്ങളിൽ വനത്തിന്റെ അരികുകളിൽനിന്ന് മൃദലമായ ഒരുതരം പ്രകാശവും, കേൾക്കാൻ ഇമ്പമുള്ള ചില ശബ്ദങ്ങളും കേൾക്കാമായിരുന്നു. അത് കേൾക്കുമ്പോൾ മായക്ക് വല്ലാതെ ആകാംഷ തോന്നുമായിരുന്നു. അവൾക്ക് പ്രകൃതിയെയും, അതിലെ ചെറിയ കാര്യങ്ങളെയും നിരീക്ഷിക്കാൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവൾക്ക് ഏകദേശം പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു. ഓരോ പൂവിന്റെയും ഇതളുകളിലും, പുൽക്കൊടികളുടെ തുമ്പത്തും, അരുവിയിലെ വെള്ളത്തിലും അവൾക്ക് മായാജാലം കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. അവളുടെ സഹോദരൻ രാഹുൽ അവളെക്കാൾ ഒരു വയസ്സ് മൂത്തതാണ്. അവൻ മായയെപ്പോലെ അത്രയധികം സ്വപ്നങ്ങളുള്ള ആളായിരുന്നില്ല, പക്ഷേ എപ്പോഴും അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് താങ്ങും തണലുമായിരുന്നു. മായയുടെ ഓരോ കുസൃതിത്തരങ്ങൾക്കും അവൻ പിന്തുണ നൽകിയിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം സന്ധ്യക്ക്, കിളികൾ കൂടണയുന്ന നേരത്ത്, മായ വനത്തിന്റെ അരികിലൂടെ പതിവായി നടക്കാറുണ്ട്. അന്നും അവൾ നടക്കുമ്പോളാണ് ഒരു കാഴ്ച്ച അവളുടെ കണ്ണിൽ ഉടക്കിയത്. അവൾക്ക് മുന്നിൽ, പച്ചപുൽമേട്ടിൽ, ചെറിയ ഒരു തിളക്കമുള്ള കൂട കണ്ടു. ആ കൂട് മിന്നുന്ന നൂലുകൾകൊണ്ട് അതിമനോഹരമായി നെയ്തതാണ്. അത് മിക്കവാറും കണ്ണിൽപ്പെടാത്തതായിരുന്നു. കൂടയുടെ ഉള്ളിൽ നേരിയ തിളക്കമുള്ള ഒരു വിത്ത് മായ കണ്ടു. ഒരു ചെറിയ നക്ഷത്രം പോലെ അത് മിന്നിമറഞ്ഞു. അത് ‘സ്വപ്നത്തിന്റെ വിത്ത്’ ആയിരുന്നു. വളരെ അപൂർവമായ ഒരു വിത്ത്. ഈ വിത്ത് വളരെക്കാലം മുൻപ് ഭൂമിയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായ ഒന്നാണെന്ന് മുതിർന്നവർ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു. ഈ വിത്ത് സൂക്ഷിക്കുന്നവർക്ക് മനോഹരമായ സ്വപ്നങ്ങൾ ലഭിക്കുമെന്നും, പക്ഷേ അവയെ വളർത്താൻ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയും, പരിചരണവും ആവശ്യമാണെന്നും ഗ്രാമത്തിലെ പഴമക്കാർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഈ വിത്ത് പൂവിരിയിക്കാൻ ‘നക്ഷത്രനദിയിലെ വെള്ളം’ അത്യാവശ്യമാണെന്നും അവർ പറയും. ആ നദി എവിടെയാണെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. അതൊരു വലിയ രഹസ്യമായി ഗ്രാമീണർ സൂക്ഷിച്ചു.
മായ ആവേശത്തോടെ ആ വിത്ത് രാഹുലിനെ കാണിച്ചു. “ചേട്ടാ, ഇത് നോക്കൂ! ഒരു സ്വപ്നവിത്ത്! ഇതിന് നക്ഷത്രനദിയിലെ വെള്ളം വേണം പൂവിടാൻ!” അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. രാഹുൽ ആദ്യം അത് വിശ്വസിച്ചില്ല. “മായേ, ഇതൊക്കെ വെറും കെട്ടുകഥകളല്ലേ? നക്ഷത്രനദിയോ, സ്വപ്നവിത്തോ? നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം, നേരം ഇരുട്ടുന്നു.” രാഹുൽ സാധാരണ കാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ആളായിരുന്നു. പക്ഷേ മായയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആവേശം കണ്ടപ്പോൾ അവനത് വിശ്വസിച്ചു. അവന്റെ സംശയങ്ങളെല്ലാം മാഞ്ഞുപോയി. അവർക്ക് നക്ഷത്രനദിയെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മവന്നു. ഒരു പ്രത്യേക പൗർണ്ണമി നാളിൽ മാത്രം ഒഴുകുന്ന ഒരു നദിയാണതെന്ന് പഴമക്കാർ പറയാറുണ്ട്. അത് വാനമാലികാ വനത്തിന്റെ ഉള്ളിലാണുള്ളത്. ശുദ്ധമായ മനസ്സും, ദൃഢമായ വിശ്വാസവുമുള്ളവർക്കേ ആ നദിയിലെ വെള്ളം ശേഖരിക്കാൻ കഴിയൂ എന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചു.
“നമ്മുക്ക് പോകണം ചേട്ടാ,” മായ രാഹുലിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഈ വിത്ത് പൂവിടുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് അതിയായ ആഗ്രഹമുണ്ട്.” മായയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് രാഹുലിന് അവളുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റണമെന്ന് തോന്നി. മായയും രാഹുലും ആ നദിയെ കണ്ടെത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. നക്ഷത്രനദിയിലേക്കുള്ള വഴി മറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. ആ വഴിയെ സംരക്ഷിക്കാൻ ചില പ്രതിബന്ധങ്ങളുണ്ടെന്നും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അന്വേഷകർക്ക് മുന്നിൽ വരുന്ന മായാജാലങ്ങളും, വഴിതിരിച്ച് വിടുന്ന നിരാശകളും അവരെ ലക്ഷ്യത്തിൽ നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. വഴി വെളിപ്പെടുത്താൻ ‘വിശ്വാസത്തിന്റെ മൂന്ന് കല്ലുകൾ’ കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ടെന്നും അവർ മനസ്സിലാക്കി.
യാത്ര പുറപ്പെടുന്നതിന് മുൻപ്, അവർ വീട്ടിലെത്തി അമ്മയോടും അച്ഛനോടും വനത്തിലേക്ക് പോകുന്നതിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു. അവർ ആദ്യം ഭയന്നു, പക്ഷേ കുട്ടികളുടെ നിശ്ചയദാർഢ്യം കണ്ടപ്പോൾ അനുവാദം നൽകി, ഒരുപാട് സാധനങ്ങൾ കരുതാനും വഴിയിൽ അപകടങ്ങളില്ലാതിരിക്കാൻ ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിക്കാനും അവർ പറഞ്ഞു. അവർ സാഹസികമായ യാത്ര തുടങ്ങി. വനത്തിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ തന്നെ കാടിന്റെ തണുപ്പ് അവരെ പൊതിഞ്ഞു. മരങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ നിന്ന് കിളികളുടെ സംഗീതം കേൾക്കാം. വനത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പോകുന്തോറും മായക്ക് കൂടുതൽ ആവേശം തോന്നി.
അവർക്ക് മുന്നിൽ ആദ്യ വെല്ലുവിളി ഒരു മായാജാലമായിരുന്നു. വഴികളെല്ലാം മായക്കാഴ്ചകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരു വശം തിളങ്ങുന്ന മരങ്ങൾ, മറുഭാഗം ഇരുണ്ടതും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതുമായി തോന്നി. മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു മായക്കാഴ്ചയുടെ വലയം. മായക്ക് മുത്തശ്ശിയുടെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മവന്നു: “നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ മന്ത്രണം ശ്രദ്ധിക്കുക, അത് നിന്നെ നയിക്കും.” അവൾ തന്റെ ഉള്ളിലെ ശക്തിയും ദയയും ഉപയോഗിച്ചു. അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. കുറച്ച് ദൂരം ചെന്നപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ പ്രകാശമുള്ള വണ്ട് ചതുപ്പിൽ കുടുങ്ങി കിടക്കുന്നു. മായക്ക് അതിനെ അങ്ങനെ വിട്ടുപോകാൻ തോന്നിയില്ല. അവൾ രാഹുലിനോട് പറഞ്ഞു, “ചേട്ടാ, നമുക്ക് ആ വണ്ടിനെ സഹായിക്കണം.” രാഹുലിന് ആദ്യം മടി തോന്നിയെങ്കിലും മായയുടെ സ്നേഹം കണ്ടപ്പോൾ അവനും സഹായിക്കാൻ തയ്യാറായി. അവർ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ ആ വണ്ടിനെ രക്ഷിച്ചു. വണ്ട് അതിന് പ്രത്യുപകാരമായി ഒരു തിളക്കമുള്ള കൂണിനടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ ആദ്യ കല്ല് അവർക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ആ കല്ലിൽ “ദയ” എന്ന് കൊത്തിവെച്ചിരുന്നു. മായ അത് സന്തോഷത്തോടെ എടുത്തു.
രണ്ടാമത്തെ വെല്ലുവിളി ഒരു ഗുഹയായിരുന്നു. ആ ഗുഹയിൽ സംശയങ്ങളും, ഭയവും, നിരാശയും നിറഞ്ഞ ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ഗുഹയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് വരുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ അവരെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. “നിങ്ങൾക്കൊന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല! ഈ യാത്ര വെറുതെയാണ്!” എന്നൊക്കെ കേട്ടപ്പോൾ മായക്ക് വല്ലാതെ ഭയമായി. പരാജയപ്പെടുമെന്ന ഭയം അവരെ കീഴടക്കി. രാഹുൽ മായയുടെ വിശ്വാസത്തെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. “നമ്മൾ ഒന്നിച്ചാണ് മായ, നമ്മുക്ക് പേടിക്കേണ്ട. നമ്മുടെ സ്വപ്നവിത്തിനെക്കുറിച്ചോർക്കൂ! നമ്മുക്ക് ഈ പ്രതിബന്ധങ്ങളെല്ലാം തരണം ചെയ്യണം.” അവർ കൈകൾ ചേർത്ത് പിടിച്ച്, കണ്ണുകളടച്ച് സ്വപ്നത്തിന്റെ വിത്തിന്റെ നേർത്ത തിളക്കത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവരുടെ ധൈര്യവും, ഒരുമയും ആ മായാജാലങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കി. ഗുഹയുടെ ഭിത്തികളിൽനിന്ന് ഒരു തിളക്കമുള്ള ക്രിസ്റ്റൽ രൂപംകൊണ്ടു, വിശ്വാസത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ കല്ലായിരുന്നു അത്. അതിൽ “ധൈര്യം” എന്ന് കൊത്തിവെച്ചിരുന്നു. മായയും രാഹുലും ധൈര്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
മൂന്നാമത്തെ വെല്ലുവിളി ഒരു വിജനമായ സ്ഥലമായിരുന്നു. അവിടെ ഒന്നും വളരുന്നില്ല, ദുഃഖം മാത്രം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരിടം. ആ സ്ഥലത്ത് എത്തിയപ്പോൾ മായക്ക് വല്ലാതെ നിരാശ തോന്നി. എവിടെയും ഇരുട്ടും, നിശബ്ദതയും മാത്രം. “ചേട്ടാ, നമുക്ക് തിരിച്ച് പോയാലോ? ഈ വിത്ത് പൂവിടുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല,” മായയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. അപ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരു കഥ ഓർമ്മവന്നു: “യഥാർത്ഥ വിശ്വാസത്തിന് വെളിച്ചം കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയും.” അവൾ തന്റെ പോക്കറ്റിൽനിന്ന് അമ്മ കൊടുത്ത ഒരു കൊത്തുപണിയുള്ള മരപ്പക്ഷി എടുത്ത് നിലത്ത് വെച്ച് പ്രത്യാശയോടെ അതിനെ നോക്കി. ആ മരപ്പക്ഷിക്ക് അടുത്തുള്ള ചെറിയൊരു തൈ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഒരുതരം സന്തോഷം അവിടെ നിറഞ്ഞു. ആ തൈ വളർന്ന് വലിയൊരു മരമായി, അതിന്റെ വേരുകൾക്കടിയിൽ അവർക്ക് വിശ്വാസത്തിന്റെ മൂന്നാമത്തെ കല്ല് കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞു. അതിൽ “വിശ്വാസം” എന്ന് കൊത്തിവെച്ചിരുന്നു.
വിശ്വാസത്തിന്റെ മൂന്ന് കല്ലുകൾ ലഭിച്ചതോടെ നക്ഷത്രനദിയിലേക്കുള്ള രഹസ്യപാത വെളിപ്പെട്ടു. വനത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉള്ളിലുള്ള തിളക്കമുള്ള ഒരു പാത. അത് കാണാൻ അതിമനോഹരമായിരുന്നു. അവർ ആ പാതയിലൂടെ നടന്നു. ഒരു പ്രത്യേക പൗർണ്ണമി നാളിൽ, നക്ഷത്രങ്ങൾ പ്രതിഫലിക്കുന്ന ആ നദിയിൽനിന്ന് അവർക്ക് വെള്ളം ശേഖരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ആ നദിയിലെ വെള്ളം തിളങ്ങി, ഓരോ തുള്ളിയിലും നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നിമറഞ്ഞു. നക്ഷത്രനദിയിലെ വെള്ളം വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ ഒരു ചെറിയ ഇലയിൽ അവർ ശേഖരിച്ചു.
അവർ ക്ഷീണിതരായിരുന്നു, പക്ഷേ മനസ്സുനിറയെ ആശ്ചര്യങ്ങളുമായി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. മായ സ്വപ്നത്തിന്റെ വിത്ത് മൃദുവായ വനത്തിലെ മണ്ണിൽ നട്ടു, നക്ഷത്രനദിയിലെ വെള്ളംകൊണ്ട് അതിനെ നനച്ചു. അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ, വിത്ത് മുളച്ച് തിളക്കമുള്ള ഒരു മനോഹരമായ പൂവായി വളർന്നു. അത് മായക്ക് മനോഹരമായ സ്വപ്നങ്ങൾ മാത്രമല്ല നൽകിയത്. അതിന്റെ നേർത്ത തിളക്കം അവരുടെ മുറിയിൽ സമാധാനം നിറച്ചു. ആ പൂവ് കാണുന്ന ഓരോരുത്തരിലും പ്രത്യാശയും, സന്തോഷവും നിറഞ്ഞു. മായയുടെയും രാഹുലിന്റെയും ധൈര്യത്തിന്റെയും, ദയയുടെയും, വിശ്വാസത്തിന്റെയും പ്രതിഫലനമായിരുന്നു ആ പൂവ്. ആദ്യം വിശ്വസിക്കാൻ മടിച്ച രാഹുൽ പിന്നീട് ലോകത്തിലെ മായാജാലത്തെയും വിശ്വാസത്തിന്റെ ശക്തിയെയും മനസ്സിലാക്കി. അവന്റെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അവർക്ക് സ്വപ്നവിത്ത് ഒരു പാഠമായി മാറി.
സത്യസന്ധമായ മായാജാലം വെറും മാന്ത്രിക വസ്തുക്കളിലല്ല, നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ശക്തിയിലും, നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിലും, ദയയിലും, ധൈര്യത്തിലുമാണ്. നമ്മൾ ഈ മൂല്യങ്ങളെ പരിപോഷിപ്പിക്കുമ്പോൾ, നമുക്ക് അത്ഭുതകരമായ കാര്യങ്ങൾ നേടാനും ലോകത്തിലേക്ക് വെളിച്ചം കൊണ്ടുവരാനും കഴിയും.