## ഫാന്റസി കഥ ആശയം 16

ഒരിടത്ത്, പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിൽ, രോഹൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു മിടുക്കനായ കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. അവന് ഒമ്പത് വയസ്സായിരുന്നു. രോഹന് എപ്പോഴും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാനും വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. രോഹന് മായ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ചേച്ചിയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് പതിനൊന്ന് വയസ്സായിരുന്നു. മായ രോഹനെക്കാൾ ശാന്തയും ചിന്താശീലയുമായിരുന്നു. അവൾ എപ്പോഴും രോഹനെ ശ്രദ്ധിക്കുകയും അവന് വേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

അവരുടെ വീടിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു ചെറിയ കാടുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാടിന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത്, ഒരു വലിയ പേരാൽമരം തണൽ വിരിച്ച് നിന്നിരുന്നു. ആ മരത്തിന് നൂറുകണക്കിന് വർഷം പഴക്കമുണ്ടെന്ന് ഗ്രാമത്തിലെ മുതിർന്നവർ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു. രോഹനും മായയും പലപ്പോഴും ആ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ കളിക്കുമായിരുന്നു. അത് അവർക്ക് ഒരു രഹസ്യ സങ്കേതം പോലെയായിരുന്നു.

ഒരു വേനൽക്കാലത്ത്, സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന സമയം. രോഹനും മായയും പേരാൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒളിച്ചുകളിക്കുകയായിരുന്നു. രോഹൻ മരത്തിന്റെ വേരുകൾക്കിടയിൽ ഒളിക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കൈ ഒരു വിചിത്രമായ സ്ഥലത്ത് തട്ടി. അവിടെ മരത്തിന്റെ വേരുകൾക്കിടയിൽ, ഒരു നേരിയ തിളക്കമുള്ള വാതിൽ! ആ വാതിൽ കണ്ണാടി പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ടപ്പോൾ രോഹൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി.

“ചേച്ചി, ഇത് നോക്കിക്കേ!” രോഹൻ മായയെ വിളിച്ചു.
മായ വേഗം അങ്ങോട്ട് വന്നു. അവളും ആ വാതിൽ കണ്ട് അമ്പരന്നു. “ഇതെന്താ രോഹൻ? ഞാൻ ഇത് മുൻപ് ഇവിടെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ?” മായയുടെ കണ്ണുകളിൽ കൗതുകം നിറഞ്ഞു.

രണ്ടുപേരും വാതിലിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി. ആ വാതിൽ വളരെ നേർത്തതായിരുന്നു, അതിലൂടെ അപ്പുറത്തുള്ള കാഴ്ചകൾ മങ്ങിക്കാണാമായിരുന്നു. അപ്പുറം നിറയെ തിളക്കമുള്ള പൂക്കളും വർണ്ണാഭമായ പക്ഷികളും ഉള്ള ഒരു ലോകമാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. രോഹന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു സാഹസിക യാത്രയ്ക്കുള്ള മോഹം ഉണർന്നു. അവൻ വാതിൽ തുറക്കാൻ കൈനീട്ടി.

“രോഹൻ, സൂക്ഷിക്കണം,” മായ പറഞ്ഞു. “നമുക്കറിയില്ല ഇത് എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത് എന്ന്.”
“സാരമില്ല ചേച്ചി, നമുക്കൊന്ന് നോക്കിയാലോ? ചിലപ്പോൾ ഇതൊരു മാന്ത്രിക ലോകമായിരിക്കും!” രോഹൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.

അവൻ പതിയെ വാതിൽ തുറന്നു. വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ഒരു നേർത്ത സുഗന്ധം അവരെ പൊതിഞ്ഞു. മഞ്ഞും നേരിയ വെളിച്ചവും നിറഞ്ഞ ഒരു പാത. രോഹനും മായയും പരസ്പരം നോക്കി. മായയുടെ മനസ്സിൽ നേരിയ ഭയം തോന്നിയെങ്കിലും രോഹന്റെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം കണ്ടപ്പോൾ അവൾ അവനെ തടഞ്ഞില്ല. അവർ ആ വാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

അവർ കടന്നുവന്ന ലോകം വിസ്മയകരമായിരുന്നു. ആകാശത്ത് തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞുനിന്നു. മരങ്ങൾക്ക് ചുവപ്പ്, നീല, പച്ച നിറങ്ങളായിരുന്നു. ഇവിടെ സൂര്യനോ ചന്ദ്രനോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം തിളക്കമുള്ള ഊർജ്ജസ്വലമായ ഒരു പ്രകാശമാണ് ചുറ്റും. “സ്വപ്നലോകം!” രോഹൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ മന്ത്രിച്ചു.

എന്നാൽ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ ലോകം പതിയെ നിറം മങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പൂക്കളുടെ തിളക്കം കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മരങ്ങളുടെ നിറങ്ങൾ മങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരുതരം വിഷാദ ഭാവം തങ്ങിനിന്നു.

അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അപ്പോൾ അവർ ഒരു വലിയ, തിളക്കമുള്ള പൂവിനെ കണ്ടു. ആ പൂവ് സാധാരണ പൂക്കളെപ്പോലെയായിരുന്നില്ല. അതിന് മനുഷ്യരെപ്പോലെ സംസാരിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. “വരൂ, കൊച്ചുകുട്ടികളേ, നിങ്ങൾക്കെന്താണ് വേണ്ടത്?” പൂവ് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“ഞങ്ങൾ രോഹനും മായയുമാണ്. ഞങ്ങൾ ഈ ലോകം കാണാൻ വന്നതാണ്. പക്ഷെ ഇവിടെയെന്താ ഇങ്ങനെയൊരു മങ്ങൽ? എല്ലാത്തിനും തിളക്കം കുറഞ്ഞുവല്ലോ?” രോഹൻ ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ സ്വപ്നപ്പൂവാണ്,” പൂവ് പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ കണ്ടത് ശരിയാണ്. ഞങ്ങളുടെ ഈ സ്വപ്നലോകത്തിന്റെ പ്രാണശക്തിക്കല്ല് (Life-force Crystal) അതിന്റെ തിളക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടു. എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും നിങ്ങളുടെ ലോകത്തിലെ പുലർവെളിച്ചത്തിൽ, പുൽക്കൊടികളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ചിരിക്കുന്ന തുള്ളികൾ (Laughing Dewdrops) ഈ കല്ലിൽ പതിക്കുമ്പോഴാണ് ഇതിന് ശക്തി ലഭിക്കുന്നത്. കുറച്ചുകാലമായി ആ തുള്ളികൾ ഇവിടെയെത്തുന്നില്ല.”
“ചിരിക്കുന്ന തുള്ളികളോ?” മായ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“അതെ, പുലർച്ചെ സൂര്യന്റെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ പുൽക്കൊടികളിൽ തട്ടാനുണ്ടാകുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികളാണ് അവ. അവയ്ക്ക് സന്തോഷം നൽകാനുള്ള മാന്ത്രികശക്തിയുണ്ട്. അവയെയാണ് ഞങ്ങളുടെ പ്രാണശക്തിക്കല്ലിന് ഇപ്പോൾ വേണ്ടത്,” സ്വപ്നപ്പൂവ് വിശദീകരിച്ചു.

“അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ എന്തുചെയ്യണം?” രോഹൻ ചോദിച്ചു.
“നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ ലോകത്ത് നിന്ന് ആ ചിരിക്കുന്ന തുള്ളികൾ ഇവിടെയെത്തിക്കാൻ കഴിയുമോ? എങ്കിൽ ഞങ്ങളുടെ ഈ ലോകം വീണ്ടും സന്തോഷത്താൽ നിറയും,” സ്വപ്നപ്പൂവ് പ്രതീക്ഷയോടെ പറഞ്ഞു.

രോഹനും മായയും പരസ്പരം നോക്കി. ഇത് ഒരു വലിയ ഉത്തരവാദിത്തമായിരുന്നു.
“നമുക്കൊരുമിച്ച് ശ്രമിച്ചാലോ ചേച്ചി?” രോഹൻ ചോദിച്ചു.
മായ ചിന്തിച്ചു. “സത്യസന്ധമായി പറഞ്ഞാൽ, എനിക്കൊരു പേടി തോന്നുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ, ഈ ലോകത്തെ സഹായിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞാൽ, അത് നല്ലൊരു കാര്യമാവില്ലേ?” മായ പറഞ്ഞു.
“നമുക്കൊരു മാന്ത്രിക പാത്രം വേണം,” സ്വപ്നപ്പൂവ് പറഞ്ഞു. “ചിരിക്കുന്ന തുള്ളികൾക്ക് അവയുടെ ശക്തി നഷ്ടപ്പെടാതെ ഇവിടെയെത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പാത്രം. ഈ വഴിയിലൂടെ നേരെ പോയാൽ, തിളങ്ങുന്ന ഒരു പുഴ കാണാം. അതിന്റെ അടുത്തുള്ള താമരപ്പൂവിന് മാന്ത്രിക ശക്തിയുണ്ട്. ആ താമരപ്പൂവ് നിങ്ങളെ സഹായിക്കും.”

രോഹനും മായയും സ്വപ്നപ്പൂവിനോട് നന്ദി പറഞ്ഞ് മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവർ നടന്നുനടന്ന് ഒരു തിളക്കമുള്ള പുഴയുടെ അടുത്തെത്തി. പുഴയിലെ വെള്ളത്തിന് വർണ്ണാഭമായ നിറങ്ങളായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു വലിയ താമരപ്പൂവ് വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് അവർ കണ്ടു. ആ താമരപ്പൂവിന് സ്വർണ്ണ നിറമായിരുന്നു.
“നല്ല താമരപ്പൂവേ, ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാമോ?” മായ പതിയെ ചോദിച്ചു.
താമരപ്പൂവിന്റെ ഇതളുകൾ പതിയെ വിടർന്നു. “എന്താണ് നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത്, കുഞ്ഞുങ്ങളേ?” പൂവ് ചോദിച്ചു.
അവർ ചിരിക്കുന്ന തുള്ളികളെക്കുറിച്ച് താമരപ്പൂവിനോട് പറഞ്ഞു.
താമരപ്പൂവ് അതിന്റെ ഇതളുകൾ മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി. “ഞാൻ എന്റെ ഒരു ഇതൾ നിങ്ങൾക്ക് നൽകാം. ഇത് തുള്ളികൾക്ക് അവയുടെ ശക്തി നഷ്ടപ്പെടാതെ സൂക്ഷിക്കാൻ സഹായിക്കും.”
അങ്ങനെ താമരപ്പൂവ് അതിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു ഇതൾ അവർക്ക് നൽകി. ആ ഇതൾ ഒരു ചെറിയ പാത്രം പോലെയായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ അവരുടെ കയ്യിൽ ചിരിക്കുന്ന തുള്ളികൾ ശേഖരിക്കാനുള്ള പാത്രമുണ്ട്. അവർ തിരികെ പേരാൽമരത്തിന്റെ അടുത്തുള്ള മാന്ത്രിക വാതിലിലൂടെ അവരുടെ ലോകത്തേക്ക് വന്നു. നേരം പുലരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. സൂര്യന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ പുൽക്കൊടികളിൽ തട്ടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പുൽക്കൊടികളിൽ തിളങ്ങുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികൾ അവർ കണ്ടു.
“ഇതാണോ ചിരിക്കുന്ന തുള്ളികൾ?” മായ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
രോഹൻ പതിയെ താമരപ്പൂവിന്റെ ഇതൾ നീട്ടി, ശ്രദ്ധയോടെ ഓരോ തുള്ളികളായി ശേഖരിക്കാൻ തുടങ്ങി. മായ അവനെ സഹായിച്ചു. അവർ വളരെ സൂക്ഷിച്ചാണ് തുള്ളികൾ ശേഖരിച്ചത്. ഇതൾ നിറയെ തിളക്കമുള്ള തുള്ളികളായപ്പോൾ അവർക്ക് സന്തോഷമായി.

അവർ തിരികെ മാന്ത്രിക വാതിലിലൂടെ സ്വപ്നലോകത്തേക്ക് മടങ്ങി. നേരെ പ്രാണശക്തിക്കല്ലിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി. കല്ലിന് ചുറ്റും സ്വപ്നപ്പൂവും മറ്റ് ചെറിയ മാന്ത്രിക ജീവികളും അവരെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നിങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നോ?” സ്വപ്നപ്പൂവ് ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“ഉവ്വ്!” രോഹൻ പറഞ്ഞു.
മായ പതിയെ താമരയിതൾ കല്ലിന്റെ മുകളിലേക്ക് കമഴ്ത്തി. തിളക്കമുള്ള തുള്ളികൾ കല്ലിന്റെ മുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങി. തുള്ളികൾ കല്ലിൽ പതിച്ചതും, കല്ലിന് വീണ്ടും അതിന്റെ തിളക്കം തിരിച്ചുകിട്ടി. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് സ്വപ്നലോകം മുഴുവൻ വീണ്ടും വർണ്ണാഭമായി. പൂക്കൾക്ക് പുതിയ തിളക്കം വന്നു. മരങ്ങൾക്ക് നിറം വന്നു. അന്തരീക്ഷം സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞു.

സ്വപ്നപ്പൂവും മറ്റ് ജീവികളും സന്തോഷത്തോടെ നൃത്തം വെച്ചു. “നിങ്ങൾക്ക് ഒരുപാട് നന്ദി, കുഞ്ഞുങ്ങളേ! നിങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ലോകത്തെ രക്ഷിച്ചു!” സ്വപ്നപ്പൂവ് പറഞ്ഞു.
രോഹനും മായക്കും ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നി. അവർക്ക് ഒരു വലിയ കാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾ കാണിച്ച ധൈര്യവും ജിജ്ഞാസയും പരസ്പര സഹായവും വളരെ വലുതാണ്,” സ്വപ്നപ്പൂവ് പറഞ്ഞു. “ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും വലിയ മാറ്റങ്ങളുണ്ടാക്കാൻ സഹായിക്കും. നിങ്ങൾക്ക് നന്ദി!”

രണ്ടുപേരും സന്തോഷത്തോടെ തിരികെ അവരുടെ ലോകത്തേക്ക് മടങ്ങി. അവർക്ക് ആരും വിശ്വസിക്കാത്ത ഒരു രഹസ്യം സ്വന്തമായി ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് മുതൽ അവർക്ക് അവരുടെ ചുറ്റുപാടുകളോടുള്ള കാഴ്ചപ്പാട് മാറി. പുൽക്കൊടികളിൽ തിളങ്ങുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികൾ വെറും തുള്ളികളല്ലെന്നും, അവയ്ക്ക് പോലും സന്തോഷം നൽകാൻ കഴിയുന്ന മാന്ത്രിക ശക്തിയുണ്ടെന്നും അവർ മനസ്സിലാക്കി.

ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തിലും സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമെന്ന് അവർ പഠിച്ചു. അതുപോലെ, ധൈര്യത്തോടെയും മനസ്സുതുറന്നും ഓരോ കാര്യത്തെയും സമീപിക്കുമ്പോൾ വലിയ അത്ഭുതങ്ങൾ സംഭവിക്കുമെന്നും അവർ മനസ്സിലാക്കി. എല്ലാ ദിവസവും അവർക്ക് പുതിയൊരു കാര്യമാണ് സമ്മാനിച്ചത്.

**പാഠം:** നമ്മുടെ ചെറിയ പ്രവർത്തികൾക്കും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ കഴിയും. ജിജ്ഞാസയോടെ കാര്യങ്ങളെ സമീപിക്കുകയും ധൈര്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോകുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അത്ഭുതങ്ങൾ നമ്മളെ തേടിയെത്തും. പരസ്പരം സഹായിച്ച് ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചാൽ, ഏത് വെല്ലുവിളികളെയും നമുക്ക് അതിജീവിക്കാൻ കഴിയും.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *